Από το Χαμίνι στον Μεγάλο Δικτάτορα

Την ημέρα των Χριστουγέννων του 1977 ένας μέγας της μεγάλης οθόνης πεθαίνει πλήρης ημερών. Ο Τσάρλι Τσάπλιν από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς αλλά και σκηνοθέτες του 20ου αιώνα και σε μεγάλο βαθμό διαμορφωτής της κινηματογραφικής τέχνης ολοκλήρωσε έναν αιώνα σχεδόν παρουσίας στις κατάμεστες κινηματογραφικές αίθουσες. Ένας λαϊκός ήρωας που μίλησε στην καρδιά των απλών ανθρώπων της εποχής του, μίας εποχής που συνταρασσόταν από μεγάλα γεγονότα και άλλαζε συνέχεια. Θα τον θυμόμαστε ως κατατρεγμένο Χαμίνι, τον συμπαθή πληβείο ήρωα που μίλησε για τον καταπιεσμένο άνθρωπο στα Φώτα της Πόλης, σαν τον κατήγορο του καπιταλισμού στους Μοντέρνους Καιρούς και σαν τον αντιφασίστα στον Μεγάλο Δικτάτορα.

Ήδη από το 1915 όταν οι πρώτες ρατσιστικές κραυγές αιωρούνταν πάνω από τα κεφάλια των Εβραίων ο ίδιος δήλωσε σε ερώτηση δημοσιογράφου αν ήταν εβραϊκής καταγωγής «Δεν είχα αυτή την τύχη». Φυσικά οι ναζί μόλις κατέλαβαν την εξουσία στην Γερμανία απαγόρευσαν τις ταινίες του και σε απάντηση ο ίδιος στον Μεγάλο Δικτάτορα παίζει σαν δεύτερο ρόλο έναν Εβραίο.

Μπορεί για τους ναζί να ήταν ένας μεγάλος αντίπαλος αλλά και οι αστυνομίες των κρατών τον περιποιήθηκαν αναλόγως δημοκρατικά. Ήδη από το 1922 το FBI ξεκίνησε να τον καταγράφει κάτι που συνεχίστηκε μέχρι και τον θάνατό του. Ο περιβόητος αρχηγός και ιδρυτής του FBI Έντγκαρ Χούβερ είχε ο ίδιος κατατάξει τον Τσάπλιν σε περιώνυμο εχθρό της «δημοκρατίας». Σε αυτή την έντονη προσπάθεια συμμετείχε και η αντίστοιχη βρετανική υπηρεσία ΜΙ15 που απεγνωσμένα έψαχνε το 1952 να ανακαλύψει αν ήταν όντως Εβραίος και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Προτάθηκε για αρκετές διακρίσεις κάποιες από τις οποίες είτε δεν έγιναν είτε καθυστέρησαν ακριβώς λόγω των πολιτικών ιδεών του. Από το τέλος του πολέμου και μετά η παρακολούθηση από το FBI εντάθηκε, κάποιες ταινίες του αντιμετώπισαν προβλήματα παραγωγής και προβολής, καθώς ο ίδιος συνέχισε στον ίδιο δρόμο που χάραξε χρόνια πριν και διάσημος πια καλούσε σε υπεράσπιση όσων η αμερικάνικη δημοκρατία έδιωκε εκείνα τα πρώτα χρόνια του ψυχρού πολέμου και του εντατικού αντικομουνιστικού αγώνα που κυριάρχησε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακόμα και την στιγμή που αποχαιρετούσε τις ΗΠΑ το 1952 του αφαίρεσαν την άδεια παραμονής την επόμενη μέρα. Αλλά φευ! Ο μεγάλος Τσάπλιν δεν καταδέχτηκε να ζητήσει την αμερικάνικη υπηκοότητα όλα αυτά τα χρόνια και ούτε πια σκέφτηκε να επιστρέψει στην χώρα που τον κατέτρεξε.

Ο Τσάπλιν συνεχίζει να ζει σχεδόν μισό αιώνα μετά τον θάνατό του στις καρδιές όλων σαν γνήσιος εκπρόσωπος των καταπιεσμένων πανταχού της γης, σαν τον αμείλικτο εχθρό της εξουσίας, ο “κόκκινος”, ο “θαυμαστής της ΕΣΣΔ”, ο “αντιναζιστής”, ο “ενεργητικός οπαδός της ειρήνης”, και όπως αλλιώς τον κατέταξαν οι αστυνομίες της εποχής του. Δεν ήταν ένα πλαστικό είδωλο πλασμένο από τα χέρια των μάνατζερ των εταιρειών αλλά ένας γνήσιος λαϊκός ήρωας που έφτιαχνε ταινίες για τον καταπιεσμένο άνθρωπο, όπως περήφανα ο ίδιος επανελειμμένα δήλωνε.

για πληροφορίες: WikipediaIMDBofficial site

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s