Θέσεις

Για την αποτροπή της ξενοφοβικής & αντι-ισλαμικής πανελλαδικής συγκέντρωσης της 8ης Ιανουαρίου

Την Κυριακή 8 Ιανουαρίου το αντιφασιστικό κίνημα απέτρεψε για άλλη μια φορά να στηθούν τα θεμέλια ρατσιστικού κινήματος. Φασιστικές συγκεντρώσεις που είχαν καλεστεί σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Χανιά δεν έγιναν ποτέ και περιορίστηκαν σε θλιβερές λιτανείες μεταξύ θλιβερών ομαδοποιήσεων. Για άλλη μια φορά η προσπάθεια ανασύνταξης του φασιστικού χώρου ηττήθηκε συντριπτικά.

Μετά τις εκλογές του Σεπτέμβρη 2015 και την κυριαρχία της συνθηκολογημένης κεντροαριστεράς, οι φασίστες έχουν αντιμετωπιστεί σε κάθε  προσπάθεια αναδιοργάνωσης τους.

Οι «επιτροπές κατοίκων» σε Σχιστό, Σεπόλια, Βοτανικό δεν μπορούν να μαζέψουν άνθρωπο εκτός της κοινοβουλευτικής ομάδας της Χρυσής Αυγής και των τραμπούκων που την περιστοιχίζουν. Καμία δημόσια συγκέντρωση των ναζί, κάτω από οποιοδήποτε προσωπείο δε μένει αναπάντητη. Οι ξενοφοβικές συγκεντρώσεις τους διαλύονται, απομαζικοποιούνται και απονομιμοποιούνται διαρκώς. Πλέον μόνο στα γραφεία τους και στις εκκλησίες έχουν πρόσβαση και δυνατότητα μαζέματος και πάντα με την προστασία της αστυνομίας. Οι δράσεις του αντιφασιστικού κινήματος σε ξενοδοχεία και δημοτικά συμβούλια έχουν αποτρέψει να χρησιμοποιείται δημόσιος χώρος για ναζιστικές μαζώξεις.

Στη δίκη της Χρυσής Αυγής αντιμετωπίστηκε στη γέννηση του ένα συνδυασμένο σχέδιο δικαστικής έδρας και Χρυσής Αυγής αυτό της «ενιαίας εισόδου» φασιστών – αντιφασιστών που από τη μία έχτιζε το αποπολιτικοποιημένο προφίλ της δίκης και από την άλλη ανέθετε στους φασίστες το face control τραμπουκίζοντας  όποιον δεν ήταν δικός τους.

Εκδιώχθηκαν από τις αγροτικές κινητοποιήσεις του Συντάγματος και αποτράπηκε η «νομιμοποίηση» λαϊκού και κινηματικού προφίλ τους. Προκλητικές και τυχοδιωκτικές κινήσεις τους όπως αυτή το άνοιγμα γραφείων στον Άγιο Παντελεήμονα στην επέτειο δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, αντιμετωπίστηκαν με σθεναρότητα και ανέδειξαν για άλλη μια φορά την αδυναμία τους.

Δυστυχώς, πολλές οργανώσεις του ταξικού κινήματος επιμένουν να εθελοτυφλούν και να υποβαθμίζουν την ανάγκη αντιφασιστικής δράσης και εγρήγορσης. Μένουν στη στατική εικόνα που είχαν οι ναζί το 2015 και δεν παρακολουθούν τις προσπάθειες επανεμφάνισης τους. Οι δυο εκλογικές αναμετρήσεις ήταν συμπύκνωση της μάχης που δόθηκε ΜΕΧΡΙ τότε, αν και η ήττα της δεν ήταν τόσο στον ποσοτικό αριθμό των ψήφων αλλά στις ποιοτικές μεταβολές αυτού. Όμως η συρρίκνωση του μαχητικού μηχανισμού του φασιστικού χώρου και ο περιορισμός της εκλογικής πελατείας του στο παραδοσιακό ακροδεξιό στρατόπεδο  δεν είναι για εφησυχασμό.

Η ελληνική πολιτική πραγματικότητα φαίνεται να πηγαίνει κόντρα στο διεθνές ρεύμα. Η ηγεμονία της κεντροαριστεράς απέναντι στα παραδοσιακά αστικά κόμματα του μοιάζει με παγκόσμια πρωτοτυπία. Σε όλον τον πλανήτη τα δημοκρατικά πολιτικά σχέδια είτε του παραδοσιακού αστικού κύκλου (Μέρκελ, Τόρις κλπ) είτε του ευρύτερου κεντροαριστερού προφίλ (Ολάντ, Ποντέμος κλπ) υποχωρούν σε ένα μαζικό ακροδεξιό ρεύμα. Η εμφάνιση Τραμπ, Λεπέν, Φάρατζ δημιουργούν άλλους άξονες συζήτησης και κατεύθυνσης για το αστικό στρατόπεδο. Η εμφάνιση τους και στην Ελλάδα δεν είναι νομοτελειακή αλλά χρειάζεται συγκεκριμένη πολιτική αντιμετώπιση που δεν μπορεί να είναι αυτή της ανάθεσης στο ΣΥΡΙΖΑ και στους «δημοκρατικούς» μηχανισμούς του κράτους.

Η αντιμετώπιση των ναζί δεν είναι ούτε τοπικό φαινόμενο γειτονιάς, ούτε, όμως, μπορεί να είναι σχέδιο μικροπολιτικής. Είναι ακατανόητο οργανώσεις που «χτίζουν» την αντιφασιστική συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη να αδιαφορούν για την Αθήνα. Άλλες που κάνουν σημαία τους τον αγώνα ενάντια στην ισλαμοφοβία είναι εξαφανισμένες στη μάχη ενάντια στην ξενοφοβική κατάληψη του Βοτανικού και στις ρατσιστικές συγκεντρώσεις της 8ης Ιανουαρίου. Ένα άλλο μεγάλο κομμάτι του κινήματος είναι έτοιμο να ξαναπέσει στο στρουθοκαμηλισμό  όπου όταν οι φασίστες είναι λίγοι «δεν χρειάζεται να τους δώσουμε σημασία» αλλά όταν είναι αρκετοί «δεν φτάνει ο κόσμος μας (ή τα παλούκια) για να αντιμετωπιστούν».

Οι φασίστες είναι ,πράγματι, αρκετά λιγότεροι και ξεδοντιασμένοι σε σχέση με το 2013. Αλλά συνεχίζουν και παραμένουν περιορισμένοι γιατί έχει αντιμετωπιστεί πόντο – πόντο, σπιθαμή-προς-σπιθαμή κάθε προσπάθεια ανασύνταξης τους όπως περιγράψαμε παραπάνω. Υπάρχει ένας ολόκληρος ακροδεξιός χώρος που αναζητά διέξοδο. Είτε σε λαϊκιστικά σχήματα σαν του Σώρρα, είτε σε συμμορίτικες ολιγομελείς ομάδες. Η πολυδιάσπαση του χώρου τους δεν τους έχει αφήσει σε αδράνεια. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις σε στέκια και καταλήψεις, τα ρατσιστικά πογκρόμ όπως της Χίου και του Ωραιοκάστρου δεν καθορίζουν την κεντρική σκηνή αλλά δεν είναι περιθωριακές δράσεις. Στου συνδικαλιστικό κίνημα προετοιμάζονται για μια «από τα πάνω» εμφάνιση τους μέσα από δικαστικές αποφάσεις και νομιμοποίηση εργοδοτικών σωματείων. Το τέλος της δίκης τους δεν θα οδηγήσει τη Χρυσή Αυγή σε παρανομία αλλά σε έναν επανακαθορισμό των σχέσεων της με το αστικό σύστημα.

Η αυριανή αντιμετώπιση τους ξεκινάει σήμερα κιόλας. Δεν αρκούν οργανώσεις που θα ακυρώνουν μόνο τις συγκεντρώσεις τους αλλά θα χρειαστεί να προβληθεί ένα νέο, απελευθερωτικό όραμα. Να τελειώνουμε επιτέλους με κινήματα «πίεσης προς τους θεσμούς», ή με αυτά που δημιουργούν μικρές, «καθαρές», «δικές μας» δομές και αφήνουν το αστικό κράτος να είναι μοναδικός κεντρικός φορέας υλοποίησης πολιτικής.,

Φέτος η επέτειος των Ιμίων μετά από 21 χρόνια δεν αφήνεται στο σκυλολόι των εθνικιστών και πολεμοκάπηλων για να σπεκουλάρουν πάνω στο αίμα νεκρών. Στις 28 Γενάρη το ταξικό κίνημα σε Ελλάδα – Τουρκία και Κουρδιστάν θα υψώσει τον διεθνιστικό & αντιφασιστικό λόγο διασπώντας και θέτοντας στο περιθώριο τους ναζί. Φυσικά και δεν έχουμε «τελειώσει» μαζί τους.

Στις 28/1 στις 4μμ στην πλατεία Ρηγίλλης θα δοθεί άλλο ένα αποφασιστικό χτύπημα στο φασιστικό στρατόπεδο και θα είναι μια τεράστια ευκαιρία ανασύνταξης των δικών μας οργανώσεων.

Για το Μαχητικό Αντιφασισμό

Για την Κομμουνιστική Εξέγερση

Πολυτεχνείο, 14-17 Νοέμβρη 1973: Όταν 350 ονειροπόλοι-τυχοδιώκτες δημιούργησαν τη μεγαλύτερη ήττα του μεταπολεμικού εργατικού κινήματος

Κείμενο που διατυπώθηκε και δημοσιεύθηκε το 2011 για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου.

