Προκηρύξεις

Απέναντι στον κίνδυνο του εθνικισμού & του φασισμού η λύση δεν βρίσκεται στη νεοφιλελεύθερη, μνημονιακή ΕΕ

Η παρατεταμένη οικονομική και πολιτική κρίση δημιουργεί συνεχώς δυσάρεστα δεδομένα. Στις τελευταίες γαλλικές εκλογές, υποδεχτήκαμε σαν φυσιολογικό γεγονός το πέρασμα στο δεύτερο γύρο της ακροδεξιάς Λεπέν. Το καθεστώς, από τη μεριά του, προσπαθεί να μας πείσει πως η λύση βρίσκεται στην αποδοχή της
παραδοσιακής, νεοφιλελεύθερης δεξιάς που θα διατηρήσει τους πυλώνες της δημοκρατίας απέναντι σε αριστερούς και δεξιούς ευρωσκεπτικισμούς. Απέναντι στη Λεπέν και τον Ίσις ο Μακρόν προσπαθεί να πλασαριστεί η μοναδική, ρεαλιστική λύση. Το παραδοσιακό αστικό κατεστημένο, δημιουργεί ένα προπαγανδιστικό περιβάλλον όπου ο Τραμπ και Φάρατζ ηττώνται και η ακραία ατζέντα τους προσαρμόζεται στα γνωστά πλαίσια ενώ Βίλντερς, – Λεπέν και η υπόλοιπη ακροδεξιά δεν ανταποκρίνονται στις προσδοκίες της 1 ης θέσης ώστε να παράγουν ντόμινο αντεπανάστασης. Αυτή όμως είναι μια φωτογραφική και στατική εικόνα της πραγματικότητας.

Το οικοδόμημα της παγκόσμιας δημοκρατίας με κέντρο την ΕΕ και τις ΗΠΑ αποδομείται καθημερινά μέσα από την παρατεταμένη ανικανότητα να αντιμετωπιστεί η παγκόσμια οικονομική κρίση. Ο φασισμός και η ακροδεξιά μπορεί να μην παραλαμβάνουν τα κλειδιά της αστικής διαχείρισης, αλλά πλέον αποτελούν μια
υπαρκτή πολιτική πρόταση.

Από τη μεριά του ταξικού κινήματος δεν μπορεί να είναι η απάντηση να είναι αυτή της «πληθυντικής αριστεράς». Η συσπείρωση γύρω από το ρεαλιστικό πρόγραμμα της σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης, φέρνει τη μνημονιακή μετάλλαξη, τη συνθηκολόγηση και εν τέλει τον αφοπλισμό του κινήματος και την ηττοπάθεια. Ο Μελανσόν, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι Ποντέμος απλά καθυστερούν την εφιαλτική επέλαση του κοινωνικού κανιβαλισμού.

Απέναντι σε αυτές τις δήθεν «ρεαλιστικές» προοπτικές δεν αρκεί να προτάξουμε ένα άθροισμα αγώνων. Ακόμα και ο πιο αγνός κινηματισμός δεν μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο στα αδηφάγα σχέδια του κεφαλαίου. Δεν μπορούμε να εξαντληθούμε στην αναγκαία, βέβαια, ενότητα στη δράση, ούτε σε έναν αγωνιστικό
μαξιμαλισμό.

Μόνο η κοινωνικά γειωμένη σύνταξη ενός σχεδίου πολιτικής εξέγερσης μπορεί να αποτελέσει λύση. Μόνο η υλοποίηση ενός προγράμματος κοινωνικής αλληλεγγύης και αδελφοσύνης μπορεί να εμπνεύσει ένα σχέδιο αντεπίθεσης του ταξικού στρατοπέδου μας.

  • Τσακίζουμε την φασιστική αντεπανάσταση
  • Με τα όπλα της εξέγερσης, σηκώνουμε τη σημαία της κομμουνιστικής στρατηγικής

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ 31/5 19:00 ΑΣΟΕΕ

Αθήνα, 26 Απριλίου 2017

Κάτω τα χέρια από το αντιφασιστικό κίνημα!

Κάτω τα χέρια από κάθε κοινωνική αντίσταση!

Προχωρώντας ο ΣΥΡΙΖΑ για το 4ο Μνημόνιο καθώς και σε μια αντίστοιχη χιονοστιβάδα αντιλαϊκών μέτρων, αρχίζουν να του τελειώνουν και οι δημοκρατικές δικαιολογίες. Δύο χρόνια στην κυβέρνηση τα μέτρα λιτότητας μαζί με την πλήρη αποδοχή του στρατιωτικού και αστυνομικού κατεστημένου, τους εναγκαλισμούς με το θρησκευτικό παρακράτος και την προσπάθεια εξαγνισμού των ναζί της Χρυσής Αυγής, διαμορφώνουν μια ταχύρρυθμη διαδικασία έκπτωσης κάθε δήθεν «ηθικού πλεονεκτήματος». Η σκύλευση του κουφαριού της «πρώτης φοράς αριστεράς» έφερε μια σύγχυση στο ταξικό κίνημα, αλλά το τελευταίο διάστημα οι οργανωμένες δυνάμεις ξαναβρίσκουν ένα πρώτο βηματισμό.

Το αντιφασιστικό κίνημα παίζει κομβικό ρόλο στην ανασυγκρότηση του ταξικού κινήματος. Στον Ελλαδικό χώρο δεν έχουμε ρατσιστικές κινητοποιήσεις και η Χρυσή Αυγή έχει περιοριστεί σε μια κοινοβουλευτική διαμεσολάβηση της ακροδεξιάς, γιατί κάθε προσπάθεια παρουσίας της στο κοινωνικό πεδίο, τσακίστηκε στη γέννηση της. Η αποδόμηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να γίνει εργαστήρι και λίπασμα για μια ακροδεξιά αντεπανάσταση.

Δε μας κάνει, λοιπόν, καμία έκπληξη η σύλληψη την Τρίτη 21/3 τριών αγωνιστών από το Περιστέρι την ώρα που έσβηναν φασιστικά συνθήματα. Η προσπάθεια να τους φορτώσουν σπασίματα ακυρωτικών μηχανημάτων είναι απόλυτα προσχηματική. Το αστικό μπλοκ έχει διαμορφώσει ένα νομικό πλαίσιο που η αντίσταση στην κρατική πολιτική είναι «παράνομη». Απεργοί, διαδηλωτές, καταληψίες, αφισοκολλητές, αντιφασίστες, κινήματα «δεν πληρώνω» διόδια ή εισιτήρια ΜΜΜ, κινήσεις εναντία σε πλειστηριασμούς είναι «εχθροί του πολιτεύματος». Η εισβολή στα σπίτια των αγωνιστών την ώρα που αθωώνονται τα λαμόγια του Βατοπεδίου είναι ξεκάθαρη επιλογή του συστήματος για το ποιους θεωρεί συνομιλητές και «πυλώνες της δημοκρατίας».

Η «αναβάθμιση», ο «εξορθολογισμός» του κράτους δεν γίνεται για τη ανακούφιση της εργατικής τάξης. Τα κονδύλια πάνε στην αστυνομία, στις μπάρες των ΜΜΜ, στην ηλεκτρονική δίωξη. Οι ηλεκτρονικές κατασχέσεις και πλειστηριασμοί δεν είναι λιγότερο βίαιοι και απάνθρωποι από το δικαστικό επιμελητή και τα ειρηνοδικεία. Η πείνα είναι ίδια είτε με άδεια τσέπη είτε με άδεια κάρτα.

Το ταξικό κίνημα θα βρει ξανά το βηματισμό του και θα υπερασπιστεί το δίκιο των εργαζομένων και της νεολαίας με συλλογικό, μαχητικό και αποφασιστικό τρόπο χωρίς εκπτώσεις, χωρίς καμιά υποχώρηση στη σχεδιαζόμενη κρατική τρομοκρατία, χωρίς να δώσει κανένα περιθώριο στα κοράκια της ακροδεξιάς και του φασισμού να εκμεταλλευτούν την κοινωνική απορρύθμιση.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ ΤΟΥ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

Αθήνα, 31 Μαρτίου

 

Τα βάρη της κρίσης στων αστών την πλάτη

Πλέον δεν πέφτει κανείς από τα σύννεφα! Επιβεβαιώθηκε από την Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία για όγδοη συνεχή χρονιά μηδενική ή αρνητική ανάπτυξη. Παρ` όλη τη «δημιουργική» λογιστική δεν μπορούν να δώσουν ούτε ένα σεντ άνοδο. Φυσικά και η συνέχεια παραμένει εξίσου απογοητευτική.

Μέχρι να βρεθεί η «τελική» λύση μιας τεράστιας αναδιανομής της παγκόσμιας οικονομικής πίτας που θα ξαναβάλει μπρος την οικονομία, η συνταγή της κυβέρνησης  παραμένει στα ίδια ακριβώς χνάρια που χαράζει το αστικό μπλοκ χρόνια τώρα. Απολύσεις, περικοπές κοινωνικών παροχών και ακρίβεια. Μέσα από τις επιθέσεις στο εισόδημα και στην οργάνωση της εργατικής τάξης, ευελπιστούν να καταστήσουν ελκυστικό το περιβάλλον για επενδύσεις. Το μόνο όμως, που δημιουργούν είναι οργή και απόγνωση.

Η αναδιοργάνωση του ελέγχου των εισιτηρίων αποτελεί πρόκληση και ευθεία επίθεση στα πιο χαμηλά εισοδήματα. Τα 30€ το μήνα της κάρτας είναι από το 1/10 ως το 1/20  του μισθού της τεράστιας πλειοψηφίας εργαζομένων και δεν περισσεύουν. Η έκρηξη του σαμποτάζ των νέων μηχανημάτων μπορεί να είναι ο δρόμος που θα επιβάλλουμε δωρεάν μαζικές μεταφορές.

Οι κινητοποιήσεις εργαζομένων με απεργίες και συλλαλητήρια που ξαναβγαίνουν στο προσκήνιο ενάντια στην παρατεταμένη λιτότητα ξαναβάζουν στην επικαιρότητα την ανάγκη χάραξης μιας άλλης πολιτικής. Όμως τα μαθήματα της περασμένης περιόδου δεν μπορούν να πάνε χαμένα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αργά ή γρήγορα θα καταρρεύσει μέσα από την ανικανότητα της να βρει διέξοδο για την αστική τάξη. Το ταξικό μας στρατόπεδο ούτε μπορεί να περιμένει στωικά εκείνη την ημέρα  για να «κληρονομήσει» την αγανάκτηση, αλλά ούτε να προωθήσει μια γενικευμένη απορρύθμιση χωρίς σχέδιο και προοπτική.

Ξέρουμε καλά ποιοι καιροφυλακτούν για την επόμενη πολιτική κρίση. Ο Μητσοτάκης επιτίθεται ευθέως στους εργαζόμενους και στις απεργίες δηλώνοντας πως «με αυτά δεν πολεμιέται η κυβέρνηση αλλά η κοινωνία». Η Χρυσή Αυγή σπέρνει αντικομμουνιστικούς και ρατσιστικούς θύλακες ελπίζοντας να κληρονομήσει το σενάριο Τραμπ – Λεπεν. Οι επιθέσεις στο σχολείο στο Πέραμα και σε μεμονωμένους αγωνιστές σε Αθήνα και επαρχία είναι «ασκήσεις» ετοιμασίας για την επόμενη μέρα που δεν μπορούν να μείνουν αναπάντητες.

Για το δικό μας στρατόπεδο, δεν αρκούν πλέον μόνο κοινωνικοί αγώνες αιτημάτων. Δεν μπορούμε μόνο να εναντιωνόμαστε στις αντιδραστικές πολιτικές. Η επερχόμενη γενικευμένη απορρύθμιση πρέπει να έχει διπλό χαρακτήρα: Να τσακίσει κάθε δεξιό αντεπαναστατικό κατακάθι και να υψώσει τη σημαία της Εξέγερσης για τον Κομμουνισμό!

Αθήνα, 9 Μαρτίου 2017

 

Κάτω τα χέρια από τις γειτονιές και τους κοινωνικούς χώρους μας!

Το Φεβρουάριο του 2017 είχαμε την επανεμφάνιση των τσιρακιών του Μελισσανίδη. Προφανώς τους έλυσε το λουράκι μετά από 2,5 χρόνια και ξαναείδαμε σε επανάληψη τις τραμπούκικες μεθόδους που είχαν πρωτοεμφανιστεί το καλοκαίρι του 2014. Οι προσωπικοί στρατοί γύρω από λεφτάδες – ιδιοκτήτες αθλητικών εταιριών είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Όμως η ασύδοτη επέκταση τους στην κοινωνική ζωή της Νέας Φιλαδέλφειας τραμπουκίζοντας κάθε κοινωνικό ή πολιτικό χώρο που υπερασπίζεται το δημόσιο χαρακτήρα της πόλης, δημιουργεί δεδομένα που δεν πρέπει να μείνουν στο περιθώριο.

Πρέπει να είναι ομόθυμη και αποφασιστική η καταδίκη και περιθωριοποίηση αυτών των νταβατζίδικων πολιτικών. Οι εχθροί του ταξικού κινήματος μπορούν κάλλιστα να κρύβονται κάτω από κοινωνικά προσωπεία «φιλάθλου», «γονιού», «εργαζόμενου» ή «νεολαίου». Η κοινωνική ταυτότητα μιας κίνησης δεν από μόνη διαβατήριο πολιτικής ορθότητας. Οι υποστηρικτές των πολιτικών των καπιταλιστών υπάρχουν μέσα σε νεολαιίστικους και εργατικούς χώρους. Φασίστες, τσιράκια των αφεντικών, χαρτζιλικωμένοι οπαδοί, εργάτες – απεργοσπάστες, φοιτητές σαν τον Καλαμπόκα που δολοφόνησε τον Τεμπονέρα στις καταλήψεις του `90 πρέπει να καταδικάζονται και να αντιμετωπίζονται σαν εχθρούς του κινήματος ακόμα κι αν κρύβονται πίσω από «εργατικά σωματεία», «φοιτητικούς συλλόγους» ή «οπαδικά κινήματα».

Δε τσιμπάμε σε ψευτοδιλήματα! Θα σταθούμε μαζί με όσους προσπαθούν να αντισταθούν στην ξέφρενο κανιβαλιστικό ξεπούλημα  που προωθούν μνημονιακές ή απλά νεοφιλελεύθερες πολιτικές!

Η ανασύνταξη του ταξικού κινήματος θα έρθει μόνο όταν υπάρξει μια συσπείρωση απέναντι στους βασικούς εχθρούς μας: τους αστούς, το κράτος τους και τους φασίστες που θέλουν να εξαπολύσουν την πιο βάρβαρη εκδοχή του.

  • Κάτω τα χέρια από καταλήψεις και κοινωνικούς χώρους
  • Καμία εκχώρηση δημόσιου χώρου σε «επιχειρηματικά» σχέδια
  • Προστατεύουμε τις γειτονιές μας από τα τάγματα εφόδου υπερασπιστών καπιταλιστών

Αθήνα, 3 Μαρτίου 2017

 

Αλληλεγγύη σε πρόσφυγες & μετανάστες

Παρακολουθούμε να εκτυλίσσετε το τελευταίο διάστημα η νέα καμπάνια των ναζί στα σχολεία. Μετά τις οργανωμένες επιθέσεις σε καταυλισμούς προσφύγων στην επαρχία βλέπουμε ένα οργανωμένο σχέδιο μαζικών τραμπουκισμών. Το τάγμα εφόδου στο Πέραμα με το Λαγό επικεφαλής είναι η μία εκδοχή. Σε άλλα σχολεία «αγανακτισμένοι γονείς» προσπαθούν να σπείρουν το φόβο και τον πανικό στους μικροκόσμους των συλλόγων γονέων και κηδεμόνων. Θέλουν να δυναμώσουν τα κανιβαλιστικά ένστικτα των διαλυμένων, φτωχών οικογενειών για να τους στείλουν στις αγκαλιές των φασιστικών τους προταγμάτων.

Η πλήρη αποδιοργάνωση κάθε ελεγκτικού και υποστηρικτικού μηχανισμού του κράτους έρχεται να ενδυναμώσει την αίσθηση ήττας και συμβιβασμού των λαϊκών τάξεων στο ζοφερό παρόν και μέλλον τους. Οι φασίστες σε Ελλάδα και Ευρώπη έρχονται να προβάλλουν τη φυγή «προς τα πίσω». Τα τείχη που υψώνονται σε Έβρο, στις ΗΠΑ με τον Τραμπ, σε όλη την Ευρώπη είναι κλιμάκωση του πιο τρομαχτικού παραλογισμού. Οι εθνικιστικές περιχαρακώσεις ενάντια «στους ξένους» δεν έχουν πάτο. Αύριο θα ανακαλυφτούν κι άλλοι εχθροί. Θα είναι οι γειτονικές χώρες (μέσα ή έξω από την ΕΕ), οι γκέυ, οι κομμουνιστές, οι βλάχοι, οι μουσουλμάνοι, οι Ολυμπιακοί (ή οι ΠΑΟΚτζηδες) κλπ

Εμείς προτείνουμε την ελπίδα του «αύριο»! Η ισότιμη ένταξη των προσφυγόπουλων στην εκπαίδευση, δε σημαίνει επ ουδενί και  αποδοχή της αντιδραστικής πολιτικής που εφαρμόζει η μνημονιακή κυβέρνηση. Η πλήρη πολιτική υποστήριξη των προσφύγων που δημιούργησε η ιμπεριαλιστική επέμβαση στις Αραβικές χώρες είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη ανασυγκρότηση μιας ενιαίας, ταξικής αντεπίθεσης ενάντια στις επιλογές των αστών,

Η απομόνωση και εν τέλει εκδίωξη όλων των φασιστών από τα σχολεία πρέπει να είναι βασικός στόχος ενός μαζικού αντιφασιστικού και αλληλέγγυου κινήματος. Κάθε φορέας, κάθε σύναξη που προσπαθεί να οργανώσει τις ναζιστικές ομάδες είναι απόλυτα εχθρικός στο μαζικό εργατικό κίνημα. Ο φασίστας είτε είναι γονιός, είτε άτεκνος παραμένει το ίδιο επικίνδυνος. Εκτρέφει το φίδι που θα δαγκώσει τις οργανωμένες δυνάμεις της εργασίας.

  • Έξω οι φασίστες από τα σχολεία
  • Απενεργοποίηση γιαφκών – «γραφείων» ναζιστικών σχημάτων

Αθήνα, 7 Ιανουαρίου 2017


Ταξική Διεθνιστική Αλληλεγγύη 
ενάντια στον εθνικισμό και στο φασισμό

Το 2017 ξεκινά με την ορκωμοσία του ακροδεξιού Τραμπ στο τιμόνι του Αμερικάνικού ιμπεριαλισμού. Η παγκόσμια οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2008 έχει αποδιοργανώσει τα δημοκρατικά σχέδια του καπιταλιστικού στρατοπέδου. Μία – μία οι κυβερνήσεις σε κάθε μεριά του πλανήτη εγκαταλείπουν τα μεγάλα οράματα του παγκόσμιου «σπιτιού» και του κοινωνικού συμβολαίου και ξεθάβουν, μέσα από τα σεντούκια του εθνικισμού, τα πιο βάρβαρα σενάρια.

Πριν από 21 χρόνια στα Ίμια, Ελλάδα και Τουρκία έφτασαν στα πρόθυρα πολέμου για την κυριαρχία στα Βαλκάνια και στο Αιγαίο. Τότε η Ευρωπαϊκή προοπτική λειτούργησε κατευναστικά στις διαθέσεις των γερακιών. Η κερδοφορία του κεφαλαίου φαινόταν πως αρκούσε και για τις δυο μεριές. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, η είσοδος της Κύπρου στην ΕΕ, η έναρξη ενταξιακών διαδικασιών της Τουρκίας μπορούσαν να λειτουργήσουν σαν μια άκρως πειστική στρατηγική για κάθε μια πλευρά, ώστε να αφήσουν για αργότερα τις μεταξύ τους διαφορές. Όμως την ώρα της κρίσης, τα λεφτά δεν φτάνουν για όλους.

Η Ευρώπη πνέει τα λοίσθια και τα «exit» αρχίζουν να ψηλαφίζονται είτε στην Κύπρο και Ελλάδα, είτε στη Βρετανία και Γαλλία είτε στις χώρες του πρώην Ανατολικό μπλοκ. Αλλά και εκτός ΕΕ οι στρατηγικές του κεφαλαίου δεν έχουν ξεκάθαρη κατεύθυνση. Σε Ουκρανία και Τουρκία η διαμάχη φτάνει στα όρια του εμφυλίου και των φασιστικών κινημάτων, ενώ στις αραβικές χώρες η πολιτική έχει μεταφερθεί στον πολεμικό χάρτη και στις ανοιχτές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Οι απανωτές αποτυχίες του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού σε Τουρκία και Συρία, έχουνε μεγαλώσει τη νευρικότητα και ανησυχία στους καπιταλίστες. Ούτε οι ΗΠΑ φαίνονται ικανές να προβάλλουν ένα συνεκτικό σχέδιο ξεπεράσματος της κρίσης.

Οι συνεχόμενες αποτυχίες του αστικού στρατοπέδου δεν το αποθαρρύνουν. Δεν το κάνουν πιο διστακτικό. Αντίθετα! Το ωθούν να αναζητήσει πιο επιθετικές, πιο άγριες λύσεις. Το ξεπέταγμα των ακροδεξιών και φασιστικών εκδοχών σε κάθε μεριά του πλανήτη είναι ένα πρώτο δείγμα της αναζήτησης του.  

Το δικό μας στρατόπεδο δεν μπορεί να μείνει ουραγός στις εξελίξεις. Δεν αρκούν οι «δικαιωματικοί» αγώνες που απλά προβάλλουν ανθρώπινες αγωνίες και πιέσεις προς του κυβερνώντες. Απέναντι στο δίπολο «ευρωπαιόδουλου» και «εθνικιστικού κανίβαλου» πρέπει να προτάξουμε την ανεξάρτητη απελευθερωτική κατεύθυνση της Κομμουνιστικής Εξέγερσης για την αδελφοσύνη των λαών. Απέναντι στην υποταγή στη Μέρκελ και στις ΗΠΑ δεν αναζητούμε την εθνική ανάταση. Βασιζόμαστε στις σύγχρονές εξεγέρσεις του Γρηγορόπουλου και των Πλατειών, του Ταξίμ και της Ροζάβας και αναζητούμε την επόμενη Νικηφόρα!

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ 28/1 4μμ πλ. ΡΗΓΙΛΛΗΣ

Αθήνα, 7 Ιανουαρίου 2017

 

Η ακροδεξιά παραμονεύει…

Όχι άλλη αναμονή!

