Η ακροδεξιά παραμονεύει… Όχι άλλη αναμονή!

Στην Αυστρία παραλίγο να εκλεγεί ακροδεξιός Πρόεδρος για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία της Δυτικής Ευρώπης. Είχε προηγηθεί η πρωτοφανής (για την κοινοβουλευτική λογική) ακύρωση και εν τέλει επανάληψη των Προεδρικών εκλογών. Αυτή η εξέλιξη έρχεται να προσθέσει ένα ακόμα πολιτικό κέντρο αντεπαναστατικής αντίδρασης στο παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό. Ακόμα οι αστοί δεν έχουν παραδώσει τα κλειδιά της διακυβέρνησης στα φασιστικά μπλοκ αλλά δείχνουν ολοένα και περισσότερο ανίκανοι να βγάλουν το υπάρχον σύστημα από την κρίση.

Η άνοδος Τραμπ μετά την οκταετή διακυβέρνηση Ομπάμα αναδεικνύει με εκκωφαντικό τρόπο τη στρατηγική αποτυχία της «συνετής» διαχείρισης. Μια κυβέρνηση που υποτίθεται έβαλε σε στοιχειώδη «τάξη» το χάος της κατάρρευσης της Lehman Bros, προσπάθησε να προστατεύσει τους κοινωνικά αδύναμους με την αναμόρφωση του συστήματος υγείας, τελικά έστρωσε το δρόμο στο πιο βρωμερό εσμό του μεγαλυτέρου καπιταλισμού του πλανήτη.

Η όλο και πιο βαθειά συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ με το βαθύ κράτος του αστισμού διακινδυνεύει να μεταφέρει το ίδιο σκηνικό στην Ελλάδα. Μπάτσοι, δικαστές, μίντια, εκκλησία νιώθουν όλο και πιο άνετα με την «πρώτη φορά αριστερά». Ακόμα και η Χρυσή Αυγή αγκαλιάζεται στο Καστελόριζο ως «νόμιμη εθνική δύναμη». Η στρατηγική φαίνεται απλή αλλά οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη συντριβή. Ο Τσίπρας συνάπτει συμμαχίες με το «λελογισμένο» ευρωπαϊκό μπλοκ των Μέρκελ, Ολάντ, Ρέντσι αλλά αυτοί καταρρέουν ο ένας πίσω από τον άλλο μαζί με τα τραπουλόχαρτα των τραπεζικών επενδύσεων.

Οι ρατσιστικές επιθέσεις στην επαρχία σε προσφυγικούς καταυλισμούς προσπαθούν να ξαναβάλουν τους φασίστες στην κεντρική πολιτική σκηνή. Η αποτυχία τους να συγκροτηθούν στην Αθήνα – λόγω του αντιφασιστικού κινήματος – είναι σημαντική αλλά παραμένουν ένα ισχυρό κοινοβουλευτικό κόμμα με αυξανόμενες παραφυάδες.  Η προσπάθεια ανασυγκρότησής τους πρέπει να τσακιστεί χωρίς κανένα δισταγμό. Αλλά δεν αρκεί, μόνο, μια ακτιβίστικη αντιμετώπιση της επερχόμενης ακροδεξιάς.

Πρέπει να βάλουμε ένα τέλος σε μια πολιτική αναμονής του ταξικού κινήματος. Η συνεχιζόμενη αποδόμηση της υπάρχουσας αστικής δημοκρατίας δε θα φέρει «αυτόματα» ένα κίνημα αντίστασης. Πρέπει να ξαναφέρουμε το όραμα της Αλληλεγγύης και της Αδελφοσύνης όχι ως επίκληση, αλλά ως ρεαλιστικό σχέδιο που πραγματώνεται μέσα από την Εξέγερση.

Αθήνα, 9 Δεκεμβρίου 2016

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s