14 Νοέμβρη 1973

Την Κυριακή 8 Νοέμβρη το αντιφασιστικό κίνημα απέτρεψε για άλλη μια φορά να στηθούν τα θεμέλια ρατσιστικού κινήματος. Φασιστικές συγκεντρώσεις που είχαν καλεστεί σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Χανιά δεν έγιναν ποτέ και περιορίστηκαν σε θλιβερές λιτανείες μεταξύ θλιβερών ομαδοποιήσεων. Για άλλη μια φορά η προσπάθεια ανασύνταξης του φασιστικού χώρου ηττήθηκε συντριπτικά.

Μετά τις εκλογές του Σεπτέμβρη 2015 και την κυριαρχία της συνθηκολογημένης κεντροαριστεράς, οι φασίστες έχουν αντιμετωπιστεί σε κάθε  προσπάθεια αναδιοργάνωσης τους.

Οι «επιτροπές κατοίκων» σε Σχιστό, Σεπόλια, Βοτανικό δεν μπορούν να μαζέψουν άνθρωπο εκτός της κοινοβουλευτικής ομάδας της Χρυσής Αυγής και των τραμπούκων που την περιστοιχίζουν. Καμία δημόσια συγκέντρωση των ναζί, κάτω από οποιοδήποτε προσωπείο δε μένει αναπάντητη. Οι ξενοφοβικές συγκεντρώσεις τους διαλύονται, απομαζικοποιούνται και απονομιμοποιούνται διαρκώς. Πλέον μόνο στα γραφεία τους και στις εκκλησίες έχουν πρόσβαση και δυνατότητα μαζέματος και πάντα με την προστασία της αστυνομίας. Οι δράσεις του αντιφασιστικού κινήματος σε ξενοδοχεία και δημοτικά συμβούλια έχουν αποτρέψει να χρησιμοποιείται δημόσιος χώρος για ναζιστικές μαζώξεις.

Στη δίκη της Χρυσής Αυγής αντιμετωπίστηκε στη γέννηση του ένα συνδυασμένο σχέδιο δικαστικής έδρας και Χρυσής Αυγής αυτό της «ενιαίας εισόδου» φασιστών – αντιφασιστών που από τη μία έχτιζε το αποπολιτικοποιημένο προφίλ της δίκης και από την άλλη ανέθετε στους φασίστες το face control τραμπουκίζοντας  όποιον δεν ήταν δικός τους.

Εκδιώχθηκαν από τις αγροτικές κινητοποιήσεις του Συντάγματος και αποτράπηκε η «νομιμοποίηση» λαϊκού και κινηματικού προφίλ τους. Προκλητικές και τυχοδιωκτικές κινήσεις τους όπως αυτή το άνοιγμα γραφείων στον Άγιο Παντελεήμονα στην επέτειο δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, αντιμετωπίστηκαν με σθεναρότητα και ανέδειξαν για άλλη μια φορά την αδυναμία τους.

Δυστυχώς, πολλές οργανώσεις του ταξικού κινήματος επιμένουν να εθελοτυφλούν και να υποβαθμίζουν την ανάγκη αντιφασιστικής δράσης και εγρήγορσης. Μένουν στη στατική εικόνα που είχαν οι ναζί το 2015 και δεν παρακολουθούν τις προσπάθειες επανεμφάνισης τους. Οι δυο εκλογικές αναμετρήσεις ήταν συμπύκνωση της μάχης που δόθηκε ΜΕΧΡΙ τότε, αν και η ήττα της δεν ήταν τόσο στον ποσοτικό αριθμό των ψήφων αλλά στις ποιοτικές μεταβολές αυτού. Όμως η συρρίκνωση του μαχητικού μηχανισμού του φασιστικού χώρου και ο περιορισμός της εκλογικής πελατείας του στο παραδοσιακό ακροδεξιό στρατόπεδο  δεν είναι για εφησυχασμό.

Η ελληνική πολιτική πραγματικότητα φαίνεται να πηγαίνει κόντρα στο διεθνές ρεύμα. Η ηγεμονία της κεντροαριστεράς απέναντι στα παραδοσιακά αστικά κόμματα του μοιάζει με παγκόσμια πρωτοτυπία. Σε όλον τον πλανήτη τα δημοκρατικά πολιτικά σχέδια είτε του παραδοσιακού αστικού κύκλου (Μέρκελ, Τόρις κλπ) είτε του ευρύτερου κεντροαριστερού προφίλ (Ολάντ, Ποντέμος κλπ) υποχωρούν σε ένα μαζικό ακροδεξιό ρεύμα. Η εμφάνιση Τραμπ, Λεπέν, Φάρατζ δημιουργούν άλλους άξονες συζήτησης και κατεύθυνσης για το αστικό στρατόπεδο. Η εμφάνιση τους και στην Ελλάδα δεν είναι νομοτελειακή αλλά χρειάζεται συγκεκριμένη πολιτική αντιμετώπιση που δεν μπορεί να είναι αυτή της ανάθεσης στο ΣΥΡΙΖΑ και στους «δημοκρατικούς» μηχανισμούς του κράτους.

Η αντιμετώπιση των ναζί δεν είναι ούτε τοπικό φαινόμενο γειτονιάς, ούτε, όμως, μπορεί να είναι σχέδιο μικροπολιτικής. Είναι ακατανόητο οργανώσεις που «χτίζουν» την αντιφασιστική συγκέντρωση στη Θεσσαλονίκη να αδιαφορούν για την Αθήνα. Άλλες που κάνουν σημαία τους τον αγώνα ενάντια στην ισλαμοφοβία είναι εξαφανισμένες στη μάχη ενάντια στην ξενοφοβική κατάληψη του Βοτανικού και στις ρατσιστικές συγκεντρώσεις της 8ης Ιανουαρίου. Ένα άλλο μεγάλο κομμάτι του κινήματος είναι έτοιμο να ξαναπέσει στο στρουθοκαμηλισμό  όπου όταν οι φασίστες είναι λίγοι «δεν χρειάζεται να τους δώσουμε σημασία» αλλά όταν είναι αρκετοί «δεν φτάνει ο κόσμος μας (ή τα παλούκια) για να αντιμετωπιστούν».

Οι φασίστες είναι ,πράγματι, αρκετά λιγότεροι και ξεδοντιασμένοι σε σχέση με το 2013. Αλλά συνεχίζουν και παραμένουν περιορισμένοι γιατί έχει αντιμετωπιστεί πόντο – πόντο, σπιθαμή-προς-σπιθαμή κάθε προσπάθεια ανασύνταξης τους όπως περιγράψαμε παραπάνω. Υπάρχει ένας ολόκληρος ακροδεξιός χώρος που αναζητά διέξοδο. Είτε σε λαϊκιστικά σχήματα σαν του Σώρρα, είτε σε συμμορίτικες ολιγομελείς ομάδες. Η πολυδιάσπαση του χώρου τους δεν τους έχει αφήσει σε αδράνεια. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις σε στέκια και καταλήψεις, τα ρατσιστικά πογκρόμ όπως της Χίου και του Ωραιοκάστρου δεν καθορίζουν την κεντρική σκηνή αλλά δεν είναι περιθωριακές δράσεις. Στου συνδικαλιστικό κίνημα προετοιμάζονται για μια «από τα πάνω» εμφάνιση τους μέσα από δικαστικές αποφάσεις και νομιμοποίηση εργοδοτικών σωματείων. Το τέλος της δίκης τους δεν θα οδηγήσει τη Χρυσή Αυγή σε παρανομία αλλά σε έναν επανακαθορισμό των σχέσεων της με το αστικό σύστημα.

Η αυριανή αντιμετώπιση τους ξεκινάει σήμερα κιόλας. Δεν αρκούν οργανώσεις που θα ακυρώνουν μόνο τις συγκεντρώσεις τους αλλά θα χρειαστεί να προβληθεί ένα νέο, απελευθερωτικό όραμα. Να τελειώνουμε επιτέλους με κινήματα «πίεσης προς τους θεσμούς», ή με αυτά που δημιουργούν μικρές, «καθαρές», «δικές μας» δομές και αφήνουν το αστικό κράτος να είναι μοναδικός κεντρικός φορέας υλοποίησης πολιτικής.,

Φέτος η επέτειος των Ιμίων μετά από 21 χρόνια δεν αφήνεται στο σκυλολόι των εθνικιστών και πολεμοκάπηλων για να σπεκουλάρουν πάνω στο αίμα νεκρών. Στις 28 Γενάρη το ταξικό κίνημα σε Ελλάδα – Τουρκία και Κουρδιστάν θα υψώσει τον διεθνιστικό & αντιφασιστικό λόγο διασπώντας και θέτοντας στο περιθώριο τους ναζί. Φυσικά και δεν έχουμε «τελειώσει» μαζί τους.

Στις 28/1 στις 4μμ στην πλατεία Ρηγίλλης θα δοθεί άλλο ένα αποφασιστικό χτύπημα στο φασιστικό στρατόπεδο και θα είναι μια τεράστια ευκαιρία ανασύνταξης των δικών μας οργανώσεων.

Για το Μαχητικό Αντιφασισμό

Για την Κομμουνιστική Εξέγερση

Το Πολυτεχνείο είναι περιτριγυρισμένο από αστυνομικούς κι οι φοιτητές που είναι συγκεντρωμένοι στο προαύλιο τους πετούν νεράτζια. Στην παμφοιτητική συγκέντρωση της Νομικής πέφτει το σύνθημα ότιστο Πολυτεχνείο γίνονται συμπλοκές και η συνέλευση αποφασίζει την κάθοδο στο Πολυτεχνείο.