Στην Αυστρία παραλίγο να εκλεγεί ακροδεξιός Πρόεδρος για πρώτη φορά στη μεταπολεμική ιστορία της Δυτικής Ευρώπης. Είχε προηγηθεί η πρωτοφανής (για την κοινοβουλευτική λογική) ακύρωση και εν τέλει επανάληψη των Προεδρικών εκλογών. Αυτή η εξέλιξη έρχεται να προσθέσει ένα ακόμα πολιτικό κέντρο αντεπαναστατικής αντίδρασης στο παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό. Ακόμα οι αστοί δεν έχουν παραδώσει τα κλειδιά της διακυβέρνησης στα φασιστικά μπλοκ αλλά δείχνουν ολοένα και περισσότερο ανίκανοι να βγάλουν το υπάρχον σύστημα από την κρίση.

Η άνοδος Τραμπ μετά την οκταετή διακυβέρνηση Ομπάμα αναδεικνύει με εκκωφαντικό τρόπο τη στρατηγική αποτυχία της «συνετής» διαχείρισης. Μια κυβέρνηση που υποτίθεται έβαλε σε στοιχειώδη «τάξη» το χάος της κατάρρευσης της Lehman Bros, προσπάθησε να προστατεύσει τους κοινωνικά αδύναμους με την αναμόρφωση του συστήματος υγείας, τελικά έστρωσε το δρόμο στο πιο βρωμερό εσμό του μεγαλυτέρου καπιταλισμού του πλανήτη.

Η όλο και πιο βαθειά συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ με το βαθύ κράτος του αστισμού διακινδυνεύει να μεταφέρει το ίδιο σκηνικό στην Ελλάδα. Μπάτσοι, δικαστές, μίντια, εκκλησία νιώθουν όλο και πιο άνετα με την «πρώτη φορά αριστερά». Ακόμα και η Χρυσή Αυγή αγκαλιάζεται στο Καστελόριζο ως «νόμιμη εθνική δύναμη». Η στρατηγική φαίνεται απλή αλλά οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη συντριβή. Ο Τσίπρας συνάπτει συμμαχίες με το «λελογισμένο» ευρωπαϊκό μπλοκ των Μέρκελ, Ολάντ, Ρέντσι αλλά αυτοί καταρρέουν ο ένας πίσω από τον άλλο μαζί με τα τραπουλόχαρτα των τραπεζικών επενδύσεων.

Οι ρατσιστικές επιθέσεις στην επαρχία σε προσφυγικούς καταυλισμούς προσπαθούν να ξαναβάλουν τους φασίστες στην κεντρική πολιτική σκηνή. Η αποτυχία τους να συγκροτηθούν στην Αθήνα – λόγω του αντιφασιστικού κινήματος – είναι σημαντική αλλά παραμένουν ένα ισχυρό κοινοβουλευτικό κόμμα με αυξανόμενες παραφυάδες.  Η προσπάθεια ανασυγκρότησής τους πρέπει να τσακιστεί χωρίς κανένα δισταγμό. Αλλά δεν αρκεί, μόνο, μια ακτιβίστικη αντιμετώπιση της επερχόμενης ακροδεξιάς.

Πρέπει να βάλουμε ένα τέλος σε μια πολιτική αναμονής του ταξικού κινήματος. Η συνεχιζόμενη αποδόμηση της υπάρχουσας αστικής δημοκρατίας δε θα φέρει «αυτόματα» ένα κίνημα αντίστασης. Πρέπει να ξαναφέρουμε το όραμα της Αλληλεγγύης και της Αδελφοσύνης όχι ως επίκληση, αλλά ως ρεαλιστικό σχέδιο που πραγματώνεται μέσα από την Εξέγερση.

Αθήνα, 9 Δεκέμβρη 2016


Πολυτεχνείο `73 – Δεκέμβρης `08. 
Η εξέγερση μόνο όπλο ενάντια σε πόλεμο – φασισμό!

Αυτή η εξάπλωση της αστάθειας, όμως, μπορεί να γίνει ο ταφόπλακα των αστών! Οι δυσκολίες που είχε να αντιμετωπίσει το ταξικό κίνημα ήταν αφάνταστα μεγαλύτερες στο παρελθόν. Το 1973 η Χούντα είχε απλωθεί σε όλο το κοινωνικό περιβάλλον. Εικοσιπέντε χρόνια μετά τον Εμφύλιο είχε στηθεί ένα αστυνομικό κράτος και παρακράτος που διέλυε κάθε δυνατότητα συλλογικής αντίστασης. Αλλά και το Δεκέμβρη του 2008 έχοντας κυλήσει 20, σχεδόν, χρόνια από την ολοκληρωτική νίκη του δυτικού στρατοπέδου σε όλο τον πλανήτη είχε δημιουργηθεί ένα πέπλο ηττοπάθειας στο ταξικό κίνημα. Και τα δυο αυτά καθεστώτα ήταν πανίσχυρα με ευρύτερη κοινωνική συναίνεση σε μικροαστικά και ευρύτερα λαϊκά στρώματα.

Όμως το αδούλωτο πνεύμα των αγωνιστών έσπασε το «ανίκητο» προσωπείο των κυβερνήσεων. Βασιζόμενοι στη φλόγα του αγώνα, εκμεταλλεύτηκαν τις αδυναμίες και τα κενά που παρουσιάστηκαν στο αστικό στρατόπεδο και άπλωσαν σε ολόκληρη την κοινωνία κάτι παραπάνω από μια αντίδραση ή αγανάκτηση. Ύψωσαν μια αντικαθεστωτική άρνηση! Έριξαν για άλλη μια φορά μετά το `44 το σπόρο μιας διαφορετικής προοπτικής.

Σήμερα έχουμε τη δυνατότητα να πάμε ένα βήμα παρακάτω. Ο καπιταλισμός μπορεί να είναι ακόμα πιο επικίνδυνος από 73 ή το 08,  αλλά είναι πιο αδύναμος, με περισσότερα τρωτά και κυρίως πολύ πιο απονομιμοποιημένος. Η κυριαρχία του δεν βασίζεται στο παλιό δίπολο «καταστολή – ενσωμάτωση». Χάνει όλο και περισσότερο το δεύτερο μέρος και στηρίζεται ολοένα και περισσότερο στο Φόβο και μόνο.

Πάντα θα υπάρχουν αυτοί που θα ισχυρίζονται πως «δεν είναι η ώρα ακόμα». Πάντα θα υπάρχουν κι αυτοί που θα ισχυρίζονται πως «πάντα είναι κατάλληλη η ώρα». Και οι δυο μεριές περιμένουν και κρύβονται πίσω από τις προσευχές τους σε ένα κίνημα που θα προβάλλει εξ ουρανού για να σώσει τις μάζες.

Σήμερα συνεχίζουμε από τα μισά του δρόμου που έμειναν οι ηρωικές εξεγέρσεις του `73 και `08. Την επόμενη φορά δε θα μείνουμε μόνο στην άρνηση και στην αμφισβήτηση. Οι αγώνες μας θα τσακίζουν με αποφασιστικότητα τον όλεθρο που ετοιμάζουν οι αστοί και θα ξαναφέρουμε στο προσκήνιο τα λυτρωτικά οράματα της Ισότητας, της Αδερφοσύνης, της Αλληλεγγύης και της Δικαιοσύνης.

Αθήνα, 10 Νοέμβρη 2016

Ποιος θα σταματήσει τον πόλεμο; Ποιος θα διαλύσει τους φασίστες;

Η παρατεταμένη οικονομική και πολιτική κρίση απονομιμοποιεί ολοένα και πιο βαθειά το «κοινωνικό συμβόλαιο» της δημοκρατικής Δυτικής Ευρώπης. Το Κράτος Έκτακτης Ανάγκης και ο Φόβος αποτελούν τα νέα «εργαλεία» του αστισμού. Το πέρασμα από την προηγούμενη περίοδο δημοκρατικής – κοινοβουλευτικής διαπραγμάτευσης μεταξύ των κοινωνικών τάξεων στο αυριανό χάος της αποσύνθεσης κάθε κοινωνικού ιστού δε θα γίνει με ομαλό τρόπο. Όσο και αν στήνεται ένα κλίμα και γίνεται μια προσπάθεια ψυχολογικής προετοιμασίας των λαών, η κατάρρευση θα είναι εκκωφαντική. Η εμφάνιση ενός μεγάλου ακροδεξιού – φασιστικού πέπλου σε όλη την Ευρώπη δείχνει πως υπάρχουν κι άλλα πολιτικά εργαλεία στη φαρέτρα του αστικού μπλοκ. Τα εθνικιστικά – ξενοφοβικά κινήματα και η στοίχιση τους σε παλιά ή αναδυόμενα ιμπεριαλιστικά κέντρα μπορεί να αλλάξουν τον τρόπο που «διαβάζουμε» την πολιτική σκηνή.

Το ταξικό κίνημα οφείλει να θέσει ξεκάθαρα ερωτήματα στον εαυτό του ώστε να οδηγηθεί στις κατάλληλες απαντήσεις. Μέχρι σήμερα στοιχίζεται σε ένα τρίπτυχο  «πιέζω την κυβέρνηση να αλλάξει νόμους & πολιτική» – «αναζήτησης αλλαγής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με κάποια καλλίτερη» και «δημιουργίας παράλληλων δομών μακριά από τα ακάθαρτα προβλήματα της εξουσίας». Η δημιουργία μιας «μεγάλης διαδήλωσης» ή «χιλιάδων μπουκαλιών μολότοφ» ήταν (και παραμένει!) το μαξιμαλιστικό όραμα κάθε αγωνιστή. Όμως όλα αυτά συνθλίβονται κάτω από ένα αμερικάνικο βομβαρδισμό ή ένα φασιστικό κίνημα μερικών χιλιάδων. Πολλές φορές με τη  συνδυασμένη επίθεση και των δύο. Αν εκτιμούμε πως είμαστε σε μια περίοδο όπου οφείλουμε να ξανα-ανακαλύψουμε το όραμα της κοινωνικής επανάστασης απέναντι στο βόρβορο που μας ετοιμάζουν, τότε πρέπει να προσαρμόσουμε τα εργαλεία για την οικοδόμηση της εξέγερσης.

Η Χρυσή Αυγή προσπαθεί να ανασυγκροτήσει τα Τάγματα Εφόδου. Δημιουργεί ομάδες αναταραχών που επιτίθενται σε αντιφασίστες και μετανάστες σε Πειραιά, Ασπρόπυργο, Αγ. Αναργύρους. Μεταφέρει ολιγομελείς ομάδες στην επαρχία για να σιγοντάρουν ρατσιστικές κινήσεις. Ετοιμάζεται οργανωτικά για το επόμενο πολιτικό κενό. Το 2013 το κίνημα ανάγκασε το κράτος να επέμβει και να ξηλώσει τους θύλακες της στην Αστυνομία, να πάει την ηγεσία της σε δίκη και να αφοπλίσει τα Τάγματα Εφόδου, ώστε να κατευνάσει την αγανάκτηση και να ξαναφέρει – έστω προσωρινά – την προηγούμενη πολιτική ισορροπία. Στον επόμενο γύρο το αντιφασιστικό κίνημα δεν μπορεί να είναι απλά μια ομάδα πίεσης στην κυβέρνηση. Δεν είμαστε ένα κίνημα υπεράσπισης της κοινοβουλευτικής τους δημοκρατίας! Συγκροτούμε μια αντίληψη μάχης που χτίζεται ενάντια στους φασίστες και ξαναβάζει στην πολιτική ατζέντα τον επαναστατικό υποκειμενισμό απέναντι στην «θρησκευτική» ανάθεση σε ένα αφηρημένο κινηματισμό.

Την 1η Νοέμβρη οι ναζί θα δοκιμάσουν να κάνουν μια καμπάνια υπεράσπισης των ιδανικών τους. Δεν ξεχνάμε τους δολοφόνους του Φύσσα και του Λουκμάν. Δεν «τσιμπάμε» στην υποκριτική προβιά που προσπαθεί να φορέσει η Χρυσή Αυγή και να παραστήσει τη «νόμιμη, κοινωνική»δύναμη. Η κάθετη αντίθεση του κινήματος απέναντι στις λογικές θυματοποίησης της Χρυσής Αυγής είναι βασικός όρος  ύπαρξης του ταξικού κινήματος.

Τσακίζουμε τους Φασίστες – ετοιμάζουμε την αυριανή μάχη για την κομμουνιστική εξέγερση!

 

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΤΡΙΤΗ 1 ΝΟΕΜΒΡΗ:

-Συγκέντρωση 8.30πμ Εφετείο

-Διαδήλωση 6μμ ΗΣΑΠ Ν.Ηρακλείου

                                                                                                                                                                        Αθήνα 28/10/2016

Αντιφασισμός: εγρήγορση και αντεπίθεση!

Τρία χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα δεν έχουμε ξεμπερδέψει με το φασισμό. Προφανώς και δεν έχουν ξετυλιχτεί μαζικές ρατσιστικές διαδηλώσεις σαν αυτές της Βόρειας Ευρώπης. Ούτε υπάρχουν μαζικά ακροδεξιά κόμματα σαν τα κεντροευρωπαϊκά ή σαν αυτά της Λεπέν και του Φάρατζ. Η παρατεταμένη, όμως, κοινωνική και οικονομική κρίση που διαχειρίζεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί σαν ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια του ταξικού κινήματος.

Η αναμονή, απλά, της φθοράς του ΣΥΡΙΖΑ μέσω των ΤΙΝΑ-μέτρων, δεν θα κληροδοτήσει μια νέα ταξική αντιπολίτευση.  Οι λογικές ανάθεσης σε ένα άλλο, «πιο τίμιο» κυβερνητισμό από τη μία αλλά και η αναμονή για ένα «αυθόρμητο» κίνημα που θα υπερβεί τα προηγούμενα, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στα ίδια αδιέξοδα αποτελέσματα.  Η μαύρη αντίδραση, όμως, δεν περιμένει. Έχοντας θέσει το ΣΥΡΙΖΑ σαν βασικό εργαλείο μνημονιακής ανατροπής των ταξικών συσχετισμών, προετοιμάζεται και για άλλες, πιο εφιαλτικές εναλλακτικές.

Ήδη αρχίζει και σκιαγραφείται μια «ομπρέλα» ακροδεξιών κινήσεων με σκοπό να καλυφτεί ο χώρος της δεξιάς αντεπανάστασης. Όσο κι αν η Χρυσή Αυγή παραμένει ο βασικός πόλος φασιστικού εργαλείου, δεν έχει μόνο κάποιες μικρές τραμπούκικες ομάδες μαζί της. Η ΛΕΠΕΝ και ο Σώρρας δημιουργούν ένα ευρύτερο πέπλο που διευρύνει την εμβέλεια της ακροδεξιάς, θολώνοντας τα νερά και θέτοντας διαφορετικούς κανόνες στο παιχνίδι.. Οι μικρές – αλλά συγκροτημένες – ρατσιστικές αντιδράσεις στην ελληνική επαρχία, δεν είναι «δεξιά κοινωνία», αλλά αδυναμία συντριβής τους. Μικρές ομάδες χρυσαυγιτών (όπως αυτή των έξι στη Λέσβο) λειτουργούν στοχευμένα για να προκαλούν κοινωνική αναστάτωση. Για να στηθεί, όμως, μια Μαϊντέν στην Ελλάδα, δεν αρκεί ένα φασιστικό κόμμα. Πρέπει να υπάρχει κι ένας ευρύτερος μαλακός ιστός γύρω του, η ανοχή από την αστική τάξη και η υποτίμηση του από το ταξικό κίνημα.

Δεν θα αφήσουμε να ανασυγκροτηθούν οι φασιστικές ομάδες κάτω από οποιοδήποτε κάλυμμα. Οι επιθέσεις της Χρυσής Αυγής στον Πειραιά το Φλεβάρη και Απρίλη αλλά και αυτή της περασμένης Τρίτης στο Εφετείο Αθηνών, οι προκλήσεις της ΛΕΠΕΝ σε Αγ. Παντελεήμονα και Βοτανικό δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητες. Οργάνωση –αντεπίθεση και προβολή των οραμάτων μας για μια κοινωνία αλληλεγγύης και ισότητας είναι ο δρόμος!

 

  • Καμιά σπιθαμή χώρου στις φασιστικές συμμορίες
  • Διάλυση πολιτικών και κοινωνικών φασιστικών οργανώσεων
  • Απενεργοποίηση γιαφκών – «γραφείων» ναζιστικών σχημάτων

 

Αθήνα, 30 Σεπτέμβρη 2016

Ο φασισμός έχει πρόσωπο και κόμματα. Να συντρίψουμε τους κοινωνικούς και πολιτικούς φασιστικούς θύλακες!

Τρία χρόνια συμπληρώνονται από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα που πραγματοποίησαν τα Τάγματα Εφόδου της Χρυσής Αυγής. Η 18 Σεπτέμβρη 2013 είναι μια σημαντική μέρα του ταξικού κινήματος. Οι μαζικές διαδηλώσεις εκείνης της μέρας ήταν η απαρχή ενός πολύμορφου αντιφασιστικού ξεσπάσματος που συνέβαλε στο ξεδόντιασμα του ναζιστικού κόμματος. Οι μάχες αυτές, όμως, δεν ανήκουν στο παρελθόν. Η 18η Σεπτέμβρη δεν είναι μια ημέρα «ιστορικής μνήμης» μόνο. Οι ναζί κάθε χρόνο προκαλούν γιατί ξέρουν τι συμβολίζει. Τέτοια μέρα πέρυσι ο Μιχαλολιάκος ανέλαβε την ευθύνη της δολοφονίας του Φύσσα. Φέτος φασιστική παραφυάδα διοργανώνει εγκαίνια ναζιστικών γραφείων στον Άγιο Παντελεήμονα. Η θρασύτητα τους δεν είναι δείγμα δύναμης, αλλά εκμετάλλευση της αποχής από την αντιφασιστική μάχη τεράστιων οργανωμένων κομματιών του ταξικού κινήματος.
Έτσι στην Ευρώπη, μεν, ο φασισμός έχει μαζικά κόμματα και συγκροτεί ξενοφοβικά – ρατσιστικά κινήματα. Στην Ελλάδα, όμως, οι τραμπούκοι της Χρυσής Αυγής και τα απόνερα τους απλά δοκιμάζουν μια αμυντική οργανωτική ανασυγκρότηση. Τα κοινωνικά εγχειρήματα τους παραμένουν μειοψηφικά και στο περιθώριο των πολιτικών εξελίξεων. Όμως τα γρανάζια έχουν λαδωθεί! Ξαναστήνουν τις προσβάσεις τους στο πολιτικό και μιντιακό σύστημα, ενώ ξαναβρίσκουν διόδους σε μπάτσους, δικαστές, εκκλησία και στρατό. Παράλληλα ξαναστήνουν τις ομάδες μάχες τους. Οι πολλαπλές επιθέσεις που έχουν οργανωθεί το τελευταίο δίμηνο μπορεί να είναι «μικρής» έντασης σε σχέση με την περίοδο `10 – `13, αλλά προδίδουν την ενεργοποίηση ενός ενιαίου σχεδίου. Μετανάστες στον Ασπρόπυργο, επίθεση σε καταλήψεις προσφύγων και γραφεία κομμάτων, «καταλήψεις για έλληνες» και ρατσιστικά σωματεία.
Με το φασισμό δεν έχουμε ξεμπλέξει και δεν έχει απομείνει μόνο μια δικαστική εκκρεμότητα. Η δική της Χρυσής Αυγής δεν είναι σαν αυτή της Νυρεμβέργης αλλά ολοένα και περισσότερο λειτουργεί σαν πολιτικό πλυντήριο των ναζί. Η διάλυση των ναζιστικών σχημάτων, η απενεργοποίηση των κοινωνικών τους προσωπείων είναι μια καλή αρχή για τη μάχη που έρχεται.
Απέναντι στον εφιάλτη που προτάσσει ο κοινωνικός κανιβαλισμό των φασιστών, μας οδηγεί το όραμα του διεθνισμού και ταξικής αλληλεγγύης.
Στις 18 του Σεπτέμβρη δεν διασκεδάζουμε. Είμαστε οργισμένοι και αποφασισμένοι!

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ
ΣΑΒΒΑΤΟ 17/9 6μμ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ (πάρκο ζαρντέν)
ΚΥΡΙΑΚΗ 18/9 5μμ πλατεία ΑΓ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ

Αθήνα, 11 Σεπτεμβρίου 2016

 

Να συντρίψουμε τους φασιστικούς θύλακες σε κάθε γειτονιά!

Τρία χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα οι παρακρατικές συμμορίες δοκιμάζουν να επανεμφανιστούν. Μόνο μέσα στον Αύγουστο υπήρξαν δύο εμπρηστικές επιθέσεις σε κατάληψη προσφύγων και στα γραφεία αριστερού κόμματος. Στο Βοτανικό στήνεται ναζιστικό θύλακας κάτω από την ψευδεπίγραφη «κατάληψη για Έλληνες ανέργους». Στον Ασπρόπυργο φασιστική συμμορία επιτέθηκε πάνω από 5 φορές σε εργαζόμενους μετανάστες την ώρα που πήγαιναν στη δουλειά τους.

Η συνεργασία του κρατικού μηχανισμού σε αυτές τις δράσεις αρχίζει να γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρη ακόμα και στους πιο δύσπιστους. Ειδικά το τοπικό αστυνομικό τμήμα του Ασπρόπυργου δεν ανεχόταν απλά την εγκληματική ανομία στην πόλη. Όχι μόνο δοκίμασε να απελάσει τα θύματα θάβοντας τα γεγονότα, αλλά παρέδωσε τα ονόματα και τις διευθύνσεις στους φασίστες, οργανώνοντας στην πράξη ένα μίνι πογκρόμ στα σπίτια τους από «άγνωστους» τραμπούκους.

Και η αριστερή κυβέρνηση σιωπά! Συνένοχοι ή ανεκτικοί; Όποια και να είναι η πραγματικότητα, το αντιφασιστικό κίνημα δεν μπορεί να επενδύει στο κράτος να σταματήσει το φασισμό. Η δίκη της Χρυσής Αυγής μετατρέπεται – από το δικαστικό σώμα – σε πολιτικό πλυντήριο της Χρυσής Αυγής. Οι εκκλησίες γίνονται οργανωτικά ορμητήρια και η αστυνομία ομάδα κρούσης των ναζιστών παρακρατικών.

Η απενεργοποίηση των γιαφκών των φασιστών είναι απόλυτα κρίσιμη για την κοινωνική ευημερία! Η κατάληψη «Ελλήνων ανέργων» του Βοτανικού λειτούργησε σαν πολιτικός εμψυχωτής των εμπρησμών στη Νοταρά και στο ΣΕΚ. Τα γραφεία της Χρυσής Αυγής στον Ασπρόπυργο, δίνουν την πολιτική κάλυψη για τις επιθέσεις του Αυγούστου. Κάθε φασιστικό σχήμα πρέπει να πεταχτεί έξω από την κανονικότητα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής της εργατικής τάξης.

Δεν θα αφήσουμε να μετατραπεί ο τόπος μας σε πεδίο δράσης εθνικιστικών και ρατσιστικών πολιτικών. Απέναντι στον κοινωνικό κανιβαλισμό που προωθεί ο ναζισμός, μόνη λύση η ταξική διεθνιστική αλληλεγγύη. Μπορεί να υπάρξει οικονομική και κοινωνική ανάταση των εργαζομένων, κι αυτή θα έρθει μέσα από την οικοδόμηση αλληλέγγυας κοινωνίας.

 

  • Καμιά σπιθαμή χώρου στις φασιστικές συμμορίες
  • Διάλυση πολιτικών και κοινωνικών φασιστικών οργανώσεων
  • Απενεργοποίηση γιαφκών – «γραφείων» ναζιστικών σχημάτων

Αθήνα, 3 Σεπτέμβρη 2016

 

Brexit – Γαλλία – Τουρκία: Αποχαιρετισμός στην Ευρώπη «των λαών & της Δημοκρατίας»

«Και πριν αλέκτωρ λαλήσει…». Ποιος στην Ευρώπη μιλά για το ελληνικό χρέος, για τις ιταλικές τράπεζες που καταρρέουν και έχουν μετατρέψει την πάλαι ποτέ πανίσχυρη Deutsche Bank σε σκουπιδότοπο; Αυτά, πλέον, φαντάζουν «μικρά… επουσιώδη… ρουτίνα». Η κρίση που έχει ξεσπάσει εδώ και 7 χρόνια έχει λειτουργήσει σαν το ανέκδοτο με την κατσίκα του Χότζα. Κάθε πέρσι και καλύτερα! Ο κόσμος συνηθίζει ολοένα και χειρότερες συνθήκες καθημερινότητας, αλλά το μέλλον φαντάζει ολοένα και πιο τρομαχτικό. Ο πάτος δεν φαίνεται και το τέρας που παραμονεύει στο σκοτάδι είναι πιο επικίνδυνο από ποτέ.

Την περασμένη εβδομάδα αρκούσε ένας καμικάζι με μια νταλίκα να διαλύσει κάθε κατασταλτικό μέσο προστασίας του «Δυτικού Τρόπου Ζωής». Η μετατροπή της Ευρώπης σε φρούριο, αντίστοιχο των ΗΠΑ και του Ισραήλ δε θα φέρει ειρήνη και ασφάλεια στους ευρωπαίους πολίτες. Μόνο θα προσθέσει οργανωτικές κερκόπορτες και περισσότερα πολιτικά επιχειρήματα στους λόγους διάλυσης της.

Το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία είναι ένα ακόμα τρανταχτό παράδειγμα αστάθειας και αδιεξόδου του αστικού μπλοκ στα υπάρχοντα σχέδια. Η αναστολή της συνθήκης των Δικαιωμάτων που έγινε στη γείτονα χώρα ακολουθεί τα φωτεινά παραδείγματα, όχι «ύποπτων και σκοτεινών» χωρών της Ανατολής, αλλά του Patriot Act των ΗΠΑ και την παράταση του κράτους έκτακτης ανάγκης στη Γαλλία. Οι δύο δυτικοί πυλώνες της παγκόσμιας Δημοκρατίας αμφισβητούν τη χρησιμότητα της «δίκαιης δίκης», «ελευθερίας λόγου και συναθροίσεων», «σεβασμού της ζωής και απαγόρευσης των βασανιστηρίων»… Τόσο καλά!

Ναι! Πράγματι! Ούτε το δημοψήφισμα στη Βρετανία, ούτε το χτύπημα στη Γαλλία, ούτε το πραξικόπημα στην Τουρκία έριξαν τις νόμιμα εκλεγμένες κυβερνήσεις. Παρ` όλα τα χτυπήματα, παρ` όλα τα ξενοφοβικά κινήματα, τις εθνικιστικές κορώνες που εξαπλώνονται σε κάθε μεριά της Ευρώπης, ακόμα δεν έχει ακυρωθεί η βασική κατεύθυνση. Αλλά έχει ξεφτίσει τόσο πολύ! Η Ευρώπη της ανεκτικότητας, της αφθονίας έχει αντικατασταθεί από την Ευρώπη του TINA.

Αλλά υπάρχει ελπίδα! Θα αντισταθούμε στα πολιτικά οχήματα της ακροδεξιάς και του φασισμού που θέλουν παίξουν το παιχνίδι των πραξικοπημάτων, των πολέμων και του εθνικισμού. Η δύναμη της διεθνιστικής αλληλεγγύης των λαών μπορεί να ξαναλάμψει και να φέρει μέσα από την Εξέγερση και τον Κομμουνισμό ένα καλύτερο μέλλον για τον εργαζόμενο λαό.

Αθήνα, 2 Ιουλίου 2016

 

Brexit: Ο βασιλιάς ήταν και είναι γυμνός.

Το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος την περασμένη εβδομάδα ήταν άλλη μια ηχηρή υπενθύμιση για το μέγεθος της οικονομικής και πολιτικής κρίσης που διαπερνά όλο το καπιταλιστικό σύστημα. Εδώ και χρόνια έχουμε συνεχή επεισόδια κατάρρευσης από κάθε μεριά του πλανήτη που διακόπτονται από παπαγαλάκια –κολαούζους που προσπαθούν να μας πείσουν πως «στην επόμενη γωνία, τον επόμενο χρόνο έρχεται η σταθεροποίηση και η ανάπτυξη».

Το πρώτο που πρέπει να  διαπιστώσουμε είναι πως καμία γεωγραφική ή πολιτική δύναμη στον πλανήτη δεν έχει ούτε «επιτυχημένο» αλλά ούτε καν σαφές σχέδιο διεξόδου από την κρίση. Μέσα σε ένα διαρκές μεταβαλλόμενο συσχετισμό δυνάμεων, παραδοσιακές συμμαχίες δοκιμάζονται ενώ όλο και περισσότερες χώρες αρχίζουν να διερευνούν ευκαιρίες ανέλιξης  και εθνικιστικού απεγκλωβισμού από τα παραδοσιακά συστήματα. Ιεραρχίες δεκαετιών θα αναμοχλευτούν που μπορούν να στείλουν μεγάλες δυνάμεις στον πάτο.

Το δεύτερο κρίσιμο σημείο για την περίοδο είναι η επερχόμενη κατάρρευση της ΕΕ. Η ΕΕ είναι ο σύγχρονος «Μεγάλος Ασθενής» της παγκόσμιας σκακιέρας. Η διάλυση της δεν θα είναι – απαραίτητα – ήττα κάποιας ιμπεριαλιστικής δύναμης αλλά η οριστική ταφή ενός κεντρικού σχεδίου της αστικής τάξης. Για δεκαετίες είχε χτιστεί μια καπιταλιστική στρατηγική βασισμένη στη δημοκρατική συνεργασία της εργατικής τάξης και στην οικονομική υπεροχή παρά στη στρατιωτική –κατασταλτική υπεροχή εντός και εκτός συνόρων. Πάνω στο πτώμα της Ευρώπης θα μαζευτούν και θα αναδιαταχτούν όλα τα πεινασμένα – από την κρίση – κεφάλαια. Η ακροδεξιά και ο φασισμός απλώνουν τα δηλητηριώδη πλοκάμια τους σε κάθε άκρη του πλανήτη. Εκτός… Εκτός και αν παρέμβουν με αποφασιστικότητα οι δυνάμεις της τάξης μας και αναστρέψουν αυτόν τον κατήφορο.

Δεν αρκεί πλέον η «αποδόμηση» του συστήματος. Μια χαρά απονομιμοποιούνται μόνοι τους. Ούτε μια «καθαρή» στράτευση γύρω από ένα σύνθημα ή αίτημα. Στη Β. Ιρλανδία και στη Σκωτία μπορεί κομμάτια από το ταξικό μας στρατόπεδό μας να ψήφιζαν Brexit, αλλά αύριο να χρησιμοποιούσαν το Bremain για την απόσχιση από τη Μ. Βρετανία. Αυτό που πρέπει να ξανασυγκροτήσουμε είναι την αυτόνομη παρέμβαση των ταξικών δυνάμεων στο σημερινό υπαρκτό σκηνικό. Να ξαναπιάσουμε το νήμα της ανεξάρτητης παρέμβασης στην κεντρική πολιτική σκηνή ξαναστήνοντας στα πόδια του τα οράματα της αλληλεγγύης και της ταξικής αδελφοσύνης. Μέσα από μηχανισμούς επιβολής πολιτικής ισχύς, να ξαναφέρουμε στην επικαιρότητα την Εξέγερση και τον Κομμουνισμό!

Αντιφασιστική Αντικαπιταλιστική Αντεπίθεση!

Αθήνα, 02 Ιουλίου 2016

 

Φασίστες, πίσω στις τρύπες σας!

Για άλλη μια φορά οι φασίστες πήραν τη σφαλιάρα τους. Η πολυδιαφημισμένη «πανελλαδική συνδιάσκεψη εργατικών σωματείων» που είχε εξαγγεί

Το αποτέλεσμα του βρετανικού δημοψηφίσματος την περασμένη εβδομάδα ήταν άλλη μια ηχηρή υπενθύμιση για το μέγεθος της οικονομικής και πολιτικής κρίσης που διαπερνά όλο το καπιταλιστικό σύστημα. Εδώ και χρόνια έχουμε συνεχή επεισόδια κατάρρευσης από κάθε μεριά του πλανήτη που διακόπτονται από παπαγαλάκια –κολαούζους που προσπαθούν να μας πείσουν πως «στην επόμενη γωνία, τον επόμενο χρόνο έρχεται η σταθεροποίηση και η ανάπτυξη».

Το πρώτο που πρέπει να  διαπιστώσουμε είναι πως καμία γεωγραφική ή πολιτική δύναμη στον πλανήτη δεν έχει ούτε «επιτυχημένο» αλλά ούτε καν σαφές σχέδιο διεξόδου από την κρίση. Μέσα σε ένα διαρκές μεταβαλλόμενο συσχετισμό δυνάμεων, παραδοσιακές συμμαχίες δοκιμάζονται ενώ όλο και περισσότερες χώρες αρχίζουν να διερευνούν ευκαιρίες ανέλιξης  και εθνικιστικού απεγκλωβισμού από τα παραδοσιακά συστήματα. Ιεραρχίες δεκαετιών θα αναμοχλευτούν που μπορούν να στείλουν μεγάλες δυνάμεις στον πάτο.

Το δεύτερο κρίσιμο σημείο για την περίοδο είναι η επερχόμενη κατάρρευση της ΕΕ. Η ΕΕ είναι ο σύγχρονος «Μεγάλος Ασθενής» της παγκόσμιας σκακιέρας. Η διάλυση της δεν θα είναι – απαραίτητα – ήττα κάποιας ιμπεριαλιστικής δύναμης αλλά η οριστική ταφή ενός κεντρικού σχεδίου της αστικής τάξης. Για δεκαετίες είχε χτιστεί μια καπιταλιστική στρατηγική βασισμένη στη δημοκρατική συνεργασία της εργατικής τάξης και στην οικονομική υπεροχή παρά στη στρατιωτική –κατασταλτική υπεροχή εντός και εκτός συνόρων. Πάνω στο πτώμα της Ευρώπης θα μαζευτούν και θα αναδιαταχτούν όλα τα πεινασμένα – από την κρίση – κεφάλαια. Η ακροδεξιά και ο φασισμός απλώνουν τα δηλητηριώδη πλοκάμια τους σε κάθε άκρη του πλανήτη. Εκτός… Εκτός και αν παρέμβουν με αποφασιστικότητα οι δυνάμεις της τάξης μας και αναστρέψουν αυτόν τον κατήφορο.

Δεν αρκεί πλέον η «αποδόμηση» του συστήματος. Μια χαρά απονομιμοποιούνται μόνοι τους. Ούτε μια «καθαρή» στράτευση γύρω από ένα σύνθημα ή αίτημα. Στη Β. Ιρλανδία και στη Σκωτία μπορεί κομμάτια από το ταξικό μας στρατόπεδό μας να ψήφιζαν Brexit, αλλά αύριο να χρησιμοποιούσαν το Bremain για την απόσχιση από τη Μ. Βρετανία. Αυτό που πρέπει να ξανασυγκροτήσουμε είναι την αυτόνομη παρέμβαση των ταξικών δυνάμεων στο σημερινό υπαρκτό σκηνικό. Να ξαναπιάσουμε το νήμα της ανεξάρτητης παρέμβασης στην κεντρική πολιτική σκηνή ξαναστήνοντας στα πόδια του τα οράματα της αλληλεγγύης και της ταξικής αδελφοσύνης. Μέσα από μηχανισμούς επιβολής πολιτικής ισχύς, να ξαναφέρουμε στην επικαιρότητα την Εξέγερση και τον Κομμουνισμό!

Αθήνα, 06 Ιουνίου 2016

 

Ακυρώνουμε τη λακέδικη –εργοδοτική σύσκεψη της Χρυσής Αυγής

Το περασμένο Σαββατοκύριακο οι φασίστες δέχτηκαν απανωτά πλήγματα. Μέσα στο κλίμα των απεργιών και των λαϊκών κινητοποιήσεων οι προγραμματισμένες τους εκδηλώσεις ακυρώθηκαν. Το οργανωμένο αντιφασιστικό κίνημα επέβαλε τη δική του ατζέντα και οι ναζί χώθηκαν στα λαγούμια τους. Η ΛΕΠΕΝ κρύφτηκε πίσω από την απαγόρευση της αστυνομίας και δεν  εμφανίστηκε στον Αγ. Παντελεήμονα ενώ η Χρυσή Αυγή αντί για την πολυδιαφημισμένη «εργατική» σύσκεψη έκανε μια παρωδία εκδήλωση στα γραφεία της για 50 νοματαίους.

Χωρίς τα στηρίγματα του κρατικού μηχανισμού, οι δολοφόνοι θα είχαν διαλυθεί εδώ και καιρό. Όμως το τελευταίο διάστημα το σιγοντάρισμα είναι εξόφθαλμο. Η αστυνομία, πλέον, έχει ενταχθεί στον πολιτικοστρατιωτικό σχεδιασμό των φασιστικών συμμοριών. Πότε επιτίθεται συντεταγμένα στους αντιφασίστες όπως στον Πειραιά στις 8 Απρίλη και πότε λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας τους όπως στα Ίμια και στις συγκεντρώσεις της Λεπέν σε Αθήνα και Πειραιά. Ο Καμίνης παραχωρεί δημόσιο χώρο αλλά το δικαστικό κύκλωμα λειτουργεί ως πολιορκητικός κριός. Δεν είναι μόνο το μπλοκάρισμα της δίκης της Χρυσής Αυγής. Την τελευταία εβδομάδα είχαμε την δικαστική καταδίκη ευρωβουλευτή του ΚΚΕ γιατί αποκάλεσε «καθάρματα» τα καθάρματα της Χρυσής Αυγής, ενώ άλλο δικαστήριο νομιμοποίησε το τραμπούκικο σωματείο security που είχε αποκλείσει το ΕΚΑ.

Το αβαντάρισμα από το κράτος, δίνει ελπίδες στους ναζί να ανακάμψουν. Επαναφέρουν, λοιπόν, την απεργοσπαστική τους σύσκεψη για το Σάββατο  4 Ιούνη το μεσημέρι για να προσπαθήσουνε να κατοχυρώσουν ένα ψευδεπίγραφο προσωπείο αστικού καθωσπρεπισμού.

Το ταξικό κίνημα πρέπει να δράσει αποφασιστικά. Μέχρι τώρα υπάρχουν διακηρύξεις αντίστασης από δεκάδες σωματεία και εργατικές παρατάξεις. Είτε το σωματείο ξενοδοχοϋπάλληλων είτε το ΕΚΑ πρέπει να καλύψει απεργία και συγκέντρωση σε όποιο ξενοδοχείο τολμήσει να εμφανιστεί αυτός ο εμετός του αστισμού. Δεν μπορεί ο επιχειρηματίας του ξενοδοχείου να κερδοσκοπεί  πάνω στο αίμα του Φύσσα και του Λουκμάν.

  • Καμιά σπιθαμή χώρου στις φασιστικές συμμορίες
  • Διάλυση πολιτικών και κοινωνικών φασιστικών οργανώσεων
  • Απενεργοποίηση γιαφκών – «γραφείων» ναζιστικών σχημάτων

Αθηνα, 26 Μαίου 2016

Νέα Αντιφασιστική σύσκεψη για την ακύρωση της «εργατικής» συνδιάσκεψη των ναζί μέσα στο πλαίσιο των δημόσιων εμφανίσεων τους το επόμ26/05/2016 ενο Σαββατοκύριακο

Την περασμένη Τρίτη 17 Μάη καλέστηκε η 4 αντιφασιστική σύσκεψη για τις δραστηριότητες της Χρυσής Αυγής στη νεολαία και στον χώρο της εργασίας. Παραβρέθηκαν Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥΚΑΠΡΟ), το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα (ΕΕΚ) και το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας μ-λ (ΚΚΕ μλ) καθώς και σύντροφοι και συντρόφισσες από γειτονιές της Αθήνας. Στα πλαίσια προετοιμασίας και προπαγάνδας, οργανώθηκαν εξορμήσεις σε Πέραμα, Αμαξοστάσιο ΟΑΣΑ Ελληνικού και στα γραφεία της ΔΕΗ στη Χαλκοκονδύλη.

Σύμφωνα με ανακοινώσεις των ναζί, την Κυριακή 22 Μάη είχαν εξαγγείλει «εργατική» συνδιάσκεψη. Δηλαδή ήθελε να μαζέψει όλο το σκυλολόι των αφεντικών, τους απεργοσπάστες, αυτούς που χαφιεδίζουν τους εργάτες ώστε γλύφοντας την εργοδοσία να περισώσουν το τομάρι τους.

Σήμερα Παρασκευή 20 του Μάη, δυο μέρες πριν, ακόμα να οριστικοποιηθεί η ώρα και ο χώρος σύναξης της φασιστικής φάρας. Η οριστική μετάθεση στις καλένδες ή η μετατροπή της σε ένα μίζερο και εσωστρεφές μάζεμα στα γραφεία τους είναι μια πρώτη νίκη του αντιφασιστικού κινήματος.

Η συγκέντρωση των Ιμίων, το «φεστιβάλ» Νεολαίας, η συγκέντρωση στον Πειραιά της 8ης Απριλίου, μαζεύουν 100 με 200 τραμπούκους. Κι αυτές με τη συμπαράσταση της αστυνομίας, της κυβέρνησης και του Καμίνη.

Δεκάδες σωματεία και εργατικές παρατάξεις δηλώνουν αποφασισμένα να αντιμετωπίσουν την προσπάθεια να στηθεί λακέδικος μηχανισμός μέσα στην εργατική τάξη.

Συνεχίζουμε σήμερα Παρασκευή 20 Μάη την 5η αντιφασιστική σύσκεψη συλλογικοτήτων και ατόμων στο κατειλημμένο κτίριο του Γκίνη στις 6μμ για να δούμε πως θα αντιμετωπίσουμε αυτή την εξέλιξη καθώς και τις νέες προκλήσεις των ναζιστών που καλούν δημόσιες συγκεντρώσεις αυτό το Σαββατοκύριακο.

20 Μάη 2016

Ενωτική Αγωνιστική Συνεργασία ΕΘΕΛ ΟΑΣΑ (ΕΑΣ)

Οργάνωση Μαχητικού Αντιφασισμου

 

Να διαλύσουμε τον απεργοσπαστικό μηχανισμό της Χρυσής Αυγής στη γέννηση του!

Την Κυριακή 22 Μάη η Χρυσή Αυγή προσπαθεί να στήσει για πρώτη φορά έναν εργοδοτικό, λακέδικο μηχανισμό μέσα στην εργατική τάξη. Βασιζόμενη σε ένα μικρό δίκτυο τραμπούκων που είχαν στους Δήμους, στα λεωφορεία, στη ζώνη αλλά και στα ταξί, αγρότες, δικηγόρους θα επιχειρήσει να δώσει μια αναβαθμισμένη, πανελλαδική εικόνα ώστε να προσελκύσει κάθε βρώμικο και υποταγμένο κατακάθι της κοινωνίας.

Η ταχτική αυτή δεν έρχεται σε αντίθεση με τη ναζιστική, στρατηγική της Χρυσής Αυγής. Το «κοινωνικό» πρόσωπο που επιδιώκει να προβάλλει είναι μόνο η άλλη πλευρά του καθρέφτη. Το εφιαλτικό πρόσωπο παραμένει το ίδιο, απλά αλλάζει η γωνία θέασης. Μέχρι και τη δολοφονία του Φύσσα τα πογκρόμ που έστηναν ήταν η «διαφημιστική τους καμπάνια». Μέσα από αυτά έστηναν το «μύθο» και τη φήμη τους για να γίνουν γνωστοί. Σήμερα χρησιμοποιούν την αναγνωρισιμότητα και προσπαθούν να διευρύνουν την κοινωνική αποδοχή, ώστε να δικαιολογήσουν αύριο τις δολοφονικές τους πράξεις.

Παρ` όλη, όμως, την οργανωτική επιμονή τους, το σχέδιο δεν τους βγαίνει! Αν και αποκτούν ξανά προσβάσεις και συνεργασίες με ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι του κρατικού μηχανισμού, οι συγκεντρώσεις τους είναι άμαζες! Αφορούν μόνο ένα στενό οργανωτικό κύκλο. Η διεισδυτικότητα τους παραμένει εξαιρετικά χαμηλή παρ` όλη την αβανταδόρικη επικαιρότητα. Το μπαλάκι συνεχίζει να είναι στο δικό μας στρατόπεδο! Μόνο ο δικός μας εφησυχασμός επιτρέπει στα καθάρματα της Χρυσής Αυγής να περιφέρουν τα 100 – 200 ορκ τους.

Όχι, λοιπόν, στις λογικές «ανάθεσης». Ούτε το αστικό κράτος, ούτε η επίκληση στο «λαό» ή στο «κίνημα» μπορεί να σταθεί ανάχωμα στην αναζωπύρωση ενός φασιστικού κινήματος. Με ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, συσπειρωνόμαστε στις ταξικές οργανώσεις του κινήματος. Η συγκρότηση μηχανισμών που θα λιώσουν το φασισμό, είναι η καλύτερη εισαγωγή για το ξήλωμα του βάρβαρου αστικού κράτους.

  • Καμιά σπιθαμή χώρου στις φασιστικές συμμορίες
  • Διάλυση πολιτικών και κοινωνικών φασιστικών οργανώσεων
  • Απενεργοποίηση γιαφκών – «γραφείων» ναζιστικών σχημάτων
Αντιφασιστική αντικαπιταλιστική αντεπίθεση!

Αθήνα, 19 Μαίου 2016

 

Μπάτσοι – Δήμος Αθήνας – Νεοναζί Όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί!

Ο δήμος της Αθήνας προστέθηκε σε μια σειρά «μικρών» αλλά σημαντικών δειγμάτων της αλλαγής πλεύσης των θεσμών. Τα πρώτα δείγματα τα είχαμε δει ήδη: το δικαστικό κύκλωμα έχει μπλοκάρει τη δική της Χρυσής Αυγής ενώ στοχοποιεί αλληλέγγυους, ενώ στον Πειραιά επανεμφανίστηκε η αγαστή στρατιωτική συνεργασία αστυνομίας – Ταγμάτων Εφόδων ενάντια στο αντιφασιστικό κίνημα. Σήμερα ο κεντροαριστερός Καμίνης ξετσίπωτα παράδωσε το ιστορικό πάρκο Χωροφυλακής, εκεί που εκτελέστηκε ο Μπελογιάννης και άλλοι 3 κομμουνιστές από το μετεμφυλιακό ακροδεξιό κράτος του 1952.

Η συνεργασία κράτους – φασιστών δεν είναι πρωτοφανής. Πάντα τα αφεντικά σιγοντάρουν τα «σκυλιά» τους ώστε να είναι ετοιμοπόλεμα στις επερχόμενες μάχες. Όμως αυτή η νέα ενορχηστρωμένη πολιτική δεν καθοδηγείται από μία Δεξιά ηγεσία ή ένα Κράτος Έκτακτης Ανάγκης αλλά από ένα πολιτικό χώρο που αναφέρεται στην Κεντροαριστερά. Η προσχώρηση, λοιπόν, αυτού του χώρου σε Μνημονιακές αντεργατικές πολιτικές, δεν σταματάνε σε δήθεν «αναγκαίους» συμβιβασμούς. Αγοράζουν όλο το «πακέτο» επιστροφής του Ρατσιστικού και Κατασταλτικού Κράτους. Έτσι από τη αστυνομική, κατασταλτική πολιτική απέναντι στους πρόσφυγες περνάμε στην επαναφορά των Ναζί της Χρυσής Αυγής στο αποδεκτό πολιτικό σύστημα.

Αυτή την ανοχή οι δολοφόνοι του Φύσσα την εκμεταλλεύονται. Μετά το φεστιβάλ μίσους θα επιχειρήσουν την άλλη Κυριακή στις 22 Μάη να νομιμοποιηθούν κοινωνικά στήνοντας «εργατική» συνδιάσκεψη, δηλαδή μαζεύοντας όλα τα τσιράκια και τους ρουφιάνους που λαδώνουν κατά καιρούς τα αφεντικά. Αυτή θα προσπαθήσει να στήσει ένα λακέδικο – απεργοσπαστικό δίκτυο στους εργατικούς χώρους και πρέπει να συντριβεί στη γέννηση του. Κανένα ξενοδοχείο δεν έχει «απολίτικο» δικαίωμα να φιλοξενήσει φασιστικό συνέδριο.

Το ταξικό κίνημα πρέπει να αποχωριστεί πολιτικές αναβλητικότητας σύγκρουσης με το φασισμό. Ο ναζισμός δεν θα συντριφτεί με παράλληλη συνύπαρξη και οικοδόμηση μέχρι να μετρήσουμε αργότερα, σε δήθεν «ευνοϊκότερες συνθήκες» τις δυνάμεις μας. Η συντριβή της Χρυσής Αυγής, εν τέλει, είναι βασικός όρος να ξαναστήσουμε μια στιβαρή αντικαπιταλιστική αντεπίθεση απέναντι στην ανελέητη επίθεση των αφεντικών και του κράτους τους.

  • Καμιά σπιθαμή χώρου στις φασιστικές συμμορίες
  • Διάλυση πολιτικών και κοινωνικών φασιστικών οργανώσεων
  • Απενεργοποίηση γιαφκών – «γραφείων» ναζιστικών σχημάτων

Αντιφασιστική σύσκεψη Τρίτη 17 Μάη κτ. Γκίνη 6μμ

για την ακύρωση της «εργατικής» συνδιάσκεψης της Χρυσής Αυγής

Αθήνα, 15 Μαίου 2016

 

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΣΥΣΚΕΨΗ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ ΣΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

ΚΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΤΙΚΗ – ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΟΥΣ

Την Τετάρτη 11 Μαΐου συνεχίστηκε η αντιφασιστική σύσκεψη στο γραφεία του συνδικάτου ΟΑΣΑ  όπου και παραβρέθηκαν η Αναρχική Συλλογικότητα για τη Μαχητική Προλεταριακή Ανασυγκρότηση (ΑΣΜΠΑ), το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα (ΕΕΚ), το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας μ-λ (ΚΚΕ μλ), η Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδας (ΟΚΔΕ),  Οργάνωση Κομμουνιστών Διεθνιστών Ελλάδος εφ. Σπάρτακος (ΟΚΔΕ Σπάρτακος) καθώς και αγωνιστές από διαφορετικές γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά. Παράλληλα έχουν αρχίσει να βγαίνουν μαζικά ψηφίσματα καταδίκης από σχήματα και συλλόγους νεολαίας. Ενδεικτικά αναφέρουμε τη Contra Rossa και ΑΡΕΝ από το ΠΑΠΕΙ, το σύλλογο Πληροφορικής στο ΕΜΠ και καθημερινά εμπλουτίζονται και από άλλα.

Κατά τη διάρκεια της σύσκεψης ανακοινώθηκε ο χώρος που προσπαθεί να μολύνει η Χρυσή Αυγή με τα φασιστικά βοθρολύματα της, είναι το παλιό πάρκο Χωροφυλακής , ο ιστορικός χώρος όπου το μετεμφυλιακό ακροδεξιό κράτος εκτέλεσε τον Μπελογιάννη και άλλους 3 κομμουνιστές αγωνιστές το 1952. Το πάρκο είναι ένας χώρος που κάθεται βαριά στο στομάχι των ναζιστών μιας και βρίσκεται στα 100 μέτρα από τα γραφεία τους και ήδη από πέρυσι προσπάθησαν να το μαγαρίσουν με σβάστικες.

Υπήρξε ομόθυμος πολιτικός προσανατολισμός για την ακύρωση αυτής της φασιστικός πρόκλησης. Αναγνωρίστηκε μεν η πολιτική αδυναμία της Χρυσής Αυγής που φτιάχνει μια καρικατούρα «φεστιβάλ» προπαγανδισμένη μόνο δύο με στόχους σαφώς εσωτερικής κατανάλωσης, αλλά αυτή είναι η μια φωτογραφική εικόνα της πραγματικότητας. Η άλλη είναι πως με μικρά βήματα προσπαθούν να ανασυγκροτηθούν και αυτό το κάνουν με συμβολικές δράσεις. Η σκύλευση του ιστορικού μνημείου του ταξικού κινήματος, το μνημείο Μπελογιάννη, πρέπει να αποτραπεί. Οι φασίστες πρέπει να κλειστούν βαθειά μέσα στις γιάφκες τους, μέχρι να τις κλείσουμε κι αυτές.

Η εκχώρηση δημόσιου χώρου και μάλιστα με την ιστορικότητα του Παλιού Πάρκου Χωροφυλακής εκ μέρους του Δήμου Αθηναίων του Καμίνη είναι άλλη μια απόδειξη των οργανωτικών συνδέσεων του κράτους και του «δημοκρατικού τόξου» με τους δολοφόνους της Χρυσής Αυγής. Είναι πάνω στην ίδια γραμμή με το δικαστικό κύκλωμα που απονευρώνει τη δίκη της Χρυσής Αυγής, βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με την αγαστή συνεργασία μπάτσων – Ταγμάτων Εφόδου που επιτέθηκαν τον περασμένο μήνα στους αντιφασιστές στον Πειραιά.

Η σύσκεψη αποφάσισε να κινηθεί στην κατεύθυνση οργάνωσης αντιφασιστικής  συγκέντρωση υπεράσπισης ιστορικής μνήμης στις 5μμ στο Παλιό Πάρκο Χωροφυλακής και να αποτρέψουμε τη βεβήλωση του, ακυρώνοντας τη ναζιστική φιέστα.

Καλούμε κάθε πολιτική ή κοινωνική οργάνωση της εργατικής τάξης και της νεολαίας να συνταχτεί αποφασιστικά σε αυτή την κινητοποίηση. Φοιτητικοί σύλλογοι, εργατικά σωματεία και σχήματα, καταλήψεις στέγης για πρόσφυγες αλλά και κάθε νεολαίος & εργάτης, κάθε αγωνιστής του κινήματος πρέπει να συμπαραταχτεί σε αυτή αλλά και σε όλες τις επερχόμενες δράσεις που θα σπρώξουν βαθύτερα τους φασιστές στους υπονόμους της ιστορίας.

Προχωράμε σε οργανωτική σύσκεψη  συλλογικοτήτων αλλά και μεμονωμένων αγωνιστών στο κατειλημμένο κτίριο Γκίνη την Παρασκευή 13 Μάη 6μμ για να οριστικοποιήσουμε το σχεδιασμό. Παράλληλα θα βάλουμε και τις πρώτες σκέψεις και δράσεις ώστε να ακυρώσουμε και την επερχόμενη συνδιάσκεψη των τσιρακιών της εργοδοσίας που ετοιμάζεται να πραγματοποιήσει η Χρυσή Αυγή την Κυριακή 22 Μάη.

Ενωτική Αγωνιστική Συνεργασία (Ε.Α.Σ.) ΕΘΕΛ – ΟΑΣΑ

Οργάνωση Μαχητικού Αντιφασισμού (ΟΡ.Μ.Α.)

Αθήνα, 12 Μαίου 2016

 

Θα σφραγίσουμε την κερκόπορτα του φασισμού που ανοίγει η κυβέρνηση!

Τις προηγούμενες μέρες παρακολουθήσαμε όλοι τη νέα πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ απέναντι σε μετανάστες, φασίστες και αντιφασιστικό κίνημα. Η «πολιτική Τόσκα» είναι άξιο τέκνο του «δόγματος Δένδια» της περιόδου της ΝΔ. Η φασιστική σύναξη της ΛΕΠΕΝ την Κυριακή στήθηκε υπό την προστασία δέκα κλουβών ΥΜΕΤ γιατί θα είχε διαλυθεί από την αντιφασιστική συγκέντρωση. Στις 8 του Απρίλη η αστυνομία είχε ήδη κάνει ένα βήμα παραπάνω. Παραχώρησε την Αστυνομική Διεύθυνση Πειραιά για να γίνει η εκδήλωση της Χρυσής Αυγής και δύο διμοιρίες ΜΑΤ επέδραμαν στους αντιφασίστες ως τρίτος άξονας δράσης μαζί με τα δύο Τάγματα Εφόδου που είχε εξαπολύσει η ΧΑ υπό τους Κασιδιάρη και Λαγό.
Η επανεμφάνιση των ακροδεξιών δεν ήταν απρόσμενη. Η ρατσιστική πολιτική της κυβέρνησης, το κλείσιμο των συνόρων και η στοχοποίηση των προσφύγων είναι το λίπασμα για την επανεμφάνιση στο προσκήνιο αυτών των άθλιων πολιτικών. Μαζί με αρκετές δημοτικές αρχές σαν του Πειραιά και της Χίου δημιουργούν ένα πολεμικό κλίμα κοινωνικού διχασμού. Η συνειδητή απουσία κάθε κρατικού μηχανισμού εκτός των κατασταλτικών δυνάμεων μεγαλώνει την αποδιοργάνωση, το φόβο και την εξαθλίωση των μεταναστών. Το κράτος του ΣΥΡΙΖΑ και της ΕΕ δεν είναι γιατροί, καθηγητές και δίκτυο διανομής τροφίμων και στέγασης, αλλά δακρυγόνα, μασκοφορεμένοι της FRONTEX, λιμενόμπατσοι μαζί με ποντίκια και ακαθαρσίες.
Δε θα επιτρέψουμε να προβληθεί ο κοινωνικός κανιβαλισμός σαν τη μόνη ρεαλιστική πολιτική. Οι πρόσφυγες πρέπει να αποκτήσουν ΑΜΕΣΑ πλήρεις δυνατότητες πρόσβασης σε στοιχειώδης κοινωνικές ανάγκες. Το αντιφασιστικό κίνημα αλληλεγγύης ήταν και θα είναι παρών σε κάθε προσπάθεια εκφασισμού της πολιτικής σκηνής. Οι ναζιστικές συμμορίες με αποφασιστικότητα θα εκδιωχθούν στο νυχτερινό υπόκοσμο των υπονόμων όπου και είναι και το φυσικό τους περιβάλλον.

Ανοιχτά σύνορα! Όχι στη FRONTEX και στο ΝΑΤΟ
Φιλοξενία και όχι στρατόπεδα συγκέντρωσης
Σίτιση, περίθαλψη, παιδεία για όλους
Διάλυση πολιτικών και κοινωνικών φασιστικών οργανώσεων
Απενεργοποίηση γιαφκών – «γραφείων» ναζιστικών σχημάτων

Αθήνα, 12 Απριλίου 2016

 

Στον Πειραιά ορμητικά μαχητικά αντιφασιστικά

Στην προγραμματισμένη συγκέντρωση στην πλατεία Κοραή και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η φασιστοσύναξη της Χρυσής Αυγής δίπλα ακριβώς από τα γραφεία της αστυνομίας, οι οργανώσεις της Ορ.Μ.Α. και της ΚΕΕΡΦΑ δέχθηκαν επίθεση από το κοινό μέτωπο των μπάτσων και φασιστών, το οποίο υπερτερούσε συντριπτικά. Πρώτες μούρες στην δολοφονική επίθεση ήταν γνωστοί βουλευτές Κασιδιάρης και ο Λαγός, καθώς και επίσης ο υπεύθυνος τ.ο. Πειραιά της Χρυσής Αυγής, Δεβελέκος.

Οι αντιφασίστες αφού συγκρούστηκαν σώμα με σώμα με τα τσιράκια των αφεντικών και τους επαγγελματίες δολοφόνους, κατάφεραν να τους απωθήσουν και συνέχισαν την συγκέντρωση στο κέντρο του Πειραιά.

Οι νεοναζί κατάφεραν να πραγματοποιήσουν, μίζερα, την εκδήλωση μίσους απομονωμένοι στα γραφεία τους από το αντιφασιστικό κίνημα και προστατευόμενοι από το κράτος πίσω από τι κλούβες για μία ακόμα φορά. Και φυσικά δεν πραγματοποίησαν την πορεία στο λιμάνι που κόμπαζε ο Λαγός, αφού η αντιφασιστική συγκέντρωση δεν θα την επέτρεπε ούτε αυτή.

Οι δημόσιες συγκεντρώσεις της Χρυσής Αυγής έχουν τελειώσει. Μόνον στα γραφεία τους θα μπορούν να συγκεντρώνονται, ακόμα.

Η αντιφασιστική συγκέντρωση κράτησε μέχρι τις 19.30, η οποία μέσω συγκροτημένης πορείας, ολοκληρώθηκε στο λιμάνι του Πειραιά όπου και παρέμεινε για λίγη ώρα.

Για άλλη μια φορά γινόμαστε θεατές μίας παραδοσιακής συνεργασίας με την ανοχή της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα γραφεία τους λειτούργησαν ξανά ως οργανωτικός βραχίονας των ταγμάτων εφόδου. Είναι γιάφκες οργάνωσης ρατσιστικών πογκρόμ και προετοιμασίας δολοφονικών επιθέσεων.

Ξεκαθαρίζουμε πως έχουν σύντομη ημερομηνία λήξεως και πως θα εξασφαλίσουμε το κλείσιμο τους.

Ανοιχτά σύνορα για μετανάστες και πρόσφυγες.

Σίτιση, περίθαλψη, παιδεία για όλους.

Να κλείσουν τα εγκληματικά γραφεία της Χρυσής Αυγής.

Αθήνα, 8 Απριλίου 2016

 

Κανένα έλεος! Καμία ανοχή!

     Ούτε μια σπιθαμή γης σε φασίστες και ρατσιστές!

Η παρατεταμένη οικονομική κρίση έχει διαλύσει το πολιτικό σύστημα και ξεφτιλίζει κάθε ρεαλιστική πολιτική πρόταση. Εδώ και ένα χρόνο έφτασε να κυβερνά ένα αριστερό κόμμα, όμως μέσα από τους συνεχόμενους συμβιβασμούς και υποχωρήσεις γρήγορα αρχίζει να μοιάζει με το σαπισμένο κατεστημένο που – δήθεν – ήθελε να κοντράρει. Η παραπέρα συρρίκνωση των συντάξεων, οι αυξήσεις στα βασικά καταναλωτικά προϊόντα την ώρα που χαρίζονται έργα, δημόσια αγαθά και επιδοτήσεις σε παλιά αλλά και νέα πελατειακά συστήματα, δεν αποδομούν μόνο το ΣΥΡΙΖΑ αλλά υπάρχει κίνδυνος δημιουργίας κλίματος παραίτησης και παραλυτικής απογοήτευσης.

Εφτά χρόνια μετά το 1ο μνημόνιο και επιμένουν να μας πείσουν πως το πρόβλημα της φτώχιας και της κρίσης, το δημιουργούν τα μεταναστευτικά ρεύματα. Τσακίζοντας το ταξικό κίνημα θέλουν να μας στρέψουν σε ένα λυσσαλέο εμφύλιο των φτωχών, για το ποιος θα αρπάξει τα ελάχιστα ψίχουλα που αφήνουν οι καλοταϊσμένοι καπιταλιστές.

Η Χρυσή Αυγή και ο φασισμός σε αυτή την πολιτική εξαθλίωση επενδύει. Παρ` όλη τη συντριβή της μετά τη δολοφονία του Φύσσα το `13, επιχειρεί να κρύψει το βρωμερό σχέδιο κάτω από «επιτροπές πολιτών», «κοινωνικές οργανώσεις για τους αγρότες ή τη ΔΕΗ». Όσο κι αν θέλει όμως να θολώσει τα νερά, η δολοφονική της οργάνωση δεν μπορεί να παραμένει αδρανής.

Η ενέδρα που είχαν στήσει τη Δευτέρα 8/2 στον Ηλεκτρικό Σταθμό Πειραιά απέναντι σε αντιφασιστές, δείχνει ποια κοινωνία θέλουν να φτιάξουν τα Τάγματα Εφόδου. Το ρατσιστικό και φασιστικό τους μένος οπλίζει τα χέρια αλητών και στρέφεται ενάντια στις ζωές απλών αγωνιστών. Αγωνιστών  που παλεύουν για να δημιουργήσουν μια ανθρώπινη κοινωνία για όλους μας.

Η Χρυσή Αυγή εδώ και καιρό πραγματοποιεί εκδηλώσεις μόνο με την προστασία της αστυνομίας. Στον Πειραιά δύο φορές ακυρώσαμε ανοιχτές συγκεντρώσεις στο Δημοτικό Θέατρο. Στο Σχιστό μόνο χάρη στις κλούβες των ΜΑΤ μαζεύτηκε ο πανελλαδικός μηχανισμός της Χ.Α…. το ίδιο και στην επέτειο των Ιμίων. Μόνο στα γραφεία τους μπορούσαν να συγκεντρωθούν και μόνο μετά την απαγόρευση των αντιφασιστικών συγκεντρώσεων.  Στην Πάτρα δεν τα κατάφεραν ούτε στα γραφεία τους. Η επίθεση δεν έμεινε αναπάντητη. Όπως και τα πολιτικά σχέδια της Χρυσής Αυγής ακυρώνονται, έτσι και η συμμορίτικη επίθεση αποκρούστηκε στέλνοντας αδιάβαστους μπόλικους από αυτούς παρ` όλη την αριθμητική υπεροχή τους.

Είναι καθήκον του ταξικού κινήματος να μη δώσει ούτε στάλα ανοχής σε φασιστικές «κοινωνικές» οργανώσεις ώστε να διεκδικήσουν την ηγεμονία του αντικυβερνητικού κινήματος. Κι αυτό θα γίνει διαλύοντας κάθε οργανωμένη βάση του κομματικού μηχανισμού των νοσταλγών του ναζισμού.

  • Ανοιχτά σύνορα για πρόσφυγες – μετανάστες
  • Σίτιση – στέγαση – περίθαλψη για όλους. Όχι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
  • Καμία ανοχή σε ρατσιστικές «επιτροπές κατοίκων»

Αθήνα, 14 Φεβρουαρίου 2016

 

Καμία ανοχή σε Χρυσή Αυγή & φασιστικές «επιτροπές κατοίκων»!

Καλοδεχούμενοι οι πρόσφυγες και μετανάστες!

Μετά την πανωλεθρία των ναζί που απέτυχαν να στήσουν την φασιστική φιέστα τους στα Ίμια, παίζουν το κόλπο των «επιτροπών κατοίκων» για να περάσουν το φασιστικό μίσος και την απανθρωπιά τους στην κοινωνία. Επιτροπές σαν αυτές του Άγιου Παντελεήμονα και της πλατείας Βικτώριας μαζεύοντας την σάρα και την μάρα όλου του ακροδεξιού οχετού, ετοιμάζουν συγκέντρωση στο Κερατσίνι την Δευτέρα το μεσημέρι με πρόσχημα την πρόθεση της κυβέρνησης να στήσει στρατόπεδο συγκέντρωσης για τους πρόσφυγες στην περιοχή.

Ευκαιρία για τους χρυσαυγίτες να στήσουν την παράσταση μίσους ενάντια στο πιο ευάλωτο κομμάτι της κοινωνίας, να στοχοποιήσουν τους πλέον αδύναμους, μιλώντας για δήθεν υποβάθμιση της περιοχής. Δεν είναι αυτό που τους ενδιαφέρει δεν νοιάζονται για τις συνθήκες ζωής των κατοίκων. Φορώντας την προβιά του λύκου, στο μόνο που σκοπεύουν είναι να κυνηγηθούν οι πρόσφυγες και μετανάστες, να προβληθούν οι τραμπούκοι και οι δολοφόνοι σαν αυτοί που δήθεν ενδιαφέρονται για τον κόσμο. Το μόνο ενδιαφέρον τους δεν είναι παρά να βρουν μία ευκαιρία να βγουν από τις τρύπες τους. Μία ευκαιρία να στήσουν το σόου της μισαλλοδοξίας, ένα βήμα να ρίξουν το δηλητήριο τους.

Δεν θα τους επιτρέψουμε! Δεν θα τους αφήσουμε! Δεν μας ξεγελάνε οι μεταμφιέσεις τους, δεν είμαστε αδιάφοροι στην παρουσία τους. Όπως και στα Ίμια, όπως και στον Πειραιά όπως και στην Πάτρα, θα έχουν την απάντηση που τους ταιριάζει. Το αντιφασιστικό κίνημα θα απαγορεύσει την εμφάνισή τους και θα ακυρώσει κάθε προσπάθεια τους να εμφανίζονται ως «κάτοικοι». Καμία πλατεία κανένας δρόμος η πεζοδρόμιο δεν τους χωρά, δεν θα τους αφήσουμε να εμφανιστούν, με όποια αμφίεση και αν έχουν.

Θα τους συντρίψουμε και θα τους στείλουμε στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας να κάνουν παρέα στους κρεμασμένους προγόνους τους.

Κάτω τα χέρια από πρόσφυγες και μετανάστες

Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών

Κρεμάλα στους φασίστες.

 ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

ΔΕΥΤΕΡΑ 8/2 11 πμ, Γρ. Λαμπράκη & Σχιστού

Αθήνα, 3 Φεβρουαρίου 2016

 

20 χρόνια μετά την εθνικιστική εμπλοκή των Ιμίων:

30 Ιανουαρίου 2016 – Μέρα διεθνιστική & αντιφασιστική!

Η προσπάθεια των φασιστών να μετατρέψουν την Αθήνα σε θέατρο εθνικιστικών φιεστών και ρατσιστικών πογκρόμ απέτυχε. Για πρώτη φορά μετά το 2008 η φασιστική φιέστα των Ιμίων περιορίστηκε στη σφηκοφωλιά της Λ. Μεσογείων περικυκλωμένη από αντιφασιστικές συγκεντρώσεις.

Η Οργάνωση Μαχητικού Αντιφασισμού μαζί με ένα ευρύ φάσμα οργανώσεων και συλλογικοτήτων διαμόρφωσε ένα κεντρικό μπλοκ δυνάμεων που διεκδίκησαν τον ενεργό αντιφασιστικό χαρακτήρα της ημέρας κόντρα στα ναζιστικά σκουλήκια. Οι εθνικοί ανταγωνισμοί και πόλεμοι είναι ο εφιάλτης την ανθρωπότητας. Έχουν μετατρέψει το Αιγαίο σε νεκροταφείο ανθρώπινων ψυχών και υποδαυλίζουν το ρατσιστικό μένος. Γίνονται λίπασμα για το ξέσπασμα φασιστικών πολιτικών. Μετά από 8 χρόνια η προσπάθεια της Χρυσής Αυγής να ξαναφέρει στο προσκήνιο των ακροδεξιό εσμό απέτυχε! Μοναδικός σύμμαχος της, ήταν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που προστάτεψε του φασίστες από ένα ντροπιαστικό, κινηματικό ξεβράκωμα από τις δυνάμεις του αντιφασιστικού κινήματος, δημιουργώντας ζώνη προστασίας και απαγορεύοντας την αντιφασιστική συγκέντρωση στις 3 το μεσημέρι στην πλατεία Ρηγίλλης.

Η πολιτική αυτή συμμαχία δεν έμεινε αναπάντητη! Διοργανώθηκε αντικυβερνητικό – αντιφασιστικό συλλαλητήριο εκατοντάδων αγωνιστών στα Προπύλαια το όποιο παρέμεινε μέχρι τις 7 το βράδυ (την ώρα του αντίστοιχου φασιστικού στη Μεσογείων).

Η αντιφασιστική περιφρούρηση του (άλλοτε «άβατου») Αγίου Παντελεήμονα από το Αντιφασιστικό στέκι «Δίστομο» και η περιφρούρηση των μεταναστών της πλατείας Βικτώριας από την Συνέλευση αλληλεγγύης έπαιξαν το δικό τους σημαντικό ρόλο στην αλλαγή του κλίματος.

Στο τέλος της συγκέντρωσης αρκετές συλλογικότητες κατευθύνθηκαν στην περιφρούρηση της πλατείας Βικτώριας ενώ η ΟΡΜΑ πραγματοποίησε συμβολική αντιφασιστική περιπολία 70 ατόμων στο κέντρο της Αθήνας.

Η Χρυσή Αυγή έχει εκδιωχθεί από το δημόσιο χώρο, σειρά έχουν τα δολοφονικά – παρακρατικά ορμητήρια τους.

Αθήνα, 31 Ιανουαρίου 2015

 

Ακυρώνουμε  τη φασιστική φιέστα της Χρυσής Αυγής!

Το Σάββατο 30 Ιανουαρίου η Χρυσή Αυγή θα επιχειρήσει να πραγματοποιήσει την μεγάλη της πανελλαδική φιέστα. Χρησιμοποιεί την επέτειο της ελληνοτουρκικής σύρραξης των Ιμίων, για να δοκιμάσει να συσπειρώσει τα ακροδεξιά κατακάθια της ελληνικής κοινωνίας χτίζοντας πάνω στον ελληνικό εθνικισμό. Ελλάδα και Τουρκία έχουν οικοδομηθεί στη λογική των «εξωτερικών εχθρών». Και τα δύο καθεστώτα προσπαθούν να μεταφέρουν την ευθύνη της ανέχειας των πολιτών τους σε «άλλους». Και για τις δύο χώρες οι εχθροί είναι οι μετανάστες, οι πρόσφυγες και οι Κούρδοι –Έλληνες ή οι Μακεδόνες – Τούρκοι.
Οι πιλότοι των Ιμίων του 1996, όμως, δεν είναι οι μόνοι νεκροί. Η κλιμάκωση των εθνικιστικών πολιτικών έχει μετατρέψει το Αιγαίο σε νεκροταφείο ψυχών. Θα μπορούσαν να οργανωθούν ασφαλή δρομολόγια με καράβια ώστε να διακινούνται οι πρόσφυγες με ασφάλεια. Όμως αφήνονται οι πρόσφυγες στο επιχειρηματικό δαιμόνιο της ελεύθερης αγοράς, τους δουλεμπόρους και πνίγονται σε καρυδότσουφλα στα 6 και 7 μποφόρ. Όλη η Ευρώπη αρχίζει και εφαρμόζει αυτή την εθνικιστική ατζέντα. Τα σύνορα κλείνουν, δημεύονται από τις αρχές τα περιουσιακά είδη των μεταναστών και στοιβάζονται σα ζώα σε πρόχειρους καταυλισμούς.
Οι φασιστικοί σχηματισμοί σε όλη την Ευρώπη και η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα παραμονεύουν! Περιμένουν την αναπόφευκτη κατάρρευση της δημοκρατικής φούσκας της ΕΕ για να ξεδιπλώσουν την εφιαλτική ατζέντα τους. Φτιάχνουν κόμματα που «αναλαμβάνουν την πολιτική ευθύνη» δολοφονιών αλλά κατασκευάζουν και κοινωνικές οργανώσεις για νομιμοποιήσουν την παρουσία τους. Προσπαθούν να εμφανιστούν ως γνήσιοι εκφραστές του εθνικισμού και του ρατσιστικού βόθρου για να αναλάβουν την εξουσία.
Δεν πρέπει να πιαστούμε στον ύπνο! Δεν μπορούμε να δώσουμε την παραμικρή ανοχή σε οποιαδήποτε ναζιστική σφηκοφωλιά. Είτε σαν «εργατικό σωματείο», είτε σαν «αγανακτισμένοι πολίτες» δεν μπορούν να προπαγανδίζουν τα φασιστικά τους οράματα. Η Χρυσή Αυγή δεν θα βρει σε καμιά γειτονιά, με καμιά αφορμή χώρο να σπείρει τη βρωμιά της.

Φέτος ακυρώνουμε τη δημόσια ναζιστική σύναξη των Ιμίων! 

Του χρόνου να μη μαζευτούν ούτε για μνημόσυνο στα γραφεία τους!

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ 30/1 3μμ  πλ. Ρηγίλλης

Αθήνα, 24 Ιανουαρίου 2016

 

ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΡΔΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ

Η ΚΡΙΣΗ ΩΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗΣ

Βαδίζουμε στον 8ο χρόνο μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η κατάρρευση των αμερικάνικων κολοσσών Lehman Bros και General Motors  σηματοδότησε ένα παγκόσμιο κατήφορο που δεν φαίνεται να ανακόπτεται. Έχουν γίνει πολλαπλές προσπάθειες να φτιασιδωθεί σε διαφορετικές χώρες. Αλλού λέγεται «χρηματοπιστωτική» ή «τραπεζική». Κάπου φταίνε οι υπερτροφικοί δημόσιοι τομείς, οι «παλαιοκομμουνιστικές» σχέσεις με το πάλαι ποτέ ανατολικό μπλοκ. Στη Μέση Ανατολή έγινε προσπάθεια να φορτωθούντα αίτια στις «παλιές και φριχτές δικτατορίες» όπου η πτώση τους θα οδηγούσε σε ένα νέο δρόμο ανάκαμψης και ευημερίας των οικονομιών και κοινωνιών τους.

Μετά από τόσο χρόνο προσπαθειών η κρίση όχι μόνο δεν έχει περιοριστεί αλλά έχει εξαπλωθεί σε ολόκληρο σχεδόν τον πλανήτη. Με τον ερχομό του νέου έτους η πανίσχυρη κινέζικη αγορά έφερε απανωτούς σεισμούς στα παγκόσμια χρηματιστήρια. Όλες οι παραδοσιακές και μεγάλες οικονομίες του κόσμου βρίσκονται σε παρατεταμένη ύφεση. Μόνο οι αναδυόμενες οικονομίες της Άπω Ανατολής, η Ινδία και κάποιες περιοχές της Αφρικής συντηρούν αξιοπρεπή νούμερα ανάπτυξης. Ακόμα και οι ίδιοι οι καπιταλιστές, όμως, έχουν πάψει να παραμυθιάζονται πως θα βρουν λύση μέσα από την άνοδο του κατανάλωσης στη Νιγηρία ή στην Ινδονησία. Πλέον οι οικονομικοί σχεδιασμοί δεν υπηρετούν την οικονομική ανασυγκρότηση αλλά την προετοιμασία για μια σκληρότερη επόμενη μέρα.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΜΕΤΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ – ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

Τα μνημόνια που επιβάλλονται στις «δημοκρατικές» χώρες δεν μπορούν να δώσουν λύση ανάκαμψης. Όπως και η συνεχιζόμενη πτώση της τιμής του πετρελαίου: σε άλλες εποχές θα ήταν εργαλείο και ευκαιρία επενδύσεων. Σήμερα όλα αυτά τα εργαλεία χρησιμεύουν για την εξασθένηση των οικονομικών αντιπάλων κι όχι για την προβολή οράματος και διεξόδου για τις κοινωνίες. Πλέον η παγκόσμια καπιταλιστική τάξη στερείται ενός σχεδίου που να μπορεί να πείσει έστω τον εαυτό της πως υπάρχει λύση, πως υπάρχει μέλλον και διέξοδος σε αυτό τον εφιάλτη. Η παγκόσμια αστική τάξη δεν μπορεί να κυβερνήσει πλέον όπως στο παρελθόν.

ΤΑ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ «ΕΠΙΛΥΣΗΣ» ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Ειδικά στη Μέση Ανατολή οι προ-κρίσης στρατιωτικές εισβολές  των ΗΠΑ έχουν μεταφέρει τον πολιτικό και οικονομικό ανταγωνισμό σε πολεμικό επίπεδο. Το διεθνές κεφάλαιο έλπιζε πως θα μπορούσε να προσφέρει λύσεις ΚΑΙ για τις άρχουσες τάξεις πχ του Ιράκ και του Αφγανιστάν. Γι` αυτό και δεν «ξηλώθηκε» ο Σαντάμ Χουσεΐν στην πρώτη επέμβαση. Όμως στην καινούρια κατάσταση που έχει διαμορφωθεί πια, δεν υπάρχουν ούτε οικονομικά ούτε πολιτικά περιθώρια ενός μακρόπνοου σχεδίου ανασυγκρότησης. Η στρατιωτική νίκη δεν οδηγεί σε ένα πειστικό πρόγραμμα σαν αυτό του «σχεδίου Μάρσαλ» που συμπαρέσυρε ομόθυμα την ευρωπαϊκή αστική τάξη μετά το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Πλέον οι «νικητές» φέρονται στις «ηττημένες» χώρες με λογική βρικόλακα. Απλώνουν ένα «μπουρί» και μεταφέρουν όποια κέρδη μπορούν να απομυζήσουν μόνο με τη συνεργασία μιας γραφειοκρατικής κάστας συνεργατών, «γερμανοτσολιάδων». Η εμφάνιση της Αλ Κάιντα, του ISIS, αλλά και αντίστοιχων τέτοιων πολιτικών σχηματισμών, δεν είναι τίποτα άλλο αλλά η απάντηση των «ριγμένων» αστικών τάξεων της περιοχής. Βλέπουν πως η μόνη θέση που έχουν σε αυτό το «πρόγραμμα» είναι αυτή του εξαφανισμένου ανταγωνιστή. Θα είναι η πρώτη «αναγκαία» καταστροφή κεφαλαίου για την αυριανή ανασυγκρότηση.

ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ & ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ

Υπάρχει μια τεράστια συζήτηση περί ιμπεριαλισμού και αντι – ιμπεριαλισμού στο κίνημα. Προφανώς, όχι από μια στατιστική – οικονομίστικη προσέγγιση, από μια διάθεση να υπάρχει μια ουδέτερη κατάταξη των ανταγωνιστικών καπιταλιστικών μπλοκ, αλλά από μια τάση να περιγραφεί ένας ξεχωριστός πολιτικός στόχος, μια «ενδιάμεση» στρατηγική κόντρα στον αφηρημένο αντικαπιταλισμό. Ο αντικαπιταλισμός και ο αντι -ιμπεριαλισμός αν βρίσκονται μόνο στο επίπεδο της γενικής επαγγελίας τους, τότε όλα ξεπέφτουν σε μια γενική επίκληση σε ένα αόριστο υποκείμενο που θα υλοποιήσει είτε το ένα είτε το άλλο σχέδιο. Γίνονται ένα αόριστο σχέδιο που σκοπό έχει να παραπέμψει την ταξική μάχη στις καλένδες, όταν θα υπάρχουν ευνοϊκότερες συνθήκες. Συνήθως θέτουν όμως ένα άλλο θέμα: αυτό των «προοδευτικών εθνικών κινημάτων» ή των γεωστρατηγικών συμμαχιών.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ «ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΑ ΕΘΝΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ» ΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ;

Τον 19ο αιώνα μέσα από το ξήλωμα των παλιών αυτοκρατοριών, πλευρές του πρωτοεμφανιζόμενου εργατικού κινήματος έβλεπαν κάποιες συμμαχίες σε ταξικό και πολιτικό επίπεδο με την αστική τάξη. Το όραμα της Δημοκρατίας και της Εθνικής Απελευθέρωσης “Liberté, Egalité, Fraternité” κινητοποιούσε τις λαϊκές μάζες και προκαλούσε επαναστάσεις. Σήμερα ο καπιταλισμός έχει εδραιωθεί εδώ και δεκαετίες σε κάθε μεριά του πλανήτη έχοντας δημιουργήσει αστικά μπλοκ σε κάθε γωνιά του. Τα καθεστώτα του δεν μπορούν να εκπέμψουν καμία λάμψη ελευθερίας και γι’ αυτό δεν βρίσκουν καμία λαϊκή συμπάθεια και συμπαράσταση. Ο Νοριέγκα λ.χ. στον Παναμά και ο Μακάριος στην Κύπρο δεν μπορούσαν ούτε να πυροδοτήσουν κανένα διεθνές κίνημα αλλά – και εν τέλει – ούτε και να προβάλλουν καμιά σοβαρή αντίσταση στον ιμπεριαλισμό. Μόνο τα εθνικά κινήματα που συνδέθηκαν με κάποιο τρόπο σε κομμουνιστικά οράματα μπόρεσαν και ενέπνευσαν κινήματα αλληλεγγύης.

Τα κινήματα σε Ιρλανδία, Κούβα, Κίνα, Βιετνάμ, Νικαράγουα προέβαλλαν ένα αντικαπιταλιστικό όραμα παράλληλα με την εθνική απελευθέρωση. Ακόμα και καθεστώτα στην Αφρική ή στη Μέση Ανατολή (όπως τα Μπααθικά της Συρίας και Ιράκ) παράλληλα με την αντιπαράθεση με την αποικιοκρατική τάξη, μέσα από τη συνεργασία τους με το τότε Ανατολικό μπλοκ έπαιρναν μια χροιά προοδευτική. Όταν η εργατική τάξη σε Λατινική Αμερική, Αφρική, Μέση και Άπω Ανατολή έδινε λυσσαλέες μάχες με τον ιμπεριαλισμό, τις έδινε έχοντας την πεποίθηση πως παλεύει και πεθαίνει για τον κομμουνισμό.

Βέβαια υπάρχουν και συγκεκριμένα ιστορικά παραδείγματα όπου έγινε προσπάθεια να υποταχτεί η ανεξάρτητη ταξική στρατηγική εντός χώρας για χάρη «γενικών» πολιτικών συμφερόντων. Δυο πιο γνωστά παραδείγματα στο ελληνικό εργατικό κίνημα είναι η συνεργασία των Μπολσεβίκων με το Κεμαλικό καθεστώς και η «αντιφασιστική»  συμμαχία της Σοβιετικής Ένωσης με το Δυτικό μπλοκ. Η «παραίνεση» προς τα τοπικά κομμουνιστικά κινήματα να ενταχτούν σε ένα ενιαίο στρατηγικό σχέδιο με την αστική τους τάξη, δεν έγινε αβασάνιστα, δεν έγινε χωρίς διαμάχες και μέχρι σήμερα υπάρχουν πολλαπλές και αντικρουόμενες κριτικές προσεγγίσεις. Απ` ότι φαίνεται λοιπόν, η υπάρχουσα εμπειρία του παρελθόντος δεν μπορεί να παράγει ένα γενικευμένο πολιτικό τυφλοσούρτη που να τον χρησιμοποιεί το ταξικό κίνημα «copy – paste».

ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ  vs ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Αν απλώς συνεχίζουμε να προβάλλουμε τη δύναμη των Stelth, των drones και την παγκόσμια πολεμική μηχανή των καπιταλιστικών μπλοκ θα είναι μια ακριβής εικόνα. Όπως επίσης οι οικονομικές αλληλεξαρτήσεις, η ιδεολογική ηγεμονία και οι δαιδαλώδεις γραφειοκρατικοί μηχανισμοί είναι μια πραγματικότητα. Μια στεγνή καταγραφή τους μπορεί να γεννήσει δυο και μόνο πολιτικές τοποθετήσεις. Η μία να περιμένει με θρησκευτική ευλάβεια κάποια μαζική κατάρρευση αυτού του συστήματος και η δεύτερη να εγκαταλείψει οποιαδήποτε ανεξάρτητη ταξική τοποθέτηση στο άμεσο μέλλον και να προσδεθεί σε κάποιο αστικό στρατόπεδο. Γενικόλογη επίκληση του κινήματος ή η «ρώσικη αρκούδα» μπορεί να είναι η λύση για το λαϊκό κίνημα;

Η απογείωση από τους υπαρκτούς ταξικούς συσχετισμούς σε μια στρατόσφαιρα αφηρημένης «αναγκαίας» στράτευσης δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στο κίνημα. Από τις πέτρες στα λουλουδάκια και τις αποσπασματικές 24ώρες απεργίες που πασχίζουν να βρουν τρόπους να αντιμετωπίσουν την αστική αντεπανάσταση, δεν είναι δυνατόν να θέσουμε μαξιμαλιστικούς όρους αντιμετώπισης της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής μηχανής. Γι` αυτό και η προβολή των συμβιβασμών και των ελιγμών που δοκίμασαν επαναστατικά καθεστώτα είναι παντελώς λαθεμένη ως προσέγγιση. Δεν μπορούμε να βάζουμε την τακτική διακρατικών συμμαχιών χωρίς τη δημιουργία ενός υπαρκτού υποκειμένου. Αφαιρεί την προταγματική δυναμική των επαναστατικών δυνάμεων προκαταβάλλοντας τη μελλοντική «δυσκολία» και σπέρνει την ηττοπάθεια.

Μόνο ο σαφής καθορισμός του πολιτικού στόχου θα ορίσει και τα κατάλληλα εργαλεία και αυτός δεν μπορεί να είναι παρά η δημιουργία ενός εδαφικοποιημένου επαναστατικού υποκειμένου. Σήμερα μπορούμε να δούμε ιστορικές ευκαιρίες που χάθηκαν ή ηρωικούς αγώνες που δεν είχαν εν τέλει τη δυνατότητα να νικήσουν. Όμως το καθήκον της κάθε γενιάς εξεγερμένων δεν είναι να αναγνωρίζουν σωστά μόνο τη δύναμη του αντιπάλου, αλλά τις αδυναμίες του. Να βρίσκει τα μικρά ή μεγαλύτερα κενά, τις αντιφάσεις του συστήματος και να προωθεί ένα ανεξάρτητο σχέδιο για την κοινωνία.

Στη Συρία δεν εξελίσσεται, μόνο, μια ενδοαστική διαμάχη. Δεν υπάρχει μόνο μία (ή πολλές, ανάλογα με την οπτική) ιμπεριαλιστική επέμβαση. Δεν υπάρχει μόνο η φρίκη του πολέμου και το δράμα των λαών της περιοχής. Δεν υπάρχει μόνο το άβουλο πλήθος ως αντικείμενο που απλά θα υποστεί συνέπειες. Η διαφορά στην περιοχή είναι, πως παρεμβαίνει ένας ανεξάρτητος παράγοντας έξω από τα αστικά στρατόπεδα, το Κουρδικό κίνημα! Δεν αναζητούν μια «νέα χώρα», ένα νέο κράτος σαν και τα άλλα, αλλά προβάλλουν την «αυτοδιάθεση». Πράγματι! Τα πολιτικά προτάγματα τους φαντάζουν φτωχά. Δεν προβάλλουν ένα περίπλοκα δομημένο ευρωπαϊκό αριστερό ή αναρχικό φαντασιακό, ένα όραμα στο πλάι της παγκόσμιας επαναστατικής διανόησης αλλά φέρουν μια σημαντική συνεισφορά: μετατρέπουν την εξέγερση από ευχολόγιο σε υπαρκτή συνθήκη.

ΤΙ ΦΕΡΝΕΙ Η ΚΟΥΡΔΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ;

Υπάρχουν μερικά χαρακτηριστικά που πρέπει όχι μόνο να διαφυλαχτούν, αλλά να αποτελέσουν βάση ανάλυσης και οικοδόμησης. Τα ιδεολογικά – πολιτικά ρεύματα της αριστεράς και της αναρχίας πρέπει να επικαιροποιούν τις στρατηγικές του επαναστατικού κομμουνισμού.

  • Η εξέγερση εξελίσσεται παρ` όλο το -αντικειμενικά- αρνητικό διεθνές πεδίο. Η κρίση προελαύνει, τα αντιδραστικά και φασιστικά κινήματα επανακάμπτουν ενώ οι αντιστάσεις στην αστική αντεπανάσταση σε Ευρώπη και Λατινική Αμερική δείχνουν να εξασθενούν. Χωρίς «σοσιαλιστικά» στρατόπεδα, χωρίς παγκόσμια ιδεολογικά κινήματα οι Κούρδοι της Ροζάβα δοκιμάζουν τη δική τους εφόρμηση στους ουρανούς κόντρα σε θεούς και δαίμονες.
  • Το υποκείμενο από ισχυρισμός γίνεται ύπαρξη. Η κουρδική αντίσταση ξαναφέρνει τις ένοπλες πολιτοφυλακές στο προσκήνιο. Λαϊκή αυτοδιεύθυνση και γυναικεία χειραφέτηση ξαναέρχονται στην επικαιρότητα. Το κίνημα μετατρέπεται από διεκδικητικό σε αυτοκυβέρνηση.
  • Η εκμετάλλευση του κενού εξουσίας. Η κρίση και η κατάρρευση του Συριακού καθεστώτος, όχι μόνο δεν οδήγησε το κουρδικό κίνημα σε μοιρολατρική ηττοπάθεια, αλλά «διαβάστηκε» σαν ευκαιρία εφόρμησης. Αυτά τα κενά δεν παραμένουν στο διηνεκές ούτε και υπάρχει κάποιος κοινωνικό – πολιτικός αυτοματισμός που θα οδηγήσει ντετερμινιστικά στην εκμετάλλευση τους. Έχουν εμφανιστεί σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη και θα συνεχίσουν να εμφανίζονται ολοένα και πιο συχνά. Η ικανή εκμετάλλευση τους είναι μια ιδιαίτερη «τέχνη» που πρέπει να την εξασκήσει το ταξικό κίνημα.
  • Η εξέγερση παράγειαποσταθεροποιητικά ντόμινο στο υπάρχον αστικό τοπίο. Η Ροζάβα έχει αρχίζει να συμπαρασύρει σε πολιτική αστάθεια και μεγαλύτερους «παίχτες». Το καθεστώς της Τουρκίας δεν είναι τόσο συμπαγές, πλέον, στην διαμόρφωση της πολιτικής του. Η εξέγερση της πλατείας Ταξίμ και το τουρκικό κίνημα εμπνέεται και διεθνοποιεί το κουρδικό κίνημα αυτοδιάθεσης και αυτό είναι μεγαλύτερο πρόβλημα από οποιαδήποτε ενδοαστική διαμάχη.
  • Η διεθνιστική, «εθνοπροδοτική» πολιτική του τουρκικού εργατικού κινήματος. Η κυβέρνηση Ερντογάν έχει σηκώσει το χαρτί του εθνικισμού για να τσακίσει το εργατικό κίνημα. Για πρώτη φορά, όμως, προσπαθεί να σφυρηλατηθεί μια διεθνιστική πολιτική που θα σπάσει την τουρκική εθνική ενότητα. Η ρήξη με την αντι-κουρδική και αντι-ρωσική πολιτική εθνικής ομοψυχίας είναι πράξη πολεμική με το τουρκικό αστικό μπλοκ.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΤΑΞΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Το κίνημα στην Ελλάδα είναι από τα πιο σημαντικά στην παγκόσμια σκακιέρα. Οι συνεχόμενες μάχες με την αστική αντεπανάσταση που εκτυλίσσεται στον 7ο χρόνο της ύφεσης δεν το έχουν οδηγήσει στην παραίτηση και στο συμβιβασμό. Παρ` όλες τις ήττες δοκιμάζει και εξελίσσει τα εργαλεία μάχης. Όμως σήμερα βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή.

Μετά από πολυετείς μάχες το εργατικό κίνημα ξεπέρασε το διεκδικητικό ρόλο και δοκίμασε – έστω και με τη λογική της κοινοβουλευτικής ανάθεσης – τη συνολική πολιτική αντιπαράθεση με τις επιλογές των καπιταλιστών. Η άνευ-όρων συνθηκολόγηση της αριστερής κυβέρνησης στο διεθνές κεφάλαιο έχει θέσει νέους προβληματισμούς. Το όραμα της ομαλής συνδιαχείρισης μέσα από τους αστικούς μηχανισμούς εξουσίας είναι ζήτημα χρόνου να πεταχτεί οριστικά στα σκουπίδια και θα οδηγηθούμε σε μια νέα φάση πολιτικής αστάθειας. Το στρατηγικό αδιέξοδο του αστικού μπλοκ γύρω από τη δημοκρατική, ευρωπαϊκή, μνημονιακή πολιτική θα δημιουργήσει νέα κενά εξουσίας. Σε αυτό το νέο γύρο πρέπει να εμπνευστούμε από την τόλμη των Κούρδων ανταρτών και να περάσουμε από τη λογική της «πίεσης προς τους κυβερνώντες» και της ανάθεσης στην πολιτική της αυτοκυβέρνησης.

Ο καλύτερος τρόπος συμπαράστασης στην Κουρδική εξέγερση είναι η μεταφορά της Ευρώπη. Το κίνημα σε Τουρκία και Ροζάβα δέχεται ισχυρές πιέσεις ενσωμάτωσης. Για να αποκρουστούν οι λογικές του συμβιβασμού με τον παγκόσμιο ιμπεριαλισμό χρειάζεται να παραμείνει ζωντανή η φλόγα της δυνατότητας αυτοκυβέρνησης. Δύο είναι τα νέα εργαλεία που πρέπει να προστεθούν στο ταξικό κίνημα: ταξικοί μηχανισμοί έξω και κόντρα στο αστικό κράτος και διεθνισμός. Το σπάσιμο με την εθνική στρατηγική του κεφαλαίου πρέπει να γίνει και στην πολιτική στόχευση αλλά και στα εργαλεία εφαρμογής.

Η στράτευση μας θα είναι ολόψυχη και ανυποχώρητη!

ΤΑΞΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΗΛΛΕΓΓΥΗ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ!

Αθήνα, 14 Ιανουαρίου 2016

 

Ο πόλεμος της Μ. Ανατολής περνάει σε Τουρκία & Ευρώπη

Να τον μετατρέψουμε σε ταξικό!

Η κυβέρνηση της Τουρκίας έχει επεκτείνει τον πόλεμο σε όλα τα επίπεδα. Δεν είναι μόνο η συνεργασία με τους φονιάδες του ISIS. Δεν είναι μόνο η εγκληματική συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση ώστε να δολοφονούνται εν ψυχρώ δεκάδες πρόσφυγες στα νερά του Αιγαίου. Πλέον έχει αναλάβει την διπλή εξόντωση, αφ` ενός του κινήματος αυτοδιάθεσης του Κουρδικού λαού και από την άλλη του ταξικού τουρκικού εργατικού κινήματος.

Η παγκόσμια οικονομική κρίση έχει μετατρέψει σε καρικατούρα οποιοδήποτε σχέδιο πολιτικής & οικονομικής ανασυγκρότησης σε κάθε μεριά του πλανήτη. Το βλέπουμε στη μνημονιακή Ελλάδα όπου η κάθε κυβέρνηση διαδοχικά εφαρμόζει το ένα σχέδιο πίσω από το άλλο χωρίς διέξοδο. Πολύ περισσότερο στη Μέση Ανατολή, που η πολιτική εφαρμόζεται «δια των όπλων», καμία μερίδα του αστικού κόσμου δεν μπορεί να φέρει ένα λειτουργικό σχέδιο για την περιοχή.  Μόνο μέσα από μια παγκόσμια συθέμελη αναδιάρθρωση των αστικών συσχετισμών και μια εφιαλτική ισοπέδωση όλων των κοινωνικών κατακτήσεων που κέρδισε η ανθρωπότητα τους τελευταίους 2 αιώνες, μπορεί να προκύψει ένα νέο σχέδιο ανασυγκρότησης.

Μέχρι τότε, όμως, πρέπει να συντριφτεί κάθε ταξικό στοιχείο που προβάλλει μια διαφορετική προοπτική. Η εξέγερση της Ροζάβα, οι αυτόνομες ένοπλες πολιτοφυλακές της Νοτιοανατολικής Τουρκίας και η συγκρότηση ενός πολιτικού ταξικού κινήματος ΕΝΤΟΣ Τουρκίας που ξεπερνά την εθνική αντιπαράθεση Τούρκων – Κούρδων φέρνουν στοιχεία που μπορούν να δημιουργήσουν ένα καινούργιο, ανεξάρτητο παράγοντα στην περιοχή: το ταξικό επαναστατικό υποκείμενο!

Είναι καθήκον όχι μόνο να συμπαρασταθούμε σε αυτό το κίνημα, αλλά να το βοηθήσουμε με αυτά ακριβώς τα όπλα: Φέρνοντας τη στρατηγική της ταξικής εξέγερσης στο ελληνικό εργατικό κίνημα. Να εμπνευστούμε από το αλύγιστο πνεύμα των ένοπλων ανταρτών και της μαζικής πρωτοπόρας συμμετοχής των γυναικών του Κουρδιστάν. Να παραδειγματιστούμε από τους αγώνες τουρκικού κινήματος που στηρίζει έμπρακτα τον αγώνα του Κουρδικού λαού και αρνείται να ενταχθεί σε μια ενιαία εθνική στρατηγική με το τουρκικό κατεστημένο.

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ 13 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 6μμ ΠΛ. ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΕΜΠΤΗ 14 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 7μμ ΑΣΟΕΕ

ΟΡΓΑΝΩΝΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ – ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ – ΚΟΥΡΔΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ

Αθήνα, 8 Ιανουαρίου 2016

Η εξέγερση ενάντια στον πόλεμο

Μπορούμε να συνεχίσουμε να κάνουμε πως δεν τρέχει τίποτα… Μπορούμε να καμωνόμαστε πως οι πρόσφυγες είναι κάποιο είδος μετανάστευσης. Μπορούμε να λέμε πως οι βαρβαρότητες αφορούν άλλους λαούς… τριτοκοσμικούς. Ναι… οι ανοιχτές πολεμικές συρράξεις συμβαίνουν στην Αφρική, στην Ινδονησία, στη Μέση Ανατολή. Αλλά και ο εμφύλιος στην Ουκρανία, η βόμβα στο ρώσικο αεροπλάνο και η τρομοκρατική επίθεση σε διαδήλωση στην Άγκυρα δεν γίνονται μακριά από εμάς; Όταν όμως συμβαίνει μια «11η Σεπτέμβρη» ή ένα μαζικό χτύπημα σαν αυτό του Παρισιού τότε αρχίζουμε τις «εξαιρέσεις». Τότε εμφανίζεται ο ρεαλισμός αφού «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» και προσπαθούμε να περισώσουμε το δυτικό τρόπο ζωής μας. Η διαφορά «αριστεράς» από τη «δεξιά» στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή μετριέται από το «φιλανθρωπόμετρο». Από το πόσους «φουκαράδες πρόσφυγες αντέχει» η ΕΕ κι όχι από τη λύση του προβλήματος.
Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν είναι σαν τους προηγούμενους. Δεν είναι οι ανταγωνισμοί κυριαρχίας αντίπαλων στρατοπέδων… μόνο. Η κατάρρευση των παλιών καθεστώτων και η αδυναμία σταθεροποίησης ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ άλλου, οφείλεται στην παγκόσμια οικονομική κρίση που αναβαθμίζεται σε πολιτική. Καμία ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, ΕΕ.. κανένας Άσαντ, Ερντογάν ή ISIS δεν μπορούν να προσφέρουν τη στοιχειώδη αστική ευημερία στην περιοχή αν δεν υπάρξει μια νέα πλανητική σταθερότητα που να ξαναφέρει τις μηχανές της ανάπτυξης στις μητροπόλεις και στην περιφέρεια του καπιταλιστικού συστήματος. Οι περιφερειακοί αυτοί πόλεμοι είναι ένοπλη διαπραγμάτευση ανάμεσα τους και δεν έχουν να προσφέρουν κανένα πολιτικό όραμα στις λαϊκές τάξεις παρά μόνο την εμπορία του φόβου πως στο αντίπαλο στρατόπεδο θα έχουν χειρότερη μοίρα.
Το παγκόσμιο ταξικό κίνημα οφείλει να παρέμβει στις υπαρκτές ταξικές πολιτικές μάχες που δίνονται στην περιοχή. Δεν αρκούν γενικόλογες «ειρηνιστικές», «αντι-ιμπεριαλιστικές» ή «ταξικές» τοποθετήσεις που πετάνε την μπάλα στην εξέδρα και περιμένουν ευνοϊκότερες συνθήκες. Ο πόλεμος και η αποσταθεροποίηση των αστικών καθεστώτων έχουν τροφοδοτήσει σημαντικότατες πολιτικές και κινηματικές διεργασίες στη Ροζάβα αλλά και στην ίδια την Τουρκία. Τα πολιτικά υποκείμενα σε αυτές τις χώρες είναι από τα πιο προωθημένα στον παγκόσμιο χάρτη και μαζί με αυτό της Ελλάδας μπορούν να είναι το κέντρο μιας φλόγας που θα δώσει άλλη προοπτική, άλλο όραμα στην διεθνή εργατική τάξη.
Ο πόλεμος στη Συρία μπορεί να μετατραπεί σε ταξικό. Το δείχνουν οι αγωνιστές και αγωνίστριες μαχητές στο Κομπάνι. Το δείχνουν οι εξεγέρσεις στην Τουρκία και η προσέγγιση τούρκων –κούρδων εργατών. Η ισοπέδωση τους από τα ιμπεριαλιστικά αεροπλάνα ή το πεζικό του ISIS δε θα πισωγυρίσει το κίνημα δεκαετίες πίσω μόνο σε αυτές τις περιοχές. Το ευρωπαϊκό κίνημα δε θα φέρει μόνο ένα τεράστιο βάρος ανοχής σε μια σφαγή που θα μπορούσε να έχει άλλη διέξοδο. Θα έχει κόψει τους ιστορικούς δεσμούς του με την αντιπολεμική, διεθνιστική παράδοση δύο αιώνων.
Μπορούμε να ξαναπιάσουμε το νήμα του αντιπολεμικού αντικαπιταλισμού. Φτάνει να ξαναβρούμε τα όπλα της νίκης. Να ξαναφέρουμε την εξέγερση στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις. Αυτό είναι το σημερινό, υπαρκτό διεθνιστικό μας καθήκον.

Αθήνα, 1 Δεκέμβρη 2015

 

Νοέμβρης 1973 – Δεκέμβρης 2008

από τους «προβοκάτορες» στους «κουκουλοφόρους»

 Νοέμβρης 1973 – Δεκέμβρης 2008… Τόσο κοντά.. τόσο μακριά. Τα τελευταία σαράντα χρόνια έχουμε ζήσει δύο μεγαλειώδες λαϊκές εξεγέρσεις κι όμως γίνεται τεράστια προσπάθεια να υπονομευτεί η ιστορία και η μνήμη μας. Προσπαθούν να μας πείσουν για το «τυχαίο», το «αυθόρμητο», το «μοναδικό που δεν θα ξαναγίνει», τη «νεολαία που ξεσηκώθηκε ομόθυμη», την «αγανάκτηση» και δεκάδες κουραφέξαλα που θέλουν να μετατρέψουν ιστορικές ταξικές μάχες σε άνευρο μαυσωλείο. Πρέπει η εξέγερση να λοιδορηθεί, να μετατραπεί σε «φραπέ – σουβλάκι», σε επέτειο που κάνουμε περατζάδα στο κέντρο της Αθήνας μέχρι να ξεχαστεί.. να γίνει μέρος της συστημικής αηδίας.

Βέβαια αυτά δε λέγονται την ώρα της φωτιάς. Τότε το μίσος απέναντι στους εξεγερμένους είναι λυσσαλέο. Στα 1973 οι καταληψίες ήταν είτε «αλήτικα, ταραχοποιά στοιχεία» είτε «προβοκάτορες». Το 2008 ανακαλύφτηκαν οι «κουκουλοφόροι». Κι αυτοί βέβαια ασφαλίτες.

Η εξέγερση, λοιπόν, δεν είναι «ταραχές», έστω μαζικές. Δεν είναι κάποια βρωμόξυλα που παίζει το πλήθος για κανά δυο μέρες και μετά πάμε σπίτια μας να τα ξαναδούμε στο βίντεο. Αποτελούν πολιτικό σχέδιο και τρόπος υλοποίησης του από οργανωμένες δυνάμεις. Δεν είναι κοινωνική αναγκαιότητα. Δεν υπακούν σε σιδερένιους νόμους της ιστορίας, γι αυτό και δε συμβαίνουν παντού. Ο εργάτης, ο νεολαίος δεν εξελίσσεται νομοτελειακά σε αντιφασίστα, σε αντικαπιταλιστή… και οι οικονομικές ή κοινωνικές διεκδικήσεις  δεν οδηγούν αντικειμενικά στην ανατροπή της αστικής εξουσίας.

Στο Πολυτεχνείο του `73 οι οργανώσεις της Επαναστατικής Αριστεράς και το Δεκέμβρη του `08 οι συλλογικότητες της Αναρχίας (κατά κύριο λόγω) έφεραν νέους μεθόδους πάλης και νέα πολιτικά προτάγματα. Η έμπνευση από το Γαλλικό Μάη του 1968 και τις καταλήψεις των Πανεπιστημίων από τη μία και το αντάρτικο των Ζαπατίστας με τις τακτικές του Black Block από την άλλη. Η εργατική τάξη και η νεολαία ξαναβρήκαν εργαλεία όχι, απλά, να διαμαρτυρηθούν στους κυβερνώντες, αλλά να δοκιμάσουν και να διεκδικήσουν την πτώση τους. Αυτές οι οργανώσεις που έχτισαν τις εξεγέρσεις ήταν που έδωσαν τον τόνο στο ταξικό κίνημα στα επόμενα χρόνια.

Σήμερα ο φασισμός καραδοκεί να υλοποιήσει το σχέδιο κοινωνικού κανιβαλισμού. Η επερχόμενη αποτυχία των δημοκρατικών θεσμών να προτάξουν ένα επιτυχημένο σχέδιο οικονομικής ανάπτυξης δεν πρέπει να αφήσει το πεδίο ελεύθερο στους ναζιστές. Είναι και για τις ταξικές δυνάμεις μια ιστορική ευκαιρία να ξαναπροβάλλουν την τέχνη της Εξέγερσης ως μέσο, ως εργαλείο, ως κανάλι που θα φέρει την αυριανή κοινωνία της ισότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΧΟΥΝΤΕΣ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟ ΜΟΝΟ Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ!

Αθήνα, 13 Νοεμβρίου 2015

Η ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΕΙ

ΣΥΝΤΡΙΒΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ

Η συνθηκολόγηση του ΣΥΡΙΖΑ με τα καπιταλιστικά κέντρα και η προσχώρηση του στο «μνημονιακό» στρατόπεδο είναι ήττα της κυρίαρχης ρεφορμιστικής πολιτικής του ελληνικού και διεθνούς εργατικού κινήματος. Μιας στρατηγικής που βασίζεται στην ανάγκη να βρεθούν γραμμές διαπραγμάτευσης, συμβιβαστικές προτάσεις και τόποι αμοιβαίων υποχωρήσεων εκατέρωθεν των αντίπαλων ταξικών στρατοπέδων. Μια τέτοια αντίληψη απαιτεί «σοβαρές», καλοδουλεμένες, ρεαλιστικές προτάσεις και διαπραγματευτές ηθικούς & επιστημονικά καταρτισμένους που θα αποστομώσουν τους «κακούς» αστούς. Ωραίο παραμύθι αλλά δυστυχώς περιέχει και ένα δράκο που δεν τον παίρνει υπ` όψη του.

Τα στρατηγικά αδιέξοδα του αστισμού

Η παρατεταμένη παγκόσμια οικονομική κρίση όχι μόνο δεν δίνει στην αστική τάξη την δυνατότητα οποιασδήποτε μίνιμουμ υποχώρησης αλλά την έχει καταστήσει ανασφαλή για τη στρατηγική της, μεγιστοποιώντας το αρπακτικό ένστικτο αυτοσυντήρησης της. Η συνδυασμένη επίθεση του αστικού μπλοκ εντός και εκτός συνόρων είχε σαν βασικό στόχο να συντρίψει κάθε ψήγμα αντίστασης που αμφισβητούσε τον πυρήνα του ευρω-μονόδρομου. Η επιτυχία του να μετατρέψει το ΣΥΡΙΖΑ σε όχημα εφαρμογής μνημονιακής πολιτικής, είναι τα μισά – μόνο – του δρόμου. Το σχέδιο του αστισμού «μπάζει» από πολλές μεριές. Τα αναλώσιμα πολιτικά επιτελεία, οι κυβερνήσεις και κόμματα μίας χρήσης είναι μια μόνο ένδειξη της κρίσης στρατηγικής του. Δεν συγκροτεί ένα θετικό πολιτικό και κοινωνικό όραμα ανάπτυξης και ευημερίας για τις μάζες όπως στη δεκαετία του `90, αλλά πατάει στο φόβο που δημιουργείται από την παγκόσμια αστάθεια και κατάρρευση και στην ανυπαρξία εναλλακτικών στρατηγικών (είτε εκ δεξιών είτε εξ αριστερών). Η Ε.Ε. δεν είναι πυρήνας ανάπτυξης και ευημερίας αλλά μετατρέπεται στον «Μεγάλο Ασθενή» του 21ου αιώνα χτίζοντας προστατευτικά τείχη όχι μόνο απέναντι στις εξαθλιωμένες ψυχές των προσφύγων, αλλά και στο εσωτερικό της. Η Ευρώπη μετά τον εμφύλιο που έχει στήσει στην Ουκρανία, επιβάλλει τη διάλυση του κοινωνικού ιστού στην Ελλάδα και μεταλλάσσεται από «σπίτι» σε «φυλακή» των λαών.

Ο φασισμός καραδοκεί

Τα αδιέξοδα της δημοκρατικής ευρωπαϊκής προοπτικής έχουν κινητοποιήσει τα αστικά επιτελεία για αναζήτηση εναλλακτικών στρατηγικών. Η εθνικιστική περιχαράκωση, ο οικονομικός προστατευτισμός επανέρχονται στην επικαιρότητα σε όλες τις χώρες. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο ξεδιπλώνονται και φασιστικά κινήματα σαν κι αυτό που δοκίμασε την περασμένη διετία η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα. Ο κίνδυνος επανάκαμψης του δεν έχει εξαλειφθεί. Η Χ.Α. θα δοκιμάσει να «κοιμίσει» το πολιτικό σύστημα παίζοντας το παιχνίδι του νομιμόφρονα πολιτικού σχηματισμού, αναμένοντας να αρπάξει την ευκαιρία στο επόμενο κενό εξουσίας. Οι φασίστες σπεκουλάρουν στα αδιέξοδα του αστισμού και αυτά θα της προσφερθούν απλόχερα το επόμενο διάστημα. Θα πρέπει να πατήσει, όμως, και στην απογοήτευση της εργατικής τάξης. Η αποστράτευση και η εσωτερίκευση της ήττας, θα είναι βούτυρο στο ψωμί της φασιστικής προπαγάνδας. Όμως το κίνημα είναι παρών και δεν πρέπει να δώσει ούτε σπιθαμή νομιμοποίησης της Χρυσής Αυγής ώστε να ανασυγκροτηθεί πολιτικά και οργανωτικά.

Το ταξικό κίνημα παραμένει στο προσκήνιο

Είναι από τις ελάχιστες φορές που ένα τιτάνιο ξεπούλημα του ρεφορμισμού δεν οδηγεί σε διάλυση του κινήματος. Το 1989 η συγκυβέρνηση ΚΚΕ –ΣΥΝ –ΝΔ έφερε ελάχιστες ρωγμές στον κομματικό και συνδικαλιστικό χώρο των κομμάτων της αριστεράς και οδήγησε σε αποστράτευση το ελληνικό εργατικό κίνημα για πάνω από μια δεκαετία αποδεχόμενο τον ευρω-μονόδρομο του Μάαστριχτ. Αντίθετα σήμερα μέσα σε ελάχιστες μέρες έχουμε χιλιάδες αποχωρήσεις στελεχών που δεν εγκαταλείπουν, αλλά συγκροτούν κινήσεις και οργανώσεις αναδιατάσσοντας το τοπίο στο κίνημα. Η ήττα της στρατηγικής του ΣΥΡΙΖΑ, προφανώς και οδήγησε ένα μεγάλο κομμάτι της εργασίας στην αποδοχή και στο συμβιβασμό. Αλλά παράλληλα έχουμε προχώρημα επεξεργασιών και θέσεων όχι σε σκοτεινά γραφεία ολιγομελών ομάδων αλλά σε μαζικά κοινωνικά σύνολα.

Το νόμισμα ως ταξικό εργαλείο

Η διαμάχη ανάμεσα στο Ευρώ ή Εθνικό Νόμισμα έχει πολλαπλές πλευρές. Ειδικά στην Ελλάδα, όμως δεν κυριαρχούν οι εθνικιστικές πολιτικές επεξεργασίες όπως στην Αγγλία ή στην Ιταλία. Η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ανέδειξε και στον τελευταίο εργαζόμενο την αντίφαση να θέλεις να χαράξεις φιλολαϊκή πολιτική χωρίς τον έλεγχο νομίσματος και τραπεζικού συστήματος. Το Νόμισμα, λοιπόν, δεν είναι μια τεχνική υπόθεση, μια γραφειοκρατική μελέτη και απόφαση. Διαμέσου του Νομίσματος, ξαναμπαίνει στη συζήτηση η ουδετερότητα του κράτους και των μηχανισμών του. Για δεκαετίες η κυρίαρχη αντίληψη στο εργατικό κίνημα ήταν η στρατηγική της κατάληψης του αστικού κράτους. Αρκούσε μια αριστερή κυβέρνηση για να αλλάξει τις πολιτικές του. Αλλά αν στο νόμισμα έχει αρχίσει να γίνεται κατανοητό το πρόβλημα, ακόμα δεν έχουμε επεξεργαστεί αλλά σημαντικά συμπεράσματα της τελευταίας χρονιάς.

Και με αστυνομία, στρατό, ΜΜΕ τι κάνουμε;

Ο ΣΥΡΙΖΑ δοκίμασε να κάνει διεθνή οικονομική πολιτική αφήνοντας ανέγγιχτο το κράτος για να «να μην αναλώσει δυνάμεις στο εσωτερικό». Αποτέλεσμα η συνεχής υπονόμευση του από τα κέντρα εξουσίας. Όσοι θα θελήσουν να δοκιμάσουν μια έξοδο εκτός ευρώ χωρίς μνημόνιο και με ρήξη με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς θα πρέπει να είναι έτοιμοι να συγκρουστούν με ένα ολόκληρο νομικό οπλοστάσιο και άρα με το δικαστικό σώμα που θα δοκιμάσει να επιβληθεί. Διοικητές οργανισμών και «ανεξάρτητων» επιτροπών θα πρέπει να ξηλωθούν κόντρα σε δικαστικές αποφάσεις. Ποιο σώμα θα τις επιβάλλει; Η αστυνομία της Χρυσής Αυγής; Μεταναστευτική πολιτική θα κάνει το λιμενικό σώμα; Και η βρωμερή προπαγάνδα των καναλιών πως θα αποκρουστεί; Χωρίς ξήλωμα, λοιπόν, της αστικής γραφειοκρατίας, χωρίς πολιτικούς μηχανισμούς ΕΞΩ από το αστικό κράτος, καμιά ρήξη δεν μπορεί να δοκιμαστεί με την καπιταλιστική στρατηγική.

Θέλουμε τα ΔΙΚΑ μας capital control

Τα capital control (ο έλεγχος του κεφαλαίου, δηλαδή) είναι μια καλή αρχή! Για πρώτη φορά μετά από 25 χρόνια ηγεμονίας της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής, αποδείχτηκε πως ο έλεγχος της αγοράς δεν είναι και τόσο κακός! Ο μισός πληθυσμός της Ελλάδας το δεκαπενθήμερο μετά την εξαγγελία του δημοψηφίσματος, είχε λίγο καλύτερες συνθήκες διαβίωσης από πριν! Εκείνες τις ημέρες αναστάλθηκαν εξώσεις, κατασχέσεις και διακοπές ρεύματος – τηλεφώνων ενώ η διακίνηση στα ΜΜΜ ήταν δωρεάν. Αν καθιερωνόταν κι ένα μίνιμουμ δελτίο διατροφής (με την υπάρχουσα δωρεάν παιδεία και υγεία), για ένα τεράστιο μέρος του πληθυσμού θα είχε τελειώσει η αγωνία της επιβίωσης. Αυτό που χρειαζόταν, ήταν μια πολιτική δύναμη που να αμφισβητούσε την ηγεμονία της αγοράς και να αναζητούσε άλλες πολιτικές.

Για τη στρατηγική της αντικαπιταλιστικής, κομμουνιστικής εξέγερσης

Η συνεχόμενη παγκόσμια οικονομική κρίση θα φέρνει ολοένα και πιο κοντά μας το εφιαλτικό μέλλον που σχεδιάζουν για μας. Χωρίς τον επανατοποθέτηση του κομμουνιστικού οράματος, όλες οι προτάσεις, όλα τα κινήματα θα συναντούν το σιδερένιο φράχτη του καπιταλιστικού Τ.Ι.Ν.Α. (there is no alternative – δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση). Η ΟΡ.Μ.Α. θα δώσει όλες τις δυνάμεις της για την ανασύνταξη του κινήματος του «ΟΧΙ μέχρι τέλους» με δύο τρόπους. Να αναδείξει ΠΟΛΙΤΙΚΑ την ανάγκη μαζικών πολιτικών εργαλείων ΕΞΩ και ΕΝΑΝΤΙΑ στους αστικούς μηχανισμούς και να συγκροτήσει ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΑ ένα μαχητικό βραχίονα που να βοηθάει στην υλοποίηση αυτών των πολιτικών.

Χάσαμε μια μάχη, αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται…

Αθήνα, 4 Σεπτέμβρη 2015

Η καλύτερη τελευταία προεκλογική μέρα θα ήταν
μια μεγάλη, παλλαϊκή αντιφασιστική διαδήλωση στην Αθήνα

Στις 18 του Σεπτέμβρη κλείνουμε δύο χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής. Μετά από εκείνο το βράδυ, καμιά συλλογικότητα, κανένα κόμμα δεν μπορούσε να κρυφτεί, όσο κι αν το επιθυμούσε. Ο φασισμός έδειχνε τα σάπια δόντια απειλητικά σε κάθε αγωνιστή, προς κάθε πλευρά του εργατικού, ταξικού κινήματος. Όμως καταφέραμε και αποτρέψαμε το ναζιστικό κίνημα και το απονομιμοποιήσαμε σε μεγάλη κλίμακα.

Δύο χρόνια μετά, την ώρα που το ηρωικό παλλαϊκό κίνημα του «ΟΧΙ» στα μνημόνια ξεφτιλίζει την μνημονιακή προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ, την ώρα που χιλιάδες αγωνιστές διατρανώνουν «όταν λέμε ΟΧΙ, εννοούμε ΟΧΙ» και αναζητούν πολιτικά και οργανωτικά εργαλεία αντίστασης στην αστική αντεπανάσταση του Τ.Ι.Ν.Α. (δεν υπάρχει εναλλακτική there is no alternative) , οι οργανώσεις του κινήματος τείνουν να ξαναπέσουν στο ίδιο λάθος, της περασμένης περιόδου: της υποτίμησης του φασιστικού κινδύνου.

Η Χρυσή Αυγή δεν έχει μετατραπεί σε μια κοινοβουλευτική καρικατούρα ακροδεξιάς βερμπαλιστικής προσαρμογής. Περιμένουν να ξεμπερδέψουν με τις δικαστικές τους περιπέτειες, κτίζοντας παράλληλα υποδομή για την επόμενη εφόρμηση τους. Τα φασιστικά κόμματα δεν χτίζουν μακροπρόθεσμες κοινωνικές γειώσεις. Μόνο παραμονεύουν τις ευκαιρίες κατάληψης εξουσίας.

Στις 18 του Σεπτέμβρη θα έπρεπε να αναβαθμιζόταν η διαδήλωση προς τιμή του ηρωικού Παύλου Φύσσα σε μια παν-κινητοποίηση της τάξης στο κέντρο της Αθήνας και να γινόταν εφαλτήριο ανασυγκρότησης του αντιφασιστικού κινήματος αναδεικνύοντας την παρωδία δίκης της Χρυσής Αυγής και την πιθανή αναβάπτισή της σε σοβαρό συνομιλητή του πολιτεύματος. Δυστυχώς κινδυνεύει να υποβαθμιστεί είτε σαν ένα τοπικό γεγονός είτε σαν καρικατούρα κομματικών φιεστών.

Οι οργανώσεις που διεκδικούν την προβολή των κινηματικών διαδικασιών απέναντι στον κοινοβουλευτικό κομφορμισμό και τη λογική της ανάθεσης, θα έπρεπε να πρωτοστατήσουν στη συγκρότηση μια τέτοιας κινητοποίησης. Τα κόμματα της αριστεράς θα έπρεπε να μετατρέψουν την τελευταία μέρα της προεκλογικής περιόδου να είναι μέρα αντιφασισμού και αντικαπιταλισμού. Να ζητήσουν να μη γίνει καμιά προεκλογική συγκέντρωση παρά μόνο διαδηλώσεις.

Σαν ΟΡΜΑ θα προσπαθήσουμε στις γειτονιές, στις σχολές και στα σχολεία, σε κάθε μικρή ή μεγάλη κινητοποίηση να βοηθήσουμε στη στράτευση στον αντιφασιστικό αγώνα και στον ταξικό πόλεμο που συνεχίζεται κόντρα στους μνημονιακούς μονόδρομους.

Αθήνα, 3 Σεπτέμβρη 2015

 

ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ!

Ζούμε ένα πραξικόπημα σε εξέλιξη! Το παρατεταμένο σαμποτάζ της αστικής τάξης έχει βρει συνεργάτες την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Η προσχώρηση της ηγετικής ομάδας του Τσίπρα στο μπλοκ του «ΝΑΙ», στο αστικό μπλοκ της «ρεαλιστικής» πολιτικής, θα καταγραφεί σαν ένα από τα μεγαλύτερα ξεπουλήματα της εργατικής τάξης.
Όλη η στρατηγική συνεννόησης της κυβέρνησης με το παρακράτος και τη δεξιά γύρισε μπούμερανγκ. Αντί να διασπαστεί το αστικό μπλοκ, αφοπλίστηκε το κίνημα. Τα ταξίδια και οι ελπίδες για «λογικούς» Ολάντ, Ομπάμα και Σίτυ του Λονδίνου μας θυμίζουν αστυνομικές ταινίες. Στον κόσμο του κεφαλαίου δεν υπάρχουν σύμμαχοι. Μόνο η ταχτική του «καλού και κακού μπάτσου». Οι «καλοί» σε αποκοιμίζουν, σε παρασύρουν στη συνδιαλλαγή και οι «κακοί» αλλάζουν τους όρους. Ο κατήφορος σταματά μόνο όταν παύεις να παίζεις το παιχνίδι τους. Το ίδιο και στο εσωτερικό της χώρας. Αφέθηκε όλος ο κρατικός και παρακρατικός γραφειοκρατικός μηχανισμός ανέγγιχτος. Αφέθηκαν στις θέσεις τους διοικητές οργανισμών & αστυνομίας. Έμειναν στο απυρόβλητο δικαστές και εκκλησία. Οι τραπεζίτες, ο ίδιος ο Στουρνάρας, οι διαπλεκόμενοι καναλάρχες συνέχιζαν την υπονομευτικές τους ενέργειες. Ταυτόχρονα γινόντουσαν δημόσιες (αλλά και υπόγειες) «συνεννοήσεις» με Παυλόπουλο, Αβραμόπουλο, Μπακογιάννη, Καραμανλή, Μαρινάκη αλλά αντί να διασπαστεί η «δεξιά πολυκατοικία», αφοπλίστηκε η εργατική τάξη.
Η αστική τάξη θα επιχειρήσει δια της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας των «251» να νομιμοποιήσει τον καταστροφικό οδοστρωτήρα του 3ου Μνημονίου. Όμως, ακόμα και με τους πιο κυνικούς αστικοδημοκρατικούς όρους, υπάρχει μια νωπή διπλή «λαϊκή εντολή» από τις εκλογές του Γενάρη και το Δημοψήφισμα του Ιούλη που δεν μπορεί να παρακαμφθεί έτσι απλά. Θα χρειαστεί να τσακιστεί οτιδήποτε θυμίζει αυτό το «περήφανο 62%». Από τη βουλή ως και την τελευταία τοπική συνέλευση.
Γι` αυτό δεν πρέπει να αφήσουμε να κατοχυρωθεί αυτό το πραξικόπημα. Δεν θα γίνουμε «αντιπολίτευση που διαδηλώνει ενάντια στην κυβέρνηση» και ούτε αναγνωρίζουμε τη νομιμότητα της. Πρόκειται για μια προσπάθεια ηγεμονίας του ήδη ηττημένου «ΝΑΙ» των λακέδων των αφεντικών και σαν τέτοια πρέπει να τσακιστεί.
Η μάχη που πρέπει να δώσουμε είναι σε δύο επίπεδα. Πρέπει να αποκρούσουμε κάθε μνημονιακό μέτρο και κάθε κατάργηση των νόμων που πέρασαν το περασμένο διάστημα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αυτό δεν αρκεί. Πρέπει να διαμορφωθεί το πολιτικό υποκείμενο που να διεκδικήσει μια διαφορετική διέξοδο για το αντιμνημονιακό κίνημα. Μια στρατηγική που δεν θα εγκλωβίζεται στους εκβιασμούς των αφεντικών και στους δισταγμούς των γραφειοκρατών, αλλά θα μπορεί να δίνει ανάσες ζωής και προοπτικής στο κίνημα.
Οι αγώνες και η αυτοπεποίθηση αυτής της τεράστιας, αλλά προδομένης, πλειοψηφίας μπορεί να γίνει ο καμβάς ανασύνταξης, ελπίδας και αντεπίθεσης!

ΤΟ 3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ!
ΑΠΟΚΡΟΥΣΗ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ! ΟΧΙ ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ.
ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ!

Αθήνα, 14 Ιούλη 2015

ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ – ΤΙΜΩΡΙΑ – ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
ΣΤΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΑΚΕΔΩΝ ΤΗΣ

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου είναι μια τεράστια πολιτική νίκη της εργατικής τάξης απέναντι στη συντονισμένη επίθεση του κεφαλαίου. Με απειλές, ψέματα, σαμποτάζ, με οικονομικό και ιδεολογικό πόλεμο επιχειρήθηκε να καμφθεί η αντίσταση των εργαζομένων στη μνημονιακή λαίλαπα. Κερδίσαμε μια τεράστια μάχη και σαν τέτοια αναγνωρίστηκε από τις διαδηλώσεις χιλιάδων αγωνιστών σε όλη την Ευρώπη αλλά και τα μηνύματα αλληλεγγύης από τη Βενεζουέλα, Βολιβία, Κούβα, την Ουκρανία και απ` όλες τις συλλογικότητες που αναζητούν μια διαφορετική στρατηγική κόντρα στην δικτατορία των αγορών. Κερδίσαμε μία μάχη αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται αμείλικτος.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα της αστικής τάξης είναι η αδυναμία ελέγχου της κυβέρνησης. Μετά την κατάρρευση της κυβέρνησης Σαμαρά, δεν έχει ένα ισχυρό και νομιμοποιημένο μηχανισμό υλοποίησης της πολιτικής της. Οι σύμμαχοι της ελληνικής αστικής τάξης σε ΔΝΤ και ΕΕ δίνουν το στήριγμα που της χρειάζεται, αλλά δεν της λύνουν το πρόβλημα του φορέα υλοποίησης. Γι` αυτό και τα αφεντικά προχωράνε σε αντιπολιτευτική ταχτική ανοιχτού σαμποτάζ σε όλους τους τομείς. Η απείθεια μπάτσων – δικαστών – διευθυντών οργανισμών έχει συντονιστεί με μαυραγορίτικες πρακτικές επιχειρήσεων. Η παρακρατική τρομοκρατία των καναλαρχών, νομιμοποιεί απειλές μέσα σε εργασιακούς χώρους. Οι συγκεντρώσεις φιλελέδων πάνε πακέτο με το οικονομικό λοκάουτ που στήνουν οι τράπεζες αλλά και μεγάλες και μικρές επιχειρήσεις.
Πρέπει να εκμεταλλευτούμε την αδυναμία έλλειψης ισχυρού πολιτικού κέντρου της αστικής τάξης. Η κυβέρνηση ταξικής συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ εμμένει σε μια ιδεοληπτική εμμονή πως θα βρεθεί ένας έντιμος ταξικός συμβιβασμός διακινδυνεύοντας να εξαντλήσει τη δική μας ταξική προσήλωση. Υπάρχει ανάγκη να χαραχθεί μια ανεξάρτητη στρατηγική, έξω και κόντρα από τις καννιβαλιστικές μνημονιακές δεσμεύσεις. Σε αυτή την προσπάθεια δε βοηθάνε ιδεοληπτικές εμμονές και αφ` υψηλού υποδείξεις.
ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ: Πρέπει να αποκρουστούν στην πράξη κάθε προσπάθεια σαμποτάζ και λοκάουτ. Επιχειρήσεις που δημιουργούν εικονικό στένεμα στην αγορά κατ` αρχήν στοχοποιούνται και μπαίνουν κάτω από εργατικό έλεγχο.
ΤΙΜΩΡΙΑ: Τα κανάλια που παίζουν προβοκατόρικο ρόλο πρέπει να κλείσουν άμεσα. «Απολύεται» κάθε διευθυντής ή αφεντικό που εκβιάζει ή απειλεί εργαζόμενους.
ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ: Επεκτείνουμε τις θετικές επιπτώσεις του capital control χρονικά αλλά και σε άλλες κατηγορίες. Συνεχίζεται η απαγόρευση εξώσεων – κατασχέσεων και επεκτείνεται αόριστα μόνιμα η δωρεάν πρόσβαση σε ΜΜΜ, ρεύμα, νερό, επικοινωνίες. Σχεδιάζουμε το οργανωμένο άνοιγμα της περίθαλψης και μεριμνούμε για την ομαλή τροφοδοσία των κοινωνικών αγαθών (τρόφιμα, φάρμακα, καύσιμα).
Αυτή η στρατηγική δε μπορεί να υλοποιηθεί από αποσπασματικές, ηρωικές ενέργειες. Η τιθάσευση των τραπεζών και της Αγοράς μέσα στα πλαίσια της καπιταλιστικής κρίσης απαιτεί ένα ισχυρό πολιτικό και κοινωνικό υποκείμενο έξω και κόντρα στο βαθύ αστικό κράτος.
Έχουμε τη δυνατότητα να το φτιάξουμε!

Αθήνα, 8 Ιουλίου 2015

 

ΤΣΑΚΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑ-ΚΕΝΤΡΑ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

ΠΟΥ ΣΤΗΝΕΙ ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΜΠΛΟΚ

Η εκλογή της κυβέρνησης ταξικής συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ έχει δημιουργήσει μια συνθήκη «λάθους», «παράβασης» που οι κωλυσιεργίες της δεν μπορούν να είναι ανεκτές από το αστικό στρατόπεδο. Πρέπει να βρεθεί το συντομότερο δυνατόν το πολιτικό όχημα που υλοποιήσει την ταξική επίθεση – οδοστρωτήρα ενάντια στην εργατική τάξη και στις οργανώσεις της. Κι αν ο στόχος είναι σαφής, το πρόβλημα των αστών παραμένει η ανεύρεση πειστικού πολιτικού οχήματος και στρατηγικής που θα ακολουθηθεί για την εκπλήρωση του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να εξελιχθεί ΑΜΕΣΑ μέσα στις ασφυκτικές ημερομηνίες που επιβάλλει η οικονομική κρίση. σε υποταγμένο μνημονιακό κόμμα τύπου ΠΑΣΟΚ ή Λούλα Βραζιλίας. Όχι χωρίς αστάθεια και εσωτερικές συγκρούσεις που θα τον κάνουν ακόμα πιο ανίσχυρο και ασταθή. Γι` αυτό και έχει ανοίξει όλη η βεντάλια των αστικών στρατηγικών. Κοινοβουλευτική αποστασία τύπου `65; Υπονόμευση, εκλογές, πτώση και «ομαλή» εναλλαγή κυβέρνησης; Ή μήπως κάποιο πραξικόπημα ή φασιστικό κίνημα τύπου Μαϊντάν; Όλα αυτά φαντάζουν δύσκολα και αδύναμα. Και όλα αυτά μπορούν να αντιμετωπίσουν μια οικονομικό-πολιτική κατάσταση που η κρίση της Ελλάδας να έχει μεταφερθεί σε Πορτογαλία – Ιταλία ξαναφέρνοντας στην επικαιρότητα το στρατηγικό δίλημμα επιβίωσης Ευρώ και ΕΕ.

Η κρίση του αστικού στρατοπέδου έχει ανοίξει όλα τα δικά τους πολιτικά εργαστήρια. Τα βαθύ κράτος, οι οικονομικοί μηχανισμοί και το πολιτικό δυναμικό αρχίζουν να αυτονομούνται από τους παραδοσιακούς κυβερνητικούς μηχανισμούς.

Τα δικαστήρια απελευθερώνουν καταδικασμένους φασίστες – μπάτσους και αφεντικά δια της «έφεσης με ανασταλτικό χαρακτήρα». Αντιφασίστες στοχοποιούνται, εξισώνονται με τα φασιστικά τάγματα, ενώ η δίκη της Χρυσής Αυγής από-πολιτικοποιείται κινδυνεύοντας να γίνει το πολιτικό της πλυντήριο.

Οι μπάτσοι συνεχίζουν τις αθρόες εκκαθαρίσεις μεταναστών, τη συμπαράταξη με τους φασίστες στη διαδήλωση των ΕΛΠΕ και τις συνεχιζόμενες συλλήψεις διαδηλωτών.

Ο «επιχειρηματικός κόσμος» αμφισβητεί στην πράξη τη «νόμιμη» κυβέρνηση. Οι καναλάρχες διατρανώνουν πως δε θα εφαρμόσουν το νέο νόμο για τις αδειοδοτήσεις και η Digea «ρίχνει» προειδοποιητικά το σήμα την ημέρα που κατατίθεται το νομοσχέδιο. Ο «Ελληνικός Χρυσός» στήνει λακέδικες διαδηλώσεις. Ο Μελισσανίδης –Μαρινάκης –Μπέος στήνουν τα πολιτικά παράκεντρα σε Φιλαδέλφεια –Πειραιά –Βόλο.

Το βαθύ κράτος σαμποτάρει ανοιχτά τις όποιες διστακτικές επιλογές. Ο Στουρνάρας στέλνει τα δικά του σχέδια και αναλύσεις στην ΕΕ ενώ οι διοικητές των νοσοκομείων δεν εφαρμόζουν στην πράξη τη νοσηλεία ανασφάλιστων.

Οι πολιτικές οργανώσεις του αστισμού ανακαλύπτουν και τον «δρόμο». Η συγκρότηση ακροδεξιών διαδηλώσεων χιλιάδων στο Σύνταγμα (και όχι των 50 γραφικών του Τζήμερου), δίνει μια κοινωνική «κινηματική» νομιμοποίηση σε συστημικό συρφετό πέρα από τις γραφειοκρατικές τωων εκλογών – στρατού – εκκλησίας. Ανοίγει ο δρόμος θριαμβευτικής επανεμφάνισης των «παλληκαριών της ΧΑ» όπου από βοηθούς των γιαγιάδων στα ΑΤΜ και κυνηγών «λάθρο», θα καθαρίζουν τους αναρχοσυριζαίους που «βάζουν σε κίνδυνο τη χώρα».

Η εναλλαγή της αστικής διακυβέρνησης δεν αρκεί ούτε για τη στοιχειώδη επανόρθωση των αντιδραστικών μέτρων των περασμένων δεκαετιών. Σε αυτή τη μεταβατική περίοδο transit, υπάρχει μια ευκαιρία ανασύνταξης του δικού μας στρατοπέδου. Τσακίζοντας στην πράξη κάθε αντιδραστική ενέργεια που προέρχεται από τις δυνάμεις του αστικού μπλοκ, επαναφέρουμε όχι μόνο τα οράματα για μια άλλη, δίκαιη κοινωνία αλλά και τους μηχανισμούς υλοποίησης αυτών των πολιτικών.

—– ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ —–

Αθήνα, 25 Ιούνη 2015

 

Καμία αναμονή! Κανένας δισταγμός! Κανένας συμβιβασμός!

Το τελευταίο διάστημα ο ΣΥΡΙΖΑ (ως κυβέρνηση, πλέον) προσπαθεί να περιγράψει ένα «ρεαλιστικό» πλαίσιο μεταρρυθμίσεων. Το «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης» γρήγορα έγινε σχέδιο αντιμετώπισης ανθρωπιστικής κρίσης, μετά μετονομάστηκε σε «όραμα τετραετίας» και όλα αυτά θάβονται μέσα στη «δημιουργική ασάφεια» που περιβάλλει όλα τα πλάνα της αριστερής μας κυβέρνησης.
Όχι! Δεν έχει καμιά αξία να περιμένουμε σαν καναπεδάτους γκρινιάρηδες να «επιβεβαιωθούν οι αναλύσεις μας». Ούτε, φυσικά, πέφτουμε στην παγίδα της ανάθεσης στους «δικούς μας» υπουργούς να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Δεν πρέπει να περιμένουμε πότε θα μετονομαστούν η Αμυγδαλέζα τα κολαστήρια των κέντρων κράτησης μεταναστών σε «κέντρα φιλοξενίας». Δεν μπορούμε να αναθέσουμε τη διάλυση των φασιστικών ταγμάτων της Χρυσής Αυγής στα νομικίστικα τερτίπια της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Με αυτό τον τρόπο ο ρατσισμός επανέρχεται ακόμα πιο ισχυρός στην πολιτική ατζέντα. Με αυτές τις πολιτικές οι Χρυσαυγίτες απελευθερώνονται, δίνουν «γραμμή» για ήπιες καταδίκες και ομαλή επανένταξη τους στην κεντρική πολιτική σκηνή. Οι τελευταίες ρατσιστικές επιθέσεις μπορεί να είναι η αρχή ενός νέου κύματος φασιστικής αντεπίθεσης σαν κι αυτού της περασμένης τριετίας που οδήγησε σε Αγ. Παντελεήμονες, πογκρόμ Αχαρνών αλλά και ατομικών κακοποιήσεων σαν αυτό του Ουαλίντ από τα αφεντικά του στη Σαλαμίνα.
Για να μη δώσουμε ξανά χώρο στην ακροδεξιά του Βορίδη – Μπαλτάκου να επανέλθει, πρέπει να μη τσιμπήσουμε στην πολιτική της αναμονής. Να μην περιμένουμε νομοσχέδια που κατοχυρώνουν την «αριστερή στροφή» πχ για την ΕΡΤ, την Κυριακάτικη αργία ή τον κουκουλονόμο. Οργανώνουμε ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ.

• Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΟΥΣ ΚΡΕΜΑ, δεν τους μηνύει
• ΝΟΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΗ, κι όχι των κοινοβουλευτικών επιτροπών

Αθήνα, 12 Φεβρουαρίου 2015

 

Αντιφασιστική – Αντικαπιταλιστική ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ!

 Οι εκλογές επιβεβαίωσαν με ξεκάθαρο τρόπο πως το σύστημα διακυβέρνησης του καπιταλισμού βρίσκεται – το λιγότερο – σε σύγχυση. Οι βασικοί πυλώνες του αστικού μπλοκ βρίσκονται σε κρίση στρατηγικής και σε οργανωτική – ποσοτική υποχώρηση. Το ΠΑΣΟΚ έχει υπαρξιακές αναζητήσεις, ενώ η ΝΔ γίνεται ο πρώτος συντηρητικός μηχανισμός που ηττάται από την παραδοσιακή αριστερά από καταβολής ίδρυσης ελληνικού κράτους, στέλνοντας τον απέθαντο Μητσοτάκη με δυο λιποθυμικά επεισόδια για βηματοδότη.

Αλλά και οι φασίστες της Χρυσής Αυγής δεν κατάφεραν να αναδειχθούν σε ισχυρό πόλο που θα κληρονομήσει το αστικό κράτος. Το 6% που πήραν δεν έχει καμία σχέση με το 7% του `12. Πριν από 3 χρόνια διεκδικούσαν την κυριαρχία απέναντι στο ταξικό κίνημα αλλά και στην κρατική μηχανή. Σήμερα είναι η ηγεσία τους στη φυλακή και παίρνουν άνευρους ψήφους απογοητευμένων ακροδεξιών. Όχι! Δεν έχουν τελειώσει! Χρησιμοποιούν επετείους σαν αυτή των Ιμίων να ανασυγκροτηθούν. Ο αστισμός δε θα παραμείνει μετέωρος για πάντα. Αναζητεί νέες ισορροπίες στο πολιτικό σκηνικό, κοινοβουλευτικές ή μη. Να μην παίξουμε το παιχνίδι τους, λοιπόν. Να μην τους δώσουμε την αναμονή που τόσο χρειάζονται για να δοκιμάσουν το νέο γύρο συντηρητικής επίθεσης.

Σαν αντιφασιστικό κίνημα οφείλουμε να σπάσουμε το κλίμα αναμονής και να μη δώσουμε την παραμικρή πιθανότητα να αναβαπτιστούν οι φασίστες ως αντικυβερνητική – αντισυστημική δύναμη. Η διάλυση τους  είναι το βασικό μας καθήκον το επόμενο διάστημα χωρίς δισταγμούς και χωρίς πολιτικούς νεολογισμούς. Και σε αυτό πρέπει να βασιστούμε στο κλίμα ελπίδας που έχει διαμορφωθεί μετά τις εκλογές. Ζούμε ιστορικές στιγμές που μπορούν να μετρήσουν στην πράξη αν οι σημαντικότερες κατακτήσεις έρχονται από αριστερούς υπουργούς ή το ταξικό κίνημα. Και σε αυτό το στοίχημα πρέπει να είμαστε όλοι παρόντες!

Αθήνα, 28Ιανουαρίου 2015

 

ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΣΕ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ

cebfcf81cebcceb1-cf80cf81cebfcebacf8dcf81ceb7cebeceb7-8-ceb9ceb1cebd-2015Αθήνα 13 Ιανουαρίου 2015

ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
ΣΕ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ
Η μέχρι σήμερα διστακτικότητα του δικού μας στρατοπέδου έχει διαμορφώσει μια πλαστή εικόνα του αστικού μπλοκ. Φάνταζε πανίσχυρο, ομογενοποιημένο, με σαφείς στόχους, σιδερένια πυγμή και αποφασιστικότητα. Όλα αυτά φάνηκαν ΚΑΙ στην εκλογή του Προέδρου Δημοκρατίας πως βασίζονται  σε πήλινα πόδια. Η αποτυχημένη απόπειρα εξαγοράς Χαϊκάλη, ξαναέβγαλε τη βρώμα της σήψης στην επιφάνεια. Η σταθερότητα του ελληνικού πολιτικού συστήματος και ευρύτερα του Ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης βασίζονται στα καπρίτσια του Μπούκουρα, του Καμμένου και του κάθε Γιοβανόπουλου. Χρησιμοποίησαν κάθε μέσον: εκβιασμούς, δωροδοκίες, απειλές.. Και όμως! Το σχέδιο τους δεν πείθει ούτε τα δικά τους πρόβατα. Η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση που ξαναχτυπάει την πόρτα της Ευρώπης επιτείνει την πολική κρίση του συστήματος διαχείρισης συνολικά προκαλώντας όχι μόνον αστάθεια στο στρατόπεδό τους αλλά και ευκαιρίες παρέμβασης.

Οι επερχόμενες εκλογές από μόνες τους ανοίγουν για άλλη μια φορά μετά το καλοκαίρι του 2012 την προοπτική της αποσταθεροποίησης του αστισμού. Μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (με ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ εφαρμοσμένο πρόγραμμα και συμμαχίες) θα φέρει στο προσκήνιο την πιθανότητα να υπάρχει άλλου τύπου κυβέρνησης εκτός του παραδοσιακού δίπολου «δεξιάς» και σοσιαλδημοκρατίας.

Η τρέχουσα πολιτική – οικονομική κρίση του καπιταλισμού δε μπορεί να ανεχτεί την παραμικρή αμφισβήτηση, τη παραμικρή λοξοδρόμηση από το κυρίαρχο πρόγραμμα ακόμα περισσότερο δεν μπορεί να δεχτεί την οποιαδήποτε μικρή παραχώρηση προς τους καταπιεσμένους όπως στο παρελθόν. Αντίθετα, τα σχέδια των αφεντικών είναι να ανατρέψουν τη «κοινωνικό συμβόλαιο» της μεταπολίτευσης οδηγώντας την κοινωνία σε μία αντιδραστική και άκρως συντηρητική κατεύθυνση. Στην Ισπανία ο νόμος «φίμωτρο» αλλά και στην Ελλάδα η επόμενη συνταγματική αναθεώρηση αναιρούν κάθε προηγούμενο πλαίσιο κοινωνικής διαπραγμάτευσης και διεκδίκησης που αναπτύχθηκε μεταπολεμικά. Πρέπει να κατανοήσουμε πως την τρέχουσα περίοδο η βάρβαρη πολιτική των κυβερνήσεων δεν οφείλεται σε δύναμη, σε ισχύ, σε αυτοπεποίθηση ούτε σε κάποια ιδεοληπτική απάνθρωπη επιλογή αλλά σε στρίμωγμα, αναγκαιότητα, πολιτικό αδιέξοδο.. σε ένα μονόδρομο με αβέβαιο μέλλον.

Σήμερα που οι αστοί πολιτικοί ανοίγουν τη χαραμάδα της κρίσης και της αμφισβήτησης, εμείς πρέπει να αρπάξουμε την ευκαιρία και να την κάνουμε πύλη εφόρμησης!. Να μην αναλωθούμε σε μια προεκλογική καμπάνια αλλά να ξεδιπλώσουμε ένα σχέδιο αντεπίθεσης. Να μην παίξουμε το παιχνίδι της αναμονής μιας αριστερής κυβέρνησης που θα λύσει ότι προβλήματα και αιτήματα δεν κέρδισε το κίνημα. Ούτε μια μπλαζέ γενικόλογη αριστερή κριτική τύπου ΚΚΕ ή ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ ή σε μία ακόμα αντί-εκλογική καμπάνια .  Όταν όλοι θα κάνουν εκλογικές και αντί-εκλογικές καμπάνιες εμείς πρέπει να οργανώνουμε μια άλλη πολιτική απάντηση.

Το κίνημα που ξετυλίχτηκε μετά το Δεκέμβρη του `08 ήταν μεγαλειώδες σε μαχητικότητα και αυτοπεποίθηση. Όμως πάντα παρέμενε στο επίπεδο της κατοχύρωσης/διεύρυνσης κοινωνικών δικαιωμάτων. Υπήρξαν αγώνες αντί-μπατσικοί, για τα δικαιώματα των φυλακισμένων, για το 13ο μισθό, την κοινωνική ασφάλιση, τους δημόσιους χώρους, τα κοινωνικά στέκια και τις καταλήψεις, το εκπαιδευτικό και υγειονομικό σύστημα, τις εργασιακές συνθήκες. Ακόμα και οι «πλατείες» ποτέ δεν έφυγαν από τον αυτοπεριορισμό της διαμαρτυρίας «υπηκόων προς την κυβέρνηση τους». Τώρα με την πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά, είναι μια νέα ευκαιρία να προτάξουμε μια νέα στρατηγική εξουσίας.

Ειδικά για τον αντιφασισμό είναι κρίσιμη, πλέον, η ανάγκη να προσπαθήσουμε να καταστήσουμε τη Χρυσή Αυγή επιχειρησιακά αλλά και πολιτικά ανίκανη. Να διακόψουμε κάθε προσπάθεια δημόσιου λόγου, παρέμβασης και λειτουργίας των φασιστικών σχημάτων. Πρέπει ο φετινός εορτασμός των Ιμίων να είναι μια διαδήλωση αλληλεγγύης των λαών της Ελλάδας και Τουρκίας ενάντια στον εθνικισμό και στον μιλιταρισμό που κοστίζει τη ζωές φαντάρων.

ΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΤΟΥΣ, ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ!
ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ! ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ – ΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ!

Αθήνα, 3 Ιανουαρίου 2015

 

Η ΛΥΣΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ!

Τελικά, ποια είναι τα ζητούμενα στις απεργίες πείνας του φετινού Δεκέμβρη; Είναι κάποιες βίζες για τις οικογένειες; Εκπαιδευτικές άδειες για τους κρατούμενους; Μπορούμε να συνεχίσουμε να στρουθοκαμηλίζουμε αιώνια. Μπορούμε να βρίσκουμε «αιτήματα» που να καταθέτουμε στις κυβερνώντες μας για να «βελτιώσουμε τις συνθήκες ζωής μας».

Όσοι, όμως, παραμένουν στη σφαίρα των «αιτημάτων» τότε δεν βλέπουν πως η κοινωνία «μας» μεταβάλλεται σε ένα συνεχές κολαστήριο που ένα διαβατήριο «κοστίζει» τουλάχιστον δυο ανθρώπινες ζωές (αυτών των προσφύγων που πέθαναν στα σύνορα) και μια συμμετοχή στις εξετάσεις απαιτεί απεργίες πείνας, καταλήψεις κτηρίων, 300 προσαγωγές. Οι αγώνες, πλέον, για τα πιο μικρά αιτήματα απαιτούν όλο και περισσότερες θυσίες.. ώσπου στο τέλος γεμίζουμε αμφιβολίες για τη χρησιμότητα τους.

Οι απεργίες πείνας δοκιμάζουν από την άλλη και όλο το πλέγμα των πολιτικών σχηματισμών και προτάσεων. Κι αν για τους Σύριους κρύβονται πίσω από το άλλοθι που προσφέρει η εξαθλίωση και η προσφυγιά, ο Ρωμανός με την αυτοθυσία του ξεμπροστιάζει την ηττοπάθεια όλων των πολιτικών χώρων. Ένα άτομο αναλαμβάνει να αγωνιστεί για όλους μας. Μας υπενθυμίζει με τραγικό τρόπο την έλλειψη συλλογικών δράσεων.

Ήταν αυτονόητο να μην τον αφήσουμε μόνο του.. και δεν έμεινε. Οι διαδηλώσεις και οι καταλήψεις ήταν μια πρώτη ανάσα, ένα στιγμιότυπο. Καθήκον μας είναι να αγωνιστούμε μέχρι τη νίκη! Όχι για τις άδειες και τις βίζες, αλλά για να ξαναπιάσουμε το νήμα του «Δεκέμβρη», το νήμα της Εξέγερσης. Λένε πως όταν η ιστορία όταν επαναλαμβάνεται γίνεται κωμωδία ή τραγωδία… Πράγματι! Γι` αυτό δεν θα κάνουμε τα ίδια λάθη.

Αυτή τη φορά η Εξέγερση να είναι οργανωμένη, να έχει σχέδιο. Να μην αναλωθεί σε εντυπωσιακά δρώμενα στους δρόμους, μόνο. Δεν θα αφήσουμε στα χέρια τους την οικονομική ζωή: την κυκλοφορία του χρήματος – τις πρώτες ύλες – τις μεταφορές, την προπαγάνδα τους μέσα από τα μίντια και την εκπαίδευση, τον πειθαρχικό έλεγχο της κοινωνίας μέσα από τους μπάτσους και τους δικαστές. Θα τσακίσουμε τους ρατσιστικούς –εθνικιστικούς μηχανισμούς και τις φασιστικές εκδοχές, εγκαθιδρύοντας αλληλέγγυες και διεθνιστικές πολιτικές για όλους… ανεξαρτήτου φύλου, έθνους, θρησκείας.

Η μάχη μας δεν είναι απέναντι στα σύμβολα του καθεστώτος αλλά στην ουσία του.

Θα νικήσουμε όταν η Εξέγερση θα είναι το όπλο για την Κοινωνική Επανάσταση.

Αθήνα, 11 Δεκέμβρη 2014

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΑΝΑΛΗΨΗ ΚΟΙΝΩΝ ΔΡΑΣΕΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΑΝΑΛΗΨΗ ΚΟΙΝΩΝ ΔΡΑΣΕΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΕ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΜΑΘΗΤΕΣ-ΓΟΝΕΙΣ-ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ

2014-09-18_070614

Τις Κυριακές εχουμε ΑΡΓΙΑ… και όχι απεργία!

Τις Κυριακές έχουμε ΑΡΓΙΑ-1

Ο διάολος έχει πολλά ποδάρια… Τώρα και στην Νέα Φιλαδέλφεια

Ο διάολος έχει πολλά ποδάρια….
Το είδαμε κι αυτό στην καταρρέουσα κοινωνία μας… Στη Νέα Φιλαδέλφεια είχαμε την πρώτη εμφάνιση «κινηματικής» διαδικασία κόντρα σε άλλη κινηματική διαδικασία. Κομμάτια της εξέδρας της ΑΕΚ επιτίθενται στη λαϊκή συνέλευση της πόλης για το άλσος και εισβάλλουν σε αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικο χώρο. Όμως τα κινήματα δεν είναι όλα ούτε ίδια ούτε αθώα.
Υπάρχουν κινήματα ταξικά και κινήματα αντιδραστικά. Τα κινήματα που υπερασπίζουν τη δημόσια χρήση της γης, τη συλλογική διαχείριση δεν έχουν καμιά σχέση με τα «κινήματα» υποστήριξης της ατομικής ιδιοκτησίας και επιχειρηματικών συμφερόντων. Οι κινήσεις υπεράσπισης του άλσους προσπαθούν να εξασφαλίσουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων. Από την αντίπαλη όχθη (οι της ORIGINAL της ΑΕΚ) δε μας απασχολεί αν «τα παίρνουν» ή καθοδηγούνται απ` ευθείας από τη διοίκηση.  ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ στηρίζουν μόνο την τσέπη του Μελισσανίδη. Το ίδιο προσπάθησε να κάνει το «σωματείο εργαζομένων»  ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΧΡΥΣΟΥ στις Σκουριές. Αύριο μπορεί να εμφανιστούν πχ σωματεία εργαζομένων υπεράσπισης MALL, φίλοι της FORMULA 1 που ζητούν το Πάρκο Λιπασμάτων της Δραπετσώνας, «φίλαθλοι» του Ολυμπιακού για την παραχώρηση του Πάρκου Δηλαβέρη στην ομάδα βόλλεϋ της ομάδας τους.
Γι` αυτό υπερασπιζόμαστε με κάθε τρόπο τα κινήματα υπεράσπισης κοινωνικών δικαιωμάτων απέναντι στους επιχειρηματίες, στο κράτος τους και τους αυτόκλητους υπερασπιστές τους.  Δε ξεχνάμε, επίσης, πως οι φασίστες στο μεσοπόλεμο εμφανίστηκαν ως «κομμάτι» του σοσιαλιστικού και κομμουνιστικού κινήματος.. σαν «σύντροφοι» του «χώρου» μας. Δε τσιμπάμε! Σφυρηλατούμε το δικό μας ταξικό μέτωπο για να είναι καθαρό σε όλους πως στην περίοδο του ταξικού πολέμου δεν μπορούμε το πρωί να είμαστε «κοινωνικοί επαναστάτες» και το βράδυ να τραμπουκίζουμε υπερασπιζόμενοι Ανώνυμες Εταιρείες.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ
Η ΓΗ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΝΑ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ
ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΜΕ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΜΑΣ ΑΠΟ (ΕΝΣΤΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΜΗ) ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΠΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΜΑΣ

Αθήνα, 21 Ιούνη 2014

Advertisements