Ριζοσπάστης 13/11/2005

 

Ένας συνδικαλιστής της Επαναστατικής Αριστεράς από τη Φυσικομαθηματική προτείνει να σταματήσει η συνέλευση και να γίνει πορεία προς το Πολυτεχνείο

Εργατική Αλληλεγγύη 9/11/2011

Οι καθοδηγητές των δύο ΚΚΕ την πρώτη μέρα στο Πολυτεχνείο ήταν σοκαρισμένοι που η πολιτική καθοριζόταν από τη γραμμή της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Αποφάσισαν να μείνουν ζυμώνοντας την άποψη της “συντεταγμένης αποχώρησης”. Ήδη από το βράδυ της Τετάρτης αυτή ήταν η πρότασή τους. Όταν ηττήθηκαν άρχισαν να δίνουν μάχη ενάντια στα “αριστερίστικα συνθήματα” όπως το “Γενική Απεργία” και το “Επανάσταση Λαέ”. Όμως οι Γενικές Συνελεύσεις των σχολών που οργανώνονται μέσα στο Πολυτεχνείο απομονώνουν αυτήν την προοπτική.

Εργατική Αλληλεγγύη 9/11/2011

Για την εξέγερση του Πολυτεχνείου ενάντια στη Χούντα το Νοέμβρη του `73 έχουν γραφτεί και ειπωθεί χιλιάδες λέξεις και ιστορίες. Είναι λογικό να υπάρχουν πολλές «αφηγήσεις» για ένα τέτοιο ιστορικό γεγονός.

Θα προσπαθήσω να περιγράψω μια οπτική γωνιά που κουκουλώνεται επιμελώς εδώ και δεκαετίες. Βλέπετε, ο «μύθος» του Πολυτεχνείου έχει δοκιμάσει να περιγράψει εκείνο το τριήμερο κάτι σαν πάνδημο, πανηγυρικό, ειρηνικό ξεσηκωμό όλου του ελληνικού λαού απέναντι σε μια χούφτα γελοίων και απομονωμένων δικτατόρων που επιβιώνανε μόνο χάρις τα όπλα και την αμερικάνικη βοήθεια. «Όλοι» είχαν πάρει τα όπλα (ειρηνικά, πάντα!)… ο Πάγκαλος συναρμολογούσε βόμβες στο Καρτιέ Λατέν στο Μάη του `68 και ο Σημίτης τις τοποθετούσε στην Αθήνα. Από την άλλη, ο σημερινός Υπουργός Δημόσιας τάξης Παπουτσής μαζί με το Λαλιώτη και τη Δαμανάκη είχαν αναλάβει το «μαζικό κίνημα» και το «πεζοδρόμιο», ώστε εκατομμύρια λαού να συρρεύσουν σε διαδηλώσεις, καταλήψεις και απεργίες.

Όλες οι χώρες δημιουργούν τέτοιους μύθους. Εδώ ολόκληρη η Γερμανία έχει κατασκευάσει τον «αντι-ναζιστικό» λαό κατά την περίοδο 1939-1945, για να ξεπλύνει τη φασιστική προϊστορία των «δημοκρατικών»  στρατηγών και πολιτικών της μεταπολεμικής της ιστορίας, δε θα το κάνει ο ελληνικός αστικός πολιτικός κόσμος;

Αλλά και η αριστερά, έχει βάλει το χεράκι της για να ξεχαστεί πως αυτό που έγινε το Νοέμβρη ήταν μια γνήσια εξέγερση βγαλμένη μέσα από την κομμουνιστική, γιακωβίνικη παράδοση…

Η σημερινή αριστερά έχει κατατάξει την «Εξέγερση» σαν ένα μουσειακό είδος.. Σαν ένα όπλο που το βγάζουμε πολύ σπάνια.. Τόσο σπάνια, που για το ΚΚΕ έχουν περάσει 62 χρόνια κι ακόμα «δεν είναι ώριμες οι συνθήκες»… άσε που και την τελευταία φορά ήταν «λάθος»…

Έτσι η σημερινή λεγκαλιστική αριστερά για να οργανώσει «Εξέγερση» χρειάζεται μερικά προαπαιτούμενα:

  • Το καπιταλιστικό σύστημα να βρίσκεται σε «κρίση»
  • Το πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης να βρίσκεται σε αναντιστοιχία με το «λαό».. να υπάρχει κρίση εκπροσώπησης
  • Να υπάρχουν ευνοϊκές διεθνείς συνθήκες (σε κινηματικό-πολιτικό επίπεδο)
  • Ο «λαός», το «κίνημα» να βρίσκεται σε «οργασμό». Να γίνονται απεργίες, διαδηλώσεις, καταλήψεις και αυτές να αυξάνονται και σε ποσότητα, αλλά και να διαμορφώνουν «κομμουνιστική» συνείδηση.Φυσικά και η αριθμητική συμμετοχή σε αυτά τα γεγονότα πρέπει να είναι «παλλαϊκή».. και να αυξάνεται και αυτή συνεχώς και με αριθμητική (αν όχι γεωμετρική) πρόοδο.
  • Να έχουμε ένα (ή πολλά) μαζικά κόμματα, με χιλιάδες, έμπειρα μέλη, δικτυωμένα σε όλη την Ελλάδα, σε όλους τους εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους.

Φυσικά αυτά πρέπει να κρατήσουν ένα επαρκές χρονικό διάστημα ώστε να δημιουργήσουν μια αλληλουχία πολιτικών γεγονότων για να «δέσει» η μαγιά. Αν συμβούν ΟΛΑ αυτά ταυτόχρονα τότε ΝΑΙ!.. η τιμημένη μας αριστερά θα αξιωθεί να ψελλίσει την «Εξέγερση».

Για να πεταχτούμε, λοιπόν, 38 χρόνια πριν για να δούμε ποιες προϋποθέσεις υπήρχαν για να πραγματοποιηθεί η «Εξέγερση» του Πολυτεχνείου. Ήταν η εξέγερση του Πολυτεχνείου η κορύφωση, η ωρίμανση ενός παλλαϊκού κινήματος απέναντι σε ένα παραπαίον καθεστώς ή μια κοινωνική «έκρηξη» που βρήκε έδαφος να ξεσπάσει χάρις μια «τρέλα» κάποιων «ανεύθυνων, τυχοδιωκτών αριστεριστών»;

Κρίση ή σταθερότητα στον Παγκόσμιο καπιταλισμό;

Για 30 χρόνια επικρατούσε μια συνεχόμενη ανάπτυξη σε παγκόσμιο επίπεδο που, παράλληλα με τα κέρδη των καπιταλιστών, διαμόρφωνε και μια μικρομεσαία τάξη σε καταναλωτικό οργασμό. Αυτοκίνητα, ψυγεία, τηλεοράσεις σε κάθε σπίτι… άνοιγμα πανεπιστημιακής μόρφωσης σε ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, συγκρότηση «κοινωνικού μισθού» μέσα από το ένα διευρυμένο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων. Ο καπιταλισμός «φαινόταν» να ζούσε τα καλύτερα του.

Όμως την τελευταία διετία, το τζάμι ράγιζε…

Οι ΗΠΑ εξευτελιζόντουσαν στο Βιετνάμ. Για πρώτη φορά μια μεγάλη δύναμη «έχανε» από μια «μικρή». Ο συμβολισμός ήταν πολύ ισχυρός.

Από την άλλη στα 1973 ξεσπά μια χρηματιστηριακή κρίση που χαρακτηρίζεται «χειρότερη από το 1929», ενώ οι Αραβικές χώρες κηρύσσουν εμπάργκο στην πώληση του πετρέλαιου. Το `73, πλέον, έχει μείνει σαν χρονιά ορόσημο για την επανεμφάνιση της «καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης» στην πολιτική ορολογία.  Η επονομαζόμενη «Πετρελαϊκή Κρίση του `73» προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις σε όλον τον πλανήτη.

Σίγουρα όλα αυτά επέδρασαν στην αυτοπεποίθηση των αγωνιστών της αριστεράς. Κρίση και κατάρρευση του συστήματος δεν είχαμε, φυσικά, σαν τη σημερινή, αλλά η εμφάνιση μιας πρώτης ρωγμής πολλές φορές πυροδοτεί – μέσα από τον ενθουσιασμό – δυσανάλογες εκρήξεις.

Αλλά ας δούμε και τις άλλες παραμέτρους.

Ελληνικός καπιταλισμός και πολιτικό  σύστημα.

Η Ελλάδα ήταν ένα μεταπολεμικό οικονομικό θαύμα! Οι ρυθμοί ανάπτυξης έφταναν το 10% ετησίως (δεύτερη λοκομοτίβα στον κόσμο μετά την Ιαπωνία)[1] και οι κρατικοί προϋπολογισμοί ήταν πλεονασματικοί μέχρι την πτώση της Χούντας.

Στα 1969[2] η Ελλάδα έχει το υψηλότερο κατά κεφαλή εισόδημα μεταξύ των χωρών μελών του ΟΟΣΑ, την μεγαλύτερη – μετά την Ιαπωνία – αύξηση των δεικτών του συνολικού και του κατά κεφαλήν ακαθαρίστου εθνικού προϊόντος σεαγοραίες τιμές, την μικρότερη τιμή αύξησης του δείκτη του καταναλωτή.

Τον Απρίλη του 1972[3] ο ρυθμός ανόδου της βιομηχανικής παραγωγής φτάνει στο 10,5%, η μεταλλουργία στο 26,8% και τα χημικά προϊόντα στο 20,1%.

Αυτή η οικονομική ανάπτυξη έδωσε τη δυνατότητα στη Χούντα να «εξαγοράσει» το κοινωνικό της μπλοκ. Μοίρασε τα περίφημα «θαλασσοδάνεια»[4] σε κάθε μικροαστό… Στεγαστικά για την κατοικία, σε κάθε αγρότη μέχρι 100.000 δραχμές[5] (κάτι σαν 200-300 χιλιάδες σημερινά ευρώ), «επενδυτικά» τουριστικά δάνεια… Και όλα αυτά, σχεδόν, αγύριστα… Γι` αυτό, αυτά που ακούτε για «τι ωραία που ήμασταν στη Χούντα», είναι οι θύμησες ενός μικροαστού για το «εύκολο» χρήμα της Χούντας.

Η «πετρελαϊκή κρίση» που ξέσπασε το καλοκαίρι του `73 εκτίναξε την τιμή του πετρέλαιου και τον πληθωρισμό από 2 στα 15%. Σίγουρα ήταν ένα σοκ, αλλά αμφιβάλλω κατά πόσο διέρρηξε το κοινωνικό μπλοκ εξουσίας της Χούντας.

Το πιο σημαντικό πρόβλημα ήταν ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός του ελληνικού καπιταλισμού. Η προοπτική να μπει στην ΕΕ (τότε ΕΟΚ) επέβαλλε μια κοινοβουλευτική δημοκρατική επίφαση και δημιούργησε ρήγμα στη στρατηγική του ελληνικού κεφάλαιου. Δεν ήταν δυνατόν να μπει νέο μέλος χωρίς κοινοβουλευτικές και ευρωεκλογές, χωρίς ένα υποτυπώδες πολιτικό σύστημα. Έτσι από τα τέλη του 1972 ξεκινά μια περίοδος «ανεκτικότητας» και προετοιμάζεται το κλίμα για κάποια ελεγχόμενη μετάβαση σε κάποιου τύπου δημοκρατίας.. κάτι  σαν το καθεστώτος της Τουρκίας. Το καλοκαίρι του `73 καταργείται με «δημοψήφισμα» η μοναρχία και ανακηρύσσεται ο Παπαδόπουλος «Πρόεδρος της Δημοκρατίας» ενώ βάζει το Σεπτέμβρη το Μαρκεζίνη[6] «Πρωθυπουργό» για να οργανώσει τις «ελεύθερες εκλογές».

Σίγουρα αυτή η «χαραμάδα» δημοκρατίας, έπαιξε το ρόλο της. Κάποιες σποραδικές συνελεύσεις στα πανεπιστήμια, οι πρώτες κλαδικές απεργίες , αλλά κι αυτές στα δάχτυλα του ενός χεριού. Όταν ξέφυγαν από την ευπρέπεια του μπάτσου (όπως η κατάληψη της Νομικής το Φλεβάρη του `73) η καταστολή ήταν άμεση και αμείλικτη.

Άρα, και σε εθνικό επίπεδο διαπιστώνουμε τις πρώτες μεταπολεμικές ρωγμές αστάθειας. Λίγο; Ή πολύ κρίσιμο;

Πριν απαντήσουμε, ας δούμε και τις «δικές» μας δυνάμεις μπας και βγάλουμε κάποιο πιο ασφαλές συμπέρασμα.

Διεθνές κίνημα

Στα 1973 το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα έχει δεχτεί απανωτές ήττες στην προσπάθεια του «Μάη `68» να αμφισβητήσει την καπιταλιστική κυριαρχία. Όλες οι εκδοχές του είχαν στραπατσαριστεί..

Η «μαμά» «κομμουνιστική» Ρωσία είχε εισβάλλει στη Τσεχοσλοβακία (οι σημερινές Τσεχία και Σλοβακία) το 1968 καταστέλλοντας τη διαδικασίες εκδημοκρατισμού και αυτοδιάθεσης της χώρας, δημιουργώντας ένα περίεργο «αντίστοιχο» με αυτό των ΗΠΑ στο Βιετνάμ.

Αλλά και οι άλλες εκδοχές του κομμουνιστικού κινήματος δεν είχαν να προσφέρουν και κανένα «φάρο αισιοδοξίας».

Ο κεντροαριστερός ευρωκομουνισμός της δημοκρατικής μεταρρύθμισης του κράτους μέσα από τον κυβερνητισμό, είχε συντριφτεί το καλοκαίρι του `73 στη Χιλή. Ο αριστερός πρόεδρος Αλιέντε έπεφτε νεκρός από τη Χούντα του στρατηγού Πινοσέτ παγώνοντας ένα παγκόσμιο κίνημα αλληλεγγύης στο Χιλιανό λαό.

Το μαοϊκό κίνημα είχε αρχίσει να δέχεται τεράστια πλήγματα αξιοπιστίας. Ο «μεγάλος τιμονιέρης» Μάο είχε βρει νέο «σύντροφο». Στις αρχές του 1972, ο αμερικανός πρόεδρος των ΗΠΑ, Νίξον επισκέπτεται την «κομμουνιστική» Κίνακαι εγκαινιάζει νέα πρόγραμμα φιλικών σχέσεων. Ναι! Ο πρόεδρος του πολέμου στο Βιετνάμ, αυτός του σκανδάλου Γουοτεργκεητ θεωρείται «σύμμαχός» του «άλλου» κομμουνιστικού κινήματος.

Φυσικά ο «κινηματισμός» του Γαλλικού Μάη, είχε ηττηθεί το ίδιο το καλοκαίρι. Οι εκλογές που έκανε ο πρόεδρος Ντε Γκολ τον επανεξέλεξαν με συντριπτικό ποσοστό πάνω από 50%. Ήταν το πρώτο μεγάλο μάθημα πως αν δενσυντάσσεις οργανωτικά τις δικές σου δυνάμεις, πάντα θα χάνεις από τον αντίπαλο.. όσο αδύναμος κι αν είναι.

Αλλά ακόμα και το αντάρτικο πόλης είχε δεχτεί ένα σκληρό χτύπημα. Η σύλληψη του Μπάαντερ και της Μάινχοφ , δηλ. του πυρήνα της γερμανικής RAF (φράξια Κόκκινος Στρατός), στα 1972 έβαζε ένα αμείλικτο πολιτικό δίλημμα σε αυτή την αντίληψη. Είχε προηγηθεί η μάχη των Ολυμπιακών Αγώνων και η καταστολή του παλαιστινιακού χτυπήματος στην Ισραηλινή αποστολή. Οι ένοπλοι επαναστάτες φαινόντουσαν απίστευτα αδύναμοι μπροστά στην κρατική μηχανή.

Όλη η ελπίδα που γεννήθηκε στα κινήματα του `60 στην Ευρώπη, Αμερική και στα εθνικοαπελευθερωτικά του Τρίτου Κόσμου φαινόταν μπλοκαρισμένη. Κάθε «πρόταση» παλιά ή καινούρια, σταλινική – τροτσκιστική –μαοϊκή – γκεβαρική – ευροκομμουνιστική – αυτόνομη, είχε ηττηθεί συντριπτικά.

Το κίνημα έμπαινε σε περίοδο αναδίπλωσης.. .

Ελληνικό κίνημα

Τα πράγματα εδώ είναι, σχεδόν, ξεκάθαρα. Το εργατικό κίνημα είχε συντριφτεί στο πραξικόπημα του `67. Όλη η προσπάθεια ανασυγκρότησης στη δεκαετία του `60, όλες οι ηρωικές μάχες των Ιουλιανών του `65 διαλύθηκε από το στρατιωτικό καθεστώς του Παπαδόπουλου.

Συνδικάτα διαλύθηκαν ή έγιναν χαφιέδικα. Η αστυνομία είχε επίσημα παραρτήματα «εργατικού» και «φοιτητικού» για να παρακολουθεί κάθε υποψία συλλογικής δράσης. Ακόμα και μια μάζωξη ενός πολιτιστικού συλλόγου,  είχε τον επίσημο χαφιέ της.

Όμως ποτέ δεν αρκεί το «μαστίγιο» σε ένα καθεστώς. Χρειάζεται και το «καρότο».. χρειάζεται τη συγκρότηση ενός κοινωνικού μπλοκ, πέρα από τους καπιταλιστές, που να το στηρίζει και τη συντριπτική πλειοψηφία να το «ανέχεται», τουλάχιστον.

Η οικονομική ανάπτυξη που επικρατούσε στην Ελλάδα επέτρεπαν στο καθεστώς αυτή την οικονομική εξαγορά μεσοστρωμάτων. Αυτό δημιουργούσε και μια αντίστοιχη ιδεολογία ευδαιμονίας και προσμονής ενός ακόμα καλύτερου αύριο.

Οι εξαιρέσεις κάποιων ηρωικών απεργιών, δεν μπορούν να κρύψουν την πραγματικότητα. Τα «μεγαλεία» με τις δύο 48ωρες γενικές απεργίες, τις συνεχόμενες 24ώρες, τις κλαδικές διαρκείας και τις καταλήψεις δημοσίων κτηρίων που συμβαίνουν σήμερα, δεν υπήρχαν ούτε στις ονειρώξεις του πιο μεθυσμένου και ονειροπόλου επαναστάτη στη Χουντική Επταετία.

Η προσπάθεια κατάληψης της Νομικής 9 μήνες πριν, συντρίφτηκε στη γέννηση της, και (λογικά) θα δρούσε αποτρεπτικά μια επανάληψη της. Έτσι, δεν είναι;

Κόμματα και οργανώσεις της αριστεράς

Εδώ είναι το απόλυτο ΜΗΔΕΝ! Όλα ήταν παράνομα και το ΚΚΕ είχε διασπαστεί το 1968. Η διάλυση ήταν πλήρης! Ελάχιστα μέλη και χωρίς οποιαδήποτε υποδομή. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μας δίνει ο Νίκος Καρράς[7] ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και μετά του ΚΚΕ ες (του τότε ΣΥΡΙΖΑ).

…έλεγα στη γυναίκα μου ότι όλο το θέμα είναι να βρούμε την επαφή με τη Μίνα, μια και είχαμε στημένο παράνομο μηχανισμό για την περίπτωση της δικτατορίας. Όταν, λοιπόν, ξαναβρεθήκαμε για πρώτη φορά με τον Μπάμπη[8], κάπου στην παραλία, τον ρωτάω: «Τη βρήκες τη Μίνα;» «Τη βρήκα», μου λέει. «Επιτέλους», λέγω εγώ, «να ετοιμάσουμε κάτι». «Μπα», μου απαντάει, «αυτή δεν έχει τίποτα». «Τίποτα! Ούτε έναν πολύγραφο;» «Ούτε πολύγραφο, ούτε τίποτα άλλο!» .

Η προσπάθεια ανασυγκρότησης είναι αργή και επίπονη. Έχουν να ξεπεράσουν όλα τα προβλήματα της παρανομίας από τη μία, και της πολιτικής τους αναξιοπιστίας. Η αδυναμία της αριστεράς να εναντιωθεί στο Πραξικόπημα από τη μία και η οικονομικό-πολιτική σταθερότητα του καθεστώτος από την άλλη, έβαζαν πολύ δύσκολα προβλήματα στους μη-σταμπαρισμένους αγωνιστές.. γιατί οι υπόλοιποί ήταν ή στο εξωτερικό, ή φυλακή, ή εξορία σε ξερονήσια.

Τραγικό φινάλε και Λαμπρή αφετηρία

Τυπικά το Πολυτεχνείο ήταν «ήττα» για το εργατικό κίνημα. Και πως θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, άλλωστε; Με όλες αυτές τις αρνητικές συνθήκες γύρω της, η εξέγερση όχι μόνο δεν πέτυχε τους διακηρυγμένους στόχους της (πτώση χούντας, απομάκρυνση Νατοϊκών βάσεων κλπ) αλλά καταστάλθηκε βίαια με δεκάδες νεκρούς. Ακόμα και τα υποτυπώδη δημοκρατικά δικαιώματα και παραχωρήσεις που διαπραγματευόταν η κυβέρνηση, μπήκαν στο γύψο.

Ούτε, φυσικά, έφερε την Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, όπως εσφαλμένα έχει γράψει η ελληνική μυθολογία. Αυτή είχε ήδη δρομολογηθεί «από τα πάνω» για τις ανάγκες του κεφάλαιου να αποκτήσει ευρωπαϊκό προφίλ στο δρόμο για την ΕΕ.

Αν, λοιπόν, αυτές οι δυσμενείς συνθήκες οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια σε μια συντριβή, μήπως η εξέγερση ήταν «λάθος»;

Κι όμως! Το Πολυτεχνείο έφερε τη Μεταπολίτευση! Δηλαδή την είσοδο του μαζικού κινήματος σαν πολιτικό παράγοντα. Οι εργάτες, οι φοιτητές, το κομμουνιστικό κίνημα άρθρωνε λόγο απέναντι στις επιδιώξεις των αφεντικών. Το χτίσιμο των συνδικάτων, των αριστερών κομμάτων, τα όποια κοινωνικά δικαιώματα δεν κερδίζονται από τον Κοινοβουλευτισμό, αλλά από το εργατικό κομμουνιστικό κίνημα. Αν έχετε αμφιβολίες δείτε το patriot act στις ΗΠΑ, τα κοινωνικά δικαιώματα στην Τουρκία και κατά πόσο ο «κοινοβουλευτισμός» εμπόδισε τις επεμβάσεις στις καταλήψεις σπιτιών στις βορειοευρωπαϊκες χώρες.

Οι νεκροί του Πολυτεχνείου ακύρωσαν κάθε περιθώριο κοινωνικής συναίνεσης με την κυβέρνηση. Έφεραν στο προσκήνιο την κοινωνική και πολιτική πόλωση. Ξαναόρισαν τα σύνορα δεξιάς – αριστεράς… με τους δικούς μας όρους.

Ποτέ μια «ήττα» στο ελληνικό εργατικό κίνημα δεν ήταν τόσο ελπιδοφόρα, σαν κι αυτή του Πολυτεχνείου.

Η κληρονομιά του αριστερού λεγκαλισμού – ρεφορμισμού

Ξαναδιαβάζοντας, λοιπόν, το πλαίσιο των ιστορικών γεγονότων 38 χρόνια μετά θα μπορούσε να πει κάποιος πως δενυπήρχε ΟΥΤΕ ΜΙΑ προϋπόθεση εξέγερσης. Τόσο απέναντι στη Χούντα, πόσο μάλλον στον καπιταλισμό.

Σε διεθνές και ελλαδικό επίπεδο ο καπιταλισμός ανέκαμπτε νικητής, η κρίση δεν είχε αρχίσει να ξεδιπλώνεται, ενώ οι υποκειμενικές δυνάμεις του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος είναι διασπασμένες και ηττημένες με τα μικροαστικά στρώματα εχθρικά στην αντικαπιταλιστική προοπτική.

Έτσι, λοιπόν, εξηγούνται οι κραυγές αποδοκιμασίας στην Εξέγερση του Πολυτεχνείου από το ΚΚΕ και τον – τότε – ΣΥΡΙΖΑ.  Έχοντας διαβάσει «σωστά» τα κριτήρια που αναμασά ακόμα και σήμερα η πλειοψηφία της αριστεράς, η εξέγερση ήταν μια τυχοδιωκτική κίνηση, χωρίς όραμα, χωρίς οργάνωση, χωρίς προετοιμασία, χωρίς κοινωνικές συμμαχίες που έβαλε σε κίνδυνο όλο το εργατικό κίνημα.

Ακόμα και ένα χρόνο μετά την εξέγερση τα δύο ΚΚ κατακεραύνωναν την Κατάληψη του `73 ως αριστερίστικο πισωγύρισμα του κινήματος. Μόνο μετά την πτώση της Χούντας άλλαξαν τροπάρι και προσπαθούν να πετάξουν από το Πολυτεχνείο του `73, το στοιχείο της εξέγερσης ως οργανωμένης παρέμβασης κομμουνιστών.

Το ΚΚΕ έγραφε[9] πως  η εισβολή 350 προβοκατόρων στο Πολυτεχνείο το Νοέμβρη, ήταν μια μειοψηφική ενέργεια αναρχικών με σκοπό να στήσουν μια καρικατούρα εξέγερσης και να δώσουν το άλλοθι για επαναφορά του στρατιωτικού νόμου.

Το ΚΚΕ ες (ΣΥΝ) διαμέσου του Δρακόπουλου και Κύρκου, πίστευε «το Πολυτεχνείο μας πήγε 10 χρόνια πίσω»[10] και καταδίκαζε τις «προκλήσεις που δίνουν άλλοθι για στρατιωτικά μέτρα»[11].

Η σημερινή αριστερά είναι γνήσιο τέκνο των λιπόψυχων λεγκαλιστών του ΚΚΕ και του Ευρωκομμουνιστικού ΚΚΕ ες. Όσοι αναμασάνε τους όρους και προϋποθέσεις, όσοι «καταδικάζουν» τους εξτρεμισμούς προβοκατόρικων στοιχείων που βάζουν σε κίνδυνο το εργατικό κίνημα, δεν ανήκουν στη γενιά της εξέγερσης, αλλά του συμβιβασμού και του ρεφορμισμού.

Η κληρονομία των «350 προβοκατόρων»

Αφού περιγράψαμε τις δυσμενείς αντικειμενικές και υποκειμενικές συνθήκες, καλό είναι να δοκιμάσουμε να προσεγγίσουμε την «πάστα» των υποκινητών της εξέγερσης. Τι διάολο είχανε στο κεφάλι τους τότε;

Γιατί η κατάληψη του Πολυτεχνείου ήταν μια οργανωτικά στημένη κίνηση από το χώρο της τότε Επαναστατικής Αριστεράς. Οι αγωνιστές της Επαναστατικής Αριστεράς το επέλεξαν μετά την «ήττα» της Νομικής. Το ΕΜΠ ήταν σε κεντρικό δρόμο και δεν μπορούσε να αποκοπεί από την αστυνομία όπως αυτό της Νομικής στη Σόλωνος. Οι Πασοκοκουκουεδοσυνασπισμένοι πιάστηκαν στον ύπνο, η κατάληψη έγινε και η Χούντα δοκίμασε να το παίξει «δημοκρατία». Η κατάληψη άρχισε να μαζικοποιείται και στρατιωτική καταστολή ήρθε 3 μέρες μετά για να διαλυθεί ένα υπό κατασκευή επαναστατικό κέντρο ανατροπής.

Υποψιάζομαι πως  οι εμπνευστές της κατάληψης είχαν κάποια από τα τρία χαρακτηριστικά.

  • Έκαναν λάθος ανάλυση στην περίοδο. Δεν είχαν διαβάσει την υποχώρηση του κινήματος και εκτιμούσαν πως βρισκόμαστε σε προ-επαναστατική περίοδο
  • Ήταν άπειροι υπερεπαναστάτες. Δεν είχαν φανταστεί ούτε τη δυναμική που θα αναδείκνυε η κατάληψη του Πολυτεχνείου, αλλά ούτε και τη λυσσαλέα απάντηση του κράτους. Μπορεί να τη θεωρούσαν και σαν «προπαρασκευαστικό στάδιο»
  • Ήταν υποκειμενιστές. Έβαζαν τη δική τους βούληση πάνω από τις αντικειμενικές συνθήκες.

Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό τους, όμως, είναι πως έβλεπαν τον εαυτό τους σαν Υποκείμενο εξελίξεων.

Ήταν συνεχιστές μια μεγάλης παράδοσης του εργατικού κινήματος, που αναγνωρίζει την ανάγκηξεχωριστού πολιτικού κέντρου Επαναστατών. Που βλέπει τον Κομμουνισμό όχι σαν διαπαιδαγώγηση, διαφώτιση των «αμαθών από τη φωτισμένη ηγεσία», αλλά σαν Κίνημα μέσα στο Κίνημα!

Προφανώς και δεν υποστηρίζω πως οι λάθος εκτιμήσεις και ο υπερεπαναστατισμός είναι «συνταγή επιτυχίας». Αντίθετα! Αυτές οι αδυναμίες είναι που στοίχησαν και η Επαναστατική Αριστερά δεν μπόρεσε να «κληρονομήσει»  την Εξέγερση, να συνεχίσει νικηφόρα σε μια δεύτερη προσπάθεια.

Όμως άφησαν μια παρακαταθήκη που κοντεύει να χαθεί στη λήθη… Αυτή της Επαναστατικής Αποφασιστικότητας και Υποκειμενισμού. Αυτής που προσπαθεί να βρει τα πιο αδύνατα σημεία του αντίπαλου και να τον δαγκώσει όσο πιο δυνατά μπορεί.. με όσες δυνάμεις κι αν έχει. Αυτής που αντιτίθεται στον Αντικειμενισμό, στη Μακρά περικύκλωση του καπιταλισμού και του Ώριμου φρούτου. Αυτής που δεν θεωρεί την Επανάσταση αριθμητική πράξη, αλλά χαοτικό σύστημα εξισώσεων που το Επαναστατικό Υποκείμενο μπορεί να αλλάξει τη ρου της ιστορίας.

Αυτής που θεωρούν τον εαυτό τους οργανωτή και πολιορκητικό κριό μαζί! Κι όχι μεμψίμοιρο αναλυτή και «εκφραστή» κοινωνικών στρωμάτων.

Αυτή την παράδοση χρειάζεται το Εργατικό  Κίνημα που αναζητεί μια νέα πρόταση κόντρα στην καπιταλιστική κόλαση.

κι ένα sci-fi «ιστορικό» τεστ…

Υπάρχει ένας απλός τρόπος για να αναγνωρίζει ο καθένας μας σε ποια παράδοση ανήκει.. και αυτό, ίσως, τον βοηθήσει για το σήμερα.

Ας υποθέσουμε πως έχουμε μια Κομμουνιστική χρονομηχανή.. ένα κουβούκλιο που σε διακτινίζει στο παρελθόν.

Ας υποθέσουμε πως μεταφέρεσαι, ως φοιτητής, στη συνέλευση της Νομικής το πρωί της 14ης Νοεμβρίου 1973 και μπορείς να ψηφίσεις.

Ξέρεις τι πρόκειται να συμβεί και το μόνο που έχεις το δικό σου τομάρι. Είμαι σίγουρος πως θα προσπαθήσεις να πέσει η Χούντα, θα δώσεις τα πάντα για την αριστερά και το κίνημα..

Όμως…

Θα ψήφιζες ΚΑΤΑ της κατάληψης για να ετοιμαστεί καλύτερα η εξέγερση; Για να εκμεταλλευτείς καλύτερα τα όποια δημοκρατικά ανοίγματα; Για να μεγαλώσεις την οργάνωση σου; Μήπως στις 15 θα προσπαθούσες να πείσεις να αποχωρήσετε ειρηνικά και συντεταγμένα «πριν διαλυθούμε»; Μήπως στις 16 θα εκλιπαρούσες τους συντρόφους σου να μη δώσετε στο καθεστώς αφορμή να στείλει τα τανκς;

Ή θα ψήφιζες ΥΠΕΡ και θα έδινες έναν Ουτοπικό αγώνα να ανατρέψεις τη Χούντα μέσα σε 3 μέρες, παρ` όλες τις «αντικειμενικά» δύσκολες συνθήκες που έχεις και την καταστολή που ΞΕΡΕΙΣ πως θα έρθει; Θα έπεφτες με λύσσα, για να εκμεταλλευτείς το κάθε λεπτό ταξικής πάλης, αποφασισμένος για όλα; Έτοιμος να συνεχίσεις με ακόμα μεγαλύτερη ορμή στις 18 για τον επόμενο γύρο;

Στην πρώτη περίπτωση καλά κάνεις και βρίσκεσαι στις αλυσίδες του ΠΑΜΕ ή παζαρεύεις υπουργεία με τον Κουβέλη.

Στη δεύτερη καλώς όρισες στην πιο μαγευτική και ουτοπική ιστορία που γράφεται στον 21ο αιώνα…

Στα χρώματα και τη μουσική της Επανάστασης.

[5] Financial scandals, Greek Military Junta, Wikipedia

[6] Ακροδεξιός πολιτικός της Βουλής στη δεκαετία του `50-`60.

[8] Μπάμπης Δρακόπουλος, άλλο ηγετικό στέλεχος και μελλοντικός πρόεδρος του ΚΚΕες

[9] Πανσπουδαστική Νο 8, Φλεβάρης 1974

[10] Νίκος Καρράς, στη συνέντευξη στο Περιοδικό «Σχολιαστής», τεύχη 60 – 61

[11] Εφημερίδα Μακεδονία, 17-11-1973




9 σημεία για το φασισμό και το αντιφασιστικό κίνημα
  • Για τον φασισμό δεν ευθυνόμαστε «όλοι», δεν βρίσκεται μέσα μας, δεν είναι μια «κακή» πράξη μας, μια αυταρχική συμπεριφορά. Ο φασισμός δεν είναι μια λανθασμένη κοσμοθεωρία, ένα ρυπαρό ηθικό σύστημα. Ο φασισμός δεν είναι ιδεολογία, είναι ένα αντιδραστικό πολιτικό κίνημα με στόχο τη διάλυση κάθε κοινωνικής κατάκτησης του ανθρώπινης ιστορίας. Είναι ο αρχέγονος καπιταλισμός του φαρ-ουέστ. Είναι ο κοινωνικός κανιβαλισμός κάθε πτυχής της ζωής μας. Μετατρέπει τις ανθρώπινες κοινότητες σε χώρους εμφυλίου σπαραγμού μεταξύ των φτωχών προς τέρψη των καπιταλιστών. Ο φασισμός είναι η πιο βρωμερή εκδοχή του καπιταλιστικού συστήματος με σκοπό τη μετατροπή των οργανωμένων κοινωνιών σε άβουλη πρώτη ύλη για τα μελλοντικά κέρδη των αφεντικών.
  • Ζούμε μια μεταβατική περίοδο. Βρισκόμαστε σε κατάσταση transit από τον εφησυχασμό του κοινοβουλευτικού μας καναπέ, στη διάλυση κάθε κοινωνικού ιστού. Οι εξελίξεις που συμβαίνουν στην καπιταλιστική περιφέρεια (Αίγυπτος, Συρία, Ιράκ, Ουκρανία κλπ) μπορούν να ειδωθούν ως ένα εφιαλτικό «Προσεχώς» της Δυτικής αστικής μαλθακότητας. Το αστικό μπλοκ θα χρησιμοποιήσει κάθε πολιτικό σχέδιο για να προετοιμάσει τον Ευρωπαίο εργαζόμενο για το σφαγείο που έρχεται. Αυταρχικά και αστυνομικά κράτη, πραξικοπήματα και ακροδεξιά κόμματα, μισθοφορικοί στρατοί και «κράτη έκτακτης ανάγκης». Ο φασισμός είναι ένα ακόμα σχέδιο επιβολής του καπιταλιστικού ανταγωνισμού. Η μεγαλύτερη οικονομική κρίση που γνώρισε το καπιταλιστικό σύστημα, θα φέρει και το μεγαλύτερο όλεθρο που έχει γνωρίσει η σύγχρονη ανθρώπινη ιστορία. Σήμερα, λοιπόν, δεν αρκεί μια γενικόλογη ισοπεδωτική κραυγή «Δεν θα περάσει ο φασισμός!». Χρειάζεται συγκεκριμένη περιγραφή της συγκεκριμένης κατάστασης κάθε φορά, για να μπορούμε να δίνουμε τις κατάλληλες λύσεις.
  • Ο φασισμός μπορεί να έχει πολλές εκδοχές. Μπορεί να συγκροτείται ως πολιτικό κόμμα όπως η Χρυσή Αυγή. Μπορεί, όμως, να εμφανίζεται και σαν κίνημα «αγανακτισμένων νοικοκυραίων» ή σαν κίνηση απεργοσπαστών. Μπορεί να βρίσκεται σαν μισθοφορικός στρατός λεφτάδων ή σαν «παράνομες» συμμορίες δρόμου. Μπορεί να είναι μια ηθικοπλαστική Ένωση ενάντια στην πορνεία ή στα ναρκωτικά ή μια Οργάνωση Ληστευθέντων ή «φουκαράδων» μικροϊδιοκτητών ακινήτων που προστατεύουν τις περιουσίες τους. Πάντα, όμως, λειτουργούν ως ομάδα. Πάντα προσπαθούν να αποκτούν μια κοινωνική νομιμοποίηση για τις δράσεις τους. Εμφανίζονται ως «αυτοί που δίνουν φαΐ, δουλειά και ασφάλεια στον πολίτη». Κλέβουν συνθήματα – ιδέες – «όπλα» του εργατικού κινήματος και σπρώχνουν τους εργαζόμενους στην ηττοπάθεια, στην εξατομίκευση, στην αδράνεια… στη μοιρολατρική μετατροπή του από συλλογικά πολιτικά όντα σε κρέας για την καπιταλιστική μηχανή.
  • Ο φασισμός είναι ένα μάχιμο συγκεντρωτικό, πολιτικό εργαλείο. Δεν καταστρώνει σχέδια δεκαετιών, δεν ενδιαφέρεται για την «αλλαγή συσχετισμού δυνάμεων», δεν ετοιμάζει «από τα κάτω» την ιδεολογική προετοιμασία των επόμενων γενεών… Ο φασισμός δεν κάνει μακρόχρονο αντάρτικο, ούτε «συμβολικές μάχες». Γι` αυτό και δεν αντιμετωπίζεται μέσα από τοπικές γειώσεις σε γειτονιές. Θα βρει τα πολιτικά και γεωγραφικά κενά μας και θα σπεκουλάρει στις αδυναμίες μας. Δημιουργεί καθεστώς δια της πολιτικής επιβολής και σαν τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί. Είτε στην αριστερή Νίκαια, είτε στη μακρινή Ουκρανία ο εχθρός είναι ενιαίος!
  • Πρέπει να εμποδίσουμε κάθε προσπάθεια να νομιμοποιηθούν οι φασιστικές πραχτικές σε κάθε πεδίο κοινωνικής ή πολιτικής δραστηριότητας.. είτε στα συλλαλητήρια και στις παρελάσεις τους είτε με το μανδύα της φιλανθρωπίας… είτε σε σχολεία και εργασιακούς χώρους είτε στα γήπεδα και τις κοινωνικές οργανώσεις. Κάθε λεπτό που διστάζουμε, κάθε εκατοστό που τους παραχωρούμε γίνεται προκεχωρημένο φυλάκιο που επιτείνει τη σύγχυση στους δικούς μας ανθρώπους και μας φέρνει πιο κοντά στην ήττα.
  • Η μάχη με το φασισμό, λοιπόν, δεν είναι μάχη ιδεών, αρχών ή ηθικής τάξεως και δεν θα δοθεί σε ένα παράλληλο νοητικό σύμπαν. Είναι μια μάχη ζωής ή θανάτου για τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις του ταξικού εργατικού κινήματος και πρέπει να δοθεί με οικονομία δυνάμεων αλλά και με αποτελεσματικότητα. Η βία υπάρχει στην καθημερινότητα μας και την ασκούν τα αφεντικά μέσα κι έξω από το θεσμικό πλαίσιο. Απέναντι τους υποστηρίζουμε πως «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη… ανεξαρτήτως χρώματος, φύλου, έθνους, φυλής». Υπερασπίζουμε τις ζωές, τις δουλείες, τις γειτονιές, τα οράματα μας για μια κοινωνία ισότητας με κάθε τρόπο. Η βία, λοιπόν, που αποτελεί ιστορικά αποδεδειγμένο, αναπόφευκτο και αναπόσπαστο όπλο ενάντια στο φασισμό, πρέπει να έχει εργαλειακή χρησιμότητα. Δεν υπηρετεί βεντέτες, ατομικούς εγωισμούς ή αυτοτελή θεαματικά δρώμενα και έχει νόημα στο βαθμό πουπαρεμποδίζει την αποτελεσματικότητα του φασιστικού στρατοπέδου και λειτουργεί συγκροτητικά για το αντιφασιστικό κίνημα.
  • Το αντιφασιστικό κίνημα έχει δώσει τεράστιες και ηρωικές μάχες την τελευταία διετία. Χιλιάδες αντιφασιστές μέσα από συνελεύσεις, ομάδες, στέκια, σωματεία, κόμματα ακόμα και μέσα από παρέες γειτονιάς, σχολείων ή γηπέδων παλεύουν με ότι δυνάμεις διαθέτουν απέναντι στους φασίστες (ένστολους και μη) και στο κράτος τους. Χρειαζόμαστε κάτι επιπλέον.. χρειαζόμαστε μια Οργάνωση που να μετατρέψει το αντιφασιστικό αντανακλαστικό και ένστικτο σε αποτελεσματικό μηχανισμό δράσης.
  • Χρειαζόμαστε μια αντιφασιστική οργάνωση ως οργανικό τμήμα του ταξικού εργατικού κινήματος. Δεν είμαστε ανταγωνιστική δύναμη στα υπάρχοντα εργατικά κόμματα – σωματεία – στέκια.. το αντίθετο. Βλέπουμε την Οργάνωση σαν συνειδητή εμπλοκή μας με το υπαρκτό, ζωντανό εργατικό κίνημα για τη διαμόρφωση ενός επαναστατικού υποκειμένου για την ανατροπή του καπιταλισμού.
  • Τη νίκη, εν τέλει, απέναντι στο Φασισμό δεν θα τη φέρουν ούτε οι επαγγελματικές ταυτότητες, ούτε κάποια συμβολική μάχη. Οι οχτροί μας δε θα λιποθυμήσουν και δε θα παραιτηθούν μπρος στο Ηθικό Δίκαιο του αγώνα μας. Δεν περιμένουμε να πολεμήσουνε κάποιοι «άλλοι», γενικόλογα και αφηρημένα «ο λαός», «οι εργάτες», «η κοινωνία». Άσχετα από πολιτικές επιρροές που έχει (ή δεν έχει!) ο καθένας μας ενώνουμε τώρα τις δυνάμεις μας κομμουνιστές, αναρχικοί και αντικαπιταλιστές σε μια γροθιά… ενιαία, οργανωμένα, στοχευμένα για να μην αφήσουμε να γίνει πραγματικότητα η κόλαση που μας ετοιμάζουν.
Οκτώβρης 2014 - Εκτιμήσεις και προοπτικές

Η αμφισβήτηση του κυρίαρχου –την τελευταία 50ετία – αστικού μοντέλου ανάπτυξης παίρνει πολλαπλές διαστάσεις. Μπροστά στην επερχόμενη τρίτη ύφεση και απέναντι στο αδυσώπητο «Μερκελικό» ευρωπαϊκό σχέδιο δημιουργούνται νέα βάρβαρα, καπιταλιστικά «οράματα». Μπορεί να παίρνουν τη μορφή φασιστικών κανιβαλιστικών προταγμάτων ή αποσχιστικών -εθνικιστικών αλαλαγμών. Ο κίνδυνος να εγκλωβιστούν λαϊκές μάζες σε πολεμοκάπηλους σχεδιασμούς είναι μπροστά μας.

Ειδικά στην Ελλάδα της 6ης χρονιάς της ύφεσης μοναδικό συσπειρωτικό και αλληλοσυμπληρώμενο (μαζί με το success story) όπλο του αστικού κοινοβουλευτισμού είναι ο φόβος: ο φόβος για μια αβέβαιη «εναλλακτική» στρατηγική της ελληνικής οικονομίας αλλά και ο φόβος της κλιμακούμενης καταστολής σε όποιον θα δοκιμάσει να αμφισβητήσει τον υπάρχον συσχετισμό δύναμης του αστικού στρατοπέδου.. είτε από «δεξιά», είτε από «αριστερά».

Οι φασίστες μετά το χτύπημα που δέχτηκαν από το κοινοβουλευτικό σύστημα με τις απανωτές διώξεις και καταδίκες βρίσκονται σε κατάσταση αναδιοργάνωσης. Έχει συρρικνωθεί σε μεγάλο βαθμό το μαχόμενο τμήμα τους και έχει περιοριστεί η κοινωνική τους απήχηση. Όποιος όμως θεωρεί πως έχει ξεμπλέξει με το φασιστικό κίνημα, είναι βαθειά νυχτωμένος. Τα οργανωμένα φασιστικά κομμάτια προσαρμόζονται πολιτικά στην περίοδο δημιουργώντας δικτυώσεις ώστε να μετατρέψουν τον επόμενο «Αγ Παντελεήμονα – Εφετείο – Αχαρνών» στη δική τους «πλατεία Μαϊντέν».

Από την άλλη, το εργατικό κίνημα έχει να αντιμετωπίσει πολλαπλές επιθέσεις: βιομηχανία απαγόρευσης απεργιών και επιστρατεύσεις, εκδιώξεις στεκιών – καταλήψεων είναι ένα πρώτο βήμα. Έρχονται αμφισβητήσεις βασικών κεκτημένων όπως η Κυριακάτική αργία, αλλά και το χτύπημα των πιο γερών κοινωνικών χώρων. Ειδικά για το χώρο της εκπαίδευσης θα υπάρξει ξεχωριστό σχέδιο κλιμάκωσης. Τα πανεπιστήμια θα επιχειρηθούν να καθαριστούν από ομάδες σεκιούριτι και οι αγωνιστές καθηγητές θα διασυρθούν μέσα από τις εσωτερικές αξιολογήσεις και τους κάθε λογής συκοφαντίες και σπιλώσεις όπως πχ περί παιδεραστίας κλπ.

Από τη μεριά μας, θα προσπαθήσουμε να αναδείξουμε πολιτικές αιχμές που εντείνουν την ταξική πόλωση. Η ποσοτική αλλά και οργανωτική άνοδος της ΟΡΜΑ έχει σκοπό την κλιμάκωση του ταξικού μίσους και αντιπαράθεσης. Η συγκρότηση ενός ταξικού αντιφασιστικού μηχανισμού θα επικεντρωθεί στο ξήλωμα των επιχειρούμενων κοινωνικών γειώσεων των φασιστών σε σχολεία, εργασιακούς χώρους και γειτονίες αναδεικνύοντας ένα αποτελεσματικό μηχανισμό στις ευρύτερες ταξικές μάχες που έρχονται.

 

Δεκέμβριος 2014: Η ΛΥΣΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΞΕΓΕΡΣΗ!

Τελικά, ποια είναι τα ζητούμενα στις απεργίες πείνας του φετινού Δεκέμβρη; Είναι κάποιες βίζες για τις οικογένειες; Εκπαιδευτικές άδειες για τους κρατούμενους; Μπορούμε να συνεχίσουμε να στρουθοκαμηλίζουμε αιώνια. Μπορούμε να βρίσκουμε «αιτήματα» που να καταθέτουμε στις κυβερνώντες μας για να «βελτιώσουμε τις συνθήκες ζωής μας».

Όσοι, όμως, παραμένουν στη σφαίρα των «αιτημάτων» τότε δεν βλέπουν πως η κοινωνία «μας» μεταβάλλεται σε ένα συνεχές κολαστήριο που ένα διαβατήριο «κοστίζει» τουλάχιστον δυο ανθρώπινες ζωές (αυτών των προσφύγων που πέθαναν στα σύνορα) και μια συμμετοχή στις εξετάσεις απαιτεί απεργίες πείνας, καταλήψεις κτηρίων, 300 προσαγωγές. Οι αγώνες, πλέον, για τα πιο μικρά αιτήματα απαιτούν όλο και περισσότερες θυσίες.. ώσπου στο τέλος γεμίζουμε αμφιβολίες για τη χρησιμότητα τους.

Οι απεργίες πείνας δοκιμάζουν από την άλλη και όλο το πλέγμα των πολιτικών σχηματισμών και προτάσεων. Κι αν για τους Σύριους κρύβονται πίσω από το άλλοθι που προσφέρει η εξαθλίωση και η προσφυγιά, ο Ρωμανός με την αυτοθυσία του ξεμπροστιάζει την ηττοπάθεια όλων των πολιτικών χώρων. Ένα άτομο αναλαμβάνει να αγωνιστεί για όλους μας. Μας υπενθυμίζει με τραγικό τρόπο την έλλειψη συλλογικών δράσεων.

Ήταν αυτονόητο να μην τον αφήσουμε μόνο του.. και δεν έμεινε. Οι διαδηλώσεις και οι καταλήψεις ήταν μια πρώτη ανάσα, ένα στιγμιότυπο. Καθήκον μας είναι να αγωνιστούμε μέχρι τη νίκη! Όχι για τις άδειες και τις βίζες, αλλά για να ξαναπιάσουμε το νήμα του «Δεκέμβρη», το νήμα της Εξέγερσης. Λένε πως όταν η ιστορία όταν επαναλαμβάνεται γίνεται κωμωδία ή τραγωδία… Πράγματι! Γι` αυτό δεν θα κάνουμε τα ίδια λάθη.

Αυτή τη φορά η Εξέγερση να είναι οργανωμένη, να έχει σχέδιο. Να μην αναλωθεί σε εντυπωσιακά δρώμενα στους δρόμους, μόνο. Δεν θα αφήσουμε στα χέρια τους την οικονομική ζωή: την κυκλοφορία του χρήματος – τις πρώτες ύλες – τις μεταφορές, την προπαγάνδα τους μέσα από τα μίντια και την εκπαίδευση, τον πειθαρχικό έλεγχο της κοινωνίας μέσα από τους μπάτσους και τους δικαστές. Θα τσακίσουμε τους ρατσιστικούς –εθνικιστικούς μηχανισμούς και τις φασιστικές εκδοχές, εγκαθιδρύοντας αλληλέγγυες και διεθνιστικές πολιτικές για όλους… ανεξαρτήτου φύλου, έθνους, θρησκείας.

Η μάχη μας δεν είναι απέναντι στα σύμβολα του καθεστώτος αλλά στην ουσία του.

Θα νικήσουμε όταν η Εξέγερση θα είναι το όπλο για την Κοινωνική Επανάσταση.

Ιανουάριος 2015 : Να μετατρέψουμε την πολιτική κρίση σε συστημική

Η μέχρι σήμερα διστακτικότητα του δικού μας στρατοπέδου έχει διαμορφώσει μια πλαστή εικόνα του αστικού μπλοκ. Φάνταζε πανίσχυρο, ομογενοποιημένο, με σαφείς στόχους, σιδερένια πυγμή και αποφασιστικότητα. Όλα αυτά φάνηκαν ΚΑΙ στην εκλογή του Προέδρου Δημοκρατίας πως βασίζονται  σε πήλινα πόδια. Η αποτυχημένη απόπειρα εξαγοράς Χαϊκάλη, ξαναέβγαλε τη βρώμα της σήψης στην επιφάνεια. Η σταθερότητα του ελληνικού πολιτικού συστήματος και ευρύτερα του Ευρώ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης βασίζονται στα καπρίτσια του Μπούκουρα, του Καμμένου και του κάθε Γιοβανόπουλου. Χρησιμοποίησαν κάθε μέσον: εκβιασμούς, δωροδοκίες, απειλές.. Και όμως! Το σχέδιο τους δεν πείθει ούτε τα δικά τους πρόβατα. Η συνεχιζόμενη οικονομική κρίση που ξαναχτυπάει την πόρτα της Ευρώπης επιτείνει την πολική κρίση του συστήματος διαχείρισης συνολικά προκαλώντας όχι μόνον αστάθεια στο στρατόπεδό τους αλλά και ευκαιρίες παρέμβασης.

Οι επερχόμενες εκλογές από μόνες τους ανοίγουν για άλλη μια φορά μετά το καλοκαίρι του 2012 την προοπτική της αποσταθεροποίησης του αστισμού. Μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (με ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ εφαρμοσμένο πρόγραμμα και συμμαχίες) θα φέρει στο προσκήνιο την πιθανότητα να υπάρχει άλλου τύπου κυβέρνησης εκτός του παραδοσιακού δίπολου «δεξιάς» και σοσιαλδημοκρατίας.

  Η τρέχουσα πολιτική – οικονομική κρίση του καπιταλισμού δε μπορεί να ανεχτεί την παραμικρή αμφισβήτηση, τη παραμικρή λοξοδρόμηση από το κυρίαρχο πρόγραμμα ακόμα περισσότερο δεν μπορεί να δεχτεί την οποιαδήποτε μικρή παραχώρηση προς τους καταπιεσμένους όπως στο παρελθόν. Αντίθετα, τα σχέδια των αφεντικών είναι να ανατρέψουν τη «κοινωνικό συμβόλαιο» της μεταπολίτευσης οδηγώντας την κοινωνία σε μία αντιδραστική και άκρως συντηρητική κατεύθυνση. Στην Ισπανία ο νόμος «φίμωτρο» αλλά και στην Ελλάδα η επόμενη συνταγματική αναθεώρηση αναιρούν κάθε προηγούμενο πλαίσιο κοινωνικής διαπραγμάτευσης και διεκδίκησης που αναπτύχθηκε μεταπολεμικά. Πρέπει να κατανοήσουμε πως την τρέχουσα περίοδο η βάρβαρη πολιτική των κυβερνήσεων δεν οφείλεται σε δύναμη, σε ισχύ, σε αυτοπεποίθηση ούτε σε κάποια ιδεοληπτική απάνθρωπη επιλογή αλλά σε στρίμωγμα, αναγκαιότητα, πολιτικό αδιέξοδο.. σε ένα μονόδρομο με αβέβαιο μέλλον.

Σήμερα που οι αστοί πολιτικοί ανοίγουν τη χαραμάδα της κρίσης και της αμφισβήτησης, εμείς πρέπει να αρπάξουμε την ευκαιρία και να την κάνουμε πύλη εφόρμησης!. Να μην αναλωθούμε σε μια προεκλογική καμπάνια αλλά να ξεδιπλώσουμε ένα σχέδιο αντεπίθεσης. Να μην παίξουμε το παιχνίδι της αναμονής μιας αριστερής κυβέρνησης που θα λύσει ότι προβλήματα και αιτήματα δεν κέρδισε το κίνημα. Ούτε μια μπλαζέ γενικόλογη αριστερή κριτική τύπου ΚΚΕ ή ΑΝΤΑΡΣΥΑΣ ή σε μία ακόμα αντί-εκλογική καμπάνια .  Όταν όλοι θα κάνουν εκλογικές και αντί-εκλογικές καμπάνιες εμείς πρέπει να οργανώνουμε μια άλλη πολιτική απάντηση.

Το κίνημα που ξετυλίχτηκε μετά το Δεκέμβρη του `08 ήταν μεγαλειώδες σε μαχητικότητα και αυτοπεποίθηση. Όμως πάντα παρέμενε στο επίπεδο της κατοχύρωσης/διεύρυνσης κοινωνικών δικαιωμάτων. Υπήρξαν αγώνες αντί-μπατσικοί, για τα δικαιώματα των φυλακισμένων, για το 13ο μισθό, την κοινωνική ασφάλιση, τους δημόσιους χώρους, τα κοινωνικά στέκια και τις καταλήψεις, το εκπαιδευτικό και υγειονομικό σύστημα, τις εργασιακές συνθήκες. Ακόμα και οι «πλατείες» ποτέ δεν έφυγαν από τον αυτοπεριορισμό της διαμαρτυρίας «υπηκόων προς την κυβέρνηση τους». Τώρα με την πτώση της κυβέρνησης Σαμαρά, είναι μια νέα ευκαιρία να προτάξουμε μια νέα στρατηγική εξουσίας.

Ειδικά για τον αντιφασισμό είναι κρίσιμη, πλέον, η ανάγκη να προσπαθήσουμε να καταστήσουμε τη Χρυσή Αυγή επιχειρησιακά αλλά και πολιτικά ανίκανη. Να διακόψουμε κάθε προσπάθεια δημόσιου λόγου, παρέμβασης και λειτουργίας των φασιστικών σχημάτων. Πρέπει ο φετινός εορτασμός των Ιμίων να είναι μια διαδήλωση αλληλεγγύης των λαών της Ελλάδας και Τουρκίας ενάντια στον εθνικισμό και στον μιλιταρισμό που κοστίζει τη ζωές φαντάρων.

  • ΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΤΟΥΣ, ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ!

  • ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΜΟΝΗ! ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ – ΟΡΓΑΝΩΣΗ – ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ!

